ଵିଦୁରାକ୍ରୂରଵରଦୋ ଵିଶ୍ଵରୂପପ୍ରଦର୍ଶକଃ
ବିଦୁର ଓ ଅକୃରଙ୍କୁ ବର ଦେଇଥିବା, ବିଶ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇଥିବା।
ସୁଭଦ୍ରାପୂର୍ଵଜୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭୀଷ୍ମମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯକଃ
ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଭାଇ, ବିଷ୍ଣୁ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା।
ଵୃଷଭାସୁରଵିଧ୍ଵଂସୀ ବକାରିର୍ବାଣବାହୁକୃତ୍
ବୃଷଭ ଦାନବଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିବା, ବକାସୁରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ବାଣଙ୍କ ହସ୍ତ ତିଆରି କରିଥିବା।
ପାର୍ଥସାରଥିରଵ୍ଯକ୍ତୋ ଗୀତାମୃତମହୋଦଧିଃ
ପାର୍ଥଙ୍କ ସାରଥି, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଗୀତାର ଅମୃତର ବିଶାଳ ସାଗର।
ଦାମୋଦରୋ ଯଜ୍ଞଭୋକ୍ତା ଦାନଵୈଦ୍ରଵିନାଶନଃ
ଦାମୋଦର, ଯଜ୍ଞର ଭୋଗତା, ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ଅହଂକାର ନାଶ କରୁଥିବା।
ଜଲକ୍ରୀଡାସମାସକ୍ତଗୋପୀଵସ୍ତ୍ରାପହାରକଃ
ଜଳକ୍ରୀଡ଼ାରେ ଲିନ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ନେଇଥିବା।
ସର୍ଵତୀର୍ଥାନ୍ମକଃ ସର୍ଵଗ୍ରହରୂପୀ ପରାତ୍ପରଃ
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ସାର, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହର ରୂପ, ସର୍ବୋପରି।
କୃଷ୍ଣୋନ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତେନ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୀତାମୃତଂ ପୁରା
ପୁରାତନ କାଳରେ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଗୀତାର ଅମୃତ ଶୁଣିଥିବା କୃଷ୍ଣ।
କୃଷ୍ଣପ୍ରେମାମୃତଂ ନାମ ପରମାନନ୍ଦଦାଯକମ୍
କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମର ଅମୃତ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଦାନଂ ଵ୍ରତଂ ତପସ୍ତୀର୍ଥଂ ଯତ୍କୃତଂ ତ୍ଵିହ ଜନ୍ମନି
ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ଦାନ, ବ୍ରତ, ତପ, ତୀର୍ଥ ଆଦି କରାଯାଇଛି।
ପୁତ୍ରପ୍ରଦମପୁତ୍ରାଣାମଗତୀ ନାଂ ଗତିପ୍ରଦମ୍
ଯାହା ସନ୍ତାନହୀନଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦେଉଛି, ଅଗତିମାନଙ୍କୁ ଗତି ଦେଉଛି।
ଶିଶୂନାଂ ଗୋକୁଲାନାଂ ଚ ପୁଷ୍ଟିଦଂ ପୁଣ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଗୋକୁଳର ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା, ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଇଥିବା।
ଅନ୍ତେ କୃଷ୍ଣସ୍ମରଣଦଂ ଭଵତାପତ୍ରଯାପହମ୍
ଶେଷବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ଜୀବନର ତିନିପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ।
କୃଷ୍ଣାଯ ଯାଦଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ଜ୍ଞାନମୁଦ୍ରାଯ ଯୋଗିନେ
ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ଜ୍ଞାନର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଯୋଗୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ—
ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ମହାଦେଵି ଜପନ୍ନେଵ ଦିଵା ନିଶମ୍
ହେ ମହାଦେବୀ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦିନ ଓ ରାତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—
ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈଃ ପରିଵୃତଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିସମୃଦ୍ଧିମାନ୍
ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଏତାଵଦୁକ୍ତୋ ଭାଗଵାନନନ୍ତୋ ମୂର୍ତ୍ତିସ୍ତୁ ସଂକର୍ଷଣସଂଜ୍ଞିତା ଵିଭୋ
ଏପରି କହିଲେ ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ସଂକର୍ଷଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଆନନ୍ଦ ପୂର୍ଣ୍ଣଂବୁନିଧୌ ନିମଗ୍ନାଃ ସଭାଜଯାମାସୁରହୀଶ୍ଵରଂ ତମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ସେମାନେ ସେଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ଧରାଧରାଯାପି କୃପାର୍ଣଵାଯ ଶେଷାଯ ଵିଶ୍ଵପ୍ରଭଵେ ନମସ୍ତେ
ଧରା ଓ ପାହାଡ଼ର ଆଧାର, କୃପାର ସାଗର, ସେଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଭଵାଦୃଶା ଦୀନଦଯାଲଵୋ ଵିଭୋ ସମୁଦ୍ଧରନ୍ତ୍ଯେଵ ନିଜାନ୍ହି ସଂନତାନ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପରି ଦୟାଳୁ ମନେ ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେକୁ ସଦା ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଧରାଧରାଧରଂ ସର୍ଵେ ଵଯଂ ସ୍ଵାଵସଥାନୁପାଗତାଃ
ଧରା ଓ ପାହାଡ଼ର ଆଧାରଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲୁ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ରାଧାକାନ୍ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏହା ରାଧାପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଶ୍ରୁତଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵତଃ ଶେଷାତ୍କଥଯତଃ କଥାଃ
ଆମେ ନିଜେ ଭଗବାନ ସେଷଙ୍କ ମୁଖରୁ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିଛୁ।
ଯାଵନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରଜାଲାନି ସ୍ତୋତ୍ରାଣି କଵଚାନି ଚ
ଯେତେ ମନ୍ତ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କବଚ ରହିଛି—
ଯାଵଦ୍ଵ୍ଯରସୀଂତ୍ସ ମୁନିସ୍ତାଵତ୍ସ୍ଵର୍ଯାନମାଗତମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗର ରଥ ଆସୁଥିଲା।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଚରଣୌ ନତ୍ଵା ସମାରୁରୁହତୁର୍ମୁଦା
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଭାର୍ଗଵାଗସ୍ତ୍ଯଯୋସ୍ତଥା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଭାର୍ଗବ ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ—
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଉପୋଦ୍ଧାତ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ କଥାର ଛଅତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଜଗାଦ ସର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ମୃଗଯୋସ୍ତୁ ଯଥାଶ୍ରୁତମ୍
ସେ ମୃଗଦ୍ୱୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଯେପରି ଶୁଣିଥିଲେ, ସେପରି କହିଲେ।
ମୋଦମାନ ଉଵାଚେଦଂ ଭାର୍ଗଵଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।