ସ ଭିନ୍ନଶୀର୍ଷୋ ରୁଧିରଂ ଵମନ୍ମୁହୁର୍ମର୍ଚ୍ଛାମଵାପ୍ଯାଥ ମମାର ଚ କ୍ଷଣାତ୍
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଯାଇ, ବାରମ୍ବାର ରକ୍ତ ଝରି, ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନିପତିତେ ରାଜ୍ଞି ଚନ୍ଦ୍ରଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵେ
ସେହି ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ରାଜା ପଡ଼ିଯିବା ସମୟରେ—
ମଙ୍ଗଲେ ନୃପତିଶ୍ରେଷ୍ଠେ ରାମୋ ହର୍ଷମୁପାଗତଃ
ସେହି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିହତ ହେବା ପରେ, ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଅଷ୍ଟାତ୍ରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ ଭାର୍ଗବ ଚରିତର ଅଠାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ।
ରାଜେନ୍ଦ୍ରାନ୍ପ୍ରେରଯାମାସ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯୋ ମହାବଲଃ
ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ନିଷଧାଧିପତିଶ୍ଚୈଵ ମଗଧାଧିପତିସ୍ତଥା
ନିଷଧ ରାଜା ଏବଂ ମଗଧ ରାଜା ମଧ୍ୟ—
ଵର୍ଷନ୍ତଃ ଶରଜାଲାନି ନାନାଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦାଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ ଏବଂ ତୀରର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ପିନାକହସ୍ତଃ ସ ଭୃଗୁର୍ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମଃ
ସେ ଭୃଗୁ, ପିନାକ ଧନୁଷ ଧରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଭାର୍ଗଵେ ଦ୍ରେଣ କ୍ଷିପ୍ତଂ ସଂଗ୍ରାମମୂର୍ଦ୍ଧନି
ଭାର୍ଗବ ଦ୍ରେଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଦ୍ଧର ଚୂଡ଼ାମଣିରେ ପଡ଼ିଲା।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାଭାଗୋ ରାମଃ ଶତ୍ରୁଵିଦାରଣଃ
ତାପରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ମହାତ୍ମା ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ବୃହଦ୍ବଲଂ ଚ ଗଦଯା ଵିଦର୍ଭଂ ମୁଷ୍ଟିନା ତଥା
ସେ ବୃହଦ୍ବଳଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ବିଦର୍ଭଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟିରେ ମାରିଲେ।
ମାଗଧଞ୍ଚରଣାଘାତୈରସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ସୈନିକାନ୍
ସେ ମାଗଧଙ୍କୁ ପାଦର ଆଘାତରେ ଦମନ କଲେ ଏବଂ ସେନାକୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲରେ ଅଟକାଇଲେ।
ଦୁଦ୍ରାଵ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯଂ ଚ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାବଲଃ
ମହାବଳୀ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟପୁତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଭଗାଇଦେଲେ।
କାର୍ଯ୍ଯାକାର୍ଯଵିଧାନଜ୍ଞାଃ ପୃଷ୍ଟେ କୃତ୍ଵା ଚ ହୈହଯମ୍
ଯେଉଁ ହୈହୟ ନ୍ୟାୟ ଅନ୍ୟାୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜାଶ୍ଚ ଶତଶଃ ସୌରାଷ୍ଟ୍ରାଵନ୍ତଯସ୍ତଥା
କାନ୍ୟକୁବ୍ଜର ଶତଶଃ ମଣିଷ ଏବଂ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅବନ୍ତିର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଶରଜାଲାଵୃତସ୍ତେଷାଂ ରାମଃ ସଂଗ୍ରାମମୂର୍ଦ୍ଧନି
ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଶରବୃଷ୍ଟିରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ରାମ ଥିଲେ।
ସସ୍ମାର ରାମଚରିତଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ହରିଣେନ ଵୈ
ସେ ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ହରି କହିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦଃ
ସେଇ ସମୟରେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାମ ଥିଲେ।
ଉଦତିଷ୍ଠଦ୍ରଣାକାଙ୍କ୍ଷୀ ନୀହାରାଦିଵ ଭାସ୍କରଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ମିଷ୍ଟରୁ ବାହାରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଠିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷୌହିଣୀସ୍ତତ୍ର ଚିଚ୍ଛେଦ ଲଘୁଵିକ୍ରମଃ
ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତ ପ୍ରଭାବରେ ସେଠାରେ ବାରଟି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ଭୂପଵର୍ଗାଂଶ୍ଚ ତଦୀଯଶ୍ଚ ମହାଚମୂଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ସେନାମାନେ ଥିଲେ।
ଆଜଗାମ ମହାଵୀର୍ଯଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଃ ସୂର୍ଯଵଂଶଜଃ
ମହାବଳୀ ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ସନ୍ତାନ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରାନେକମହାଵୀରା ଗର୍ଜନ୍ତସ୍ତୋଯଦା ଇଵ
ସେଠାରେ ଅନେକ ମହାବୀର ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ତେଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ମହାସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ଭୂପତେ
ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ମହାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ପରଶୁଂ ଦିଵ୍ଯଂ କାଲାତକଯମୋପମମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପରଶୁକୁ, ଯାହା କାଳଦଣ୍ଡ ସମାନ ଭୟଙ୍କର, ଧରିଲେ।
କର୍ଷକସ୍ତୁ ଯଥା କ୍ଷେତ୍ରେ ପକ୍ଵଂ ଧାନ୍ଯଂ ତଥା ତୃଣମ୍
ଯେପରି ଚାଷୀ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପକା ଧାନ ଓ ଘାସ କାଟେ, ସେପରି।
ଲକ୍ଷରାଜନ୍ଯସୈନ୍ଯଂ ତଦଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମେଣ ଦାରିତମ୍
ରାମ ଲକ୍ଷ ରାଜନ୍ୟ ସେନାକୁ ନିଜ ହାତରେ କଟିଯିବା ଦେଖିଲେ।
ତାଵୁଭୌ ତତ୍ର ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧୌ ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦୌ
ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣ, ନାନାପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବହୁତ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ।
ରାମୋ ଽସ୍ମୈ ଯାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଚିକ୍ଷେପାସ୍ତ୍ରାଣି ଚାପି ହି
ରାମ ତାଙ୍କ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରଣେ ରାମଃ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଂ ପୃଥିଵୀଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରାମ, ପୃଥିବୀର ଏଶ୍ୱର ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନେ ହେଲେ।