ବୃହଦ୍ବଲଂ ଚ ଗଦଯା ଵିଦର୍ଭଂ ମୁଷ୍ଟିନା ତଥା
ସେ ବୃହଦ୍ବଳଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ବିଦର୍ଭଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟିରେ ମାରିଲେ।
ମାଗଧଞ୍ଚରଣାଘାତୈରସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ସୈନିକାନ୍
ସେ ମାଗଧଙ୍କୁ ପାଦର ଆଘାତରେ ଦମନ କଲେ ଏବଂ ସେନାକୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲରେ ଅଟକାଇଲେ।
ଦୁଦ୍ରାଵ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯଂ ଚ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାବଲଃ
ମହାବଳୀ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟପୁତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଭଗାଇଦେଲେ।
କାର୍ଯ୍ଯାକାର୍ଯଵିଧାନଜ୍ଞାଃ ପୃଷ୍ଟେ କୃତ୍ଵା ଚ ହୈହଯମ୍
ଯେଉଁ ହୈହୟ ନ୍ୟାୟ ଅନ୍ୟାୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜାଶ୍ଚ ଶତଶଃ ସୌରାଷ୍ଟ୍ରାଵନ୍ତଯସ୍ତଥା
କାନ୍ୟକୁବ୍ଜର ଶତଶଃ ମଣିଷ ଏବଂ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅବନ୍ତିର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଶରଜାଲାଵୃତସ୍ତେଷାଂ ରାମଃ ସଂଗ୍ରାମମୂର୍ଦ୍ଧନି
ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଶରବୃଷ୍ଟିରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ରାମ ଥିଲେ।
ସସ୍ମାର ରାମଚରିତଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ହରିଣେନ ଵୈ
ସେ ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ହରି କହିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦଃ
ସେଇ ସମୟରେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାମ ଥିଲେ।
ଉଦତିଷ୍ଠଦ୍ରଣାକାଙ୍କ୍ଷୀ ନୀହାରାଦିଵ ଭାସ୍କରଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ମିଷ୍ଟରୁ ବାହାରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଠିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷୌହିଣୀସ୍ତତ୍ର ଚିଚ୍ଛେଦ ଲଘୁଵିକ୍ରମଃ
ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତ ପ୍ରଭାବରେ ସେଠାରେ ବାରଟି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ଭୂପଵର୍ଗାଂଶ୍ଚ ତଦୀଯଶ୍ଚ ମହାଚମୂଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ସେନାମାନେ ଥିଲେ।
ଆଜଗାମ ମହାଵୀର୍ଯଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଃ ସୂର୍ଯଵଂଶଜଃ
ମହାବଳୀ ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ସନ୍ତାନ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରାନେକମହାଵୀରା ଗର୍ଜନ୍ତସ୍ତୋଯଦା ଇଵ
ସେଠାରେ ଅନେକ ମହାବୀର ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ତେଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ମହାସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ଭୂପତେ
ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ମହାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ପରଶୁଂ ଦିଵ୍ଯଂ କାଲାତକଯମୋପମମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପରଶୁକୁ, ଯାହା କାଳଦଣ୍ଡ ସମାନ ଭୟଙ୍କର, ଧରିଲେ।
କର୍ଷକସ୍ତୁ ଯଥା କ୍ଷେତ୍ରେ ପକ୍ଵଂ ଧାନ୍ଯଂ ତଥା ତୃଣମ୍
ଯେପରି ଚାଷୀ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପକା ଧାନ ଓ ଘାସ କାଟେ, ସେପରି।
ଲକ୍ଷରାଜନ୍ଯସୈନ୍ଯଂ ତଦଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମେଣ ଦାରିତମ୍
ରାମ ଲକ୍ଷ ରାଜନ୍ୟ ସେନାକୁ ନିଜ ହାତରେ କଟିଯିବା ଦେଖିଲେ।
ତାଵୁଭୌ ତତ୍ର ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧୌ ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦୌ
ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣ, ନାନାପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବହୁତ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ।
ରାମୋ ଽସ୍ମୈ ଯାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଚିକ୍ଷେପାସ୍ତ୍ରାଣି ଚାପି ହି
ରାମ ତାଙ୍କ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରଣେ ରାମଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଂ ପୃଥିଵୀଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରାମ, ପୃଥିବୀର ଏଶ୍ୱର ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନେ ହେଲେ।
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଵିଶିଖେ ସଂଦଧେ ଚାନିଵାରିତମ୍
ସେ ଅପରାଜିତ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ରକୁ ଧନୁଷରେ ଧରିଲେ।
ହୃଷ୍ଟୋତ୍ତୀର୍ଯ ରଥାତ୍ସଦ୍ଯଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଣନାମ ହ
ସୁଚନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇ, ସତ୍ୱରେ ରଥରୁ ଅବତରି, ନମସ୍କାର କଲେ।
ତମେଵଂ ପ୍ରଣତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଥୌ ନାରାଯମନ୍ତିକମ୍
ଏଭଳି ନମିଥିବା ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ରାମ ନାରାୟଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ଯର୍ଥଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ତଦ୍ଭୂପଂ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚ
ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର କାମ କରିନଥିଲା ଏବଂ ରାଜା ସୁସ୍ଥ ଥିଲେ।
ଗଦାଂ ଚ ପରଶୁଂ କୋପାଚ୍ଛିକ୍ଷେପ ନୃପମୂର୍ଦ୍ଧନି
କ୍ରୋଧରେ ରାମ ଗଦା ଓ ପରଶୁ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଶିଵଶୂଲଂ ଚ ରାମୋ ନୃପତଯେ ଯଦା
ରାମ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଶିବଙ୍କ ଶୂଳ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଚ ପୁରସ୍ତସ୍ଯ ଭଦ୍ରକାଲୀଂ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜନନୀ ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସିଂହସ୍ଥାଂ ଚ ତ୍ରିନେତ୍ରାଂ ଚ ତ୍ରିଶୂଲଵରଧାରିଣୀମ୍
ସେ ସିଂହ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ତିନି ଟି ଆଖି ଓ ଉଜ୍ୱଳ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଶଙ୍କରଵଲ୍ଲଭାଯୈ ଜଗତ୍ସଵିତ୍ର୍ଯୈ ସମଲଙ୍କୃତାଯୈ
ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଦକ୍ଷପ୍ରସୂତ୍ଯୈ ହିମଵଦ୍ଭଵାଯୈ ମହେଶ୍ଵରାର୍ଦ୍ଧଙ୍ଗସମାସ୍ଥିତାଯୈ
ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା, ହିମାଳୟର ଜନ୍ମଜାତ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅର୍ଧାଙ୍ଗିନୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।