ଭୂଯଃ ପ୍ରପଚ୍ଛ ତଂ କାନ୍ତଂ ଜ୍ଞାନତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥମାଦରାତ୍
ସେ ପୁଣି ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନର ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।
ଯଦସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍ତେ ଽଦ୍ଯ ଜାତଂ ଜ୍ଞାନମତୀଦ୍ରିଯମ୍
ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ମନରେ ଅପାର ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି।
କର୍ମଣା ଯେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତାଵାଵାଂ ତିର୍ଯଗ୍ଜନିଂ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ କର୍ମର ଫଳରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ପଶୁ ଜନ୍ମ ପାଇଛୁ?
ଵର୍ଣଯାମାସ ଚରିତଂ ମୃଗ୍ଯଶ୍ଚୈଵାତ୍ମନସ୍ତଦା
ତାପରେ ସେ ନିଜ ଓ ମୃଗର କଥା ବିସ୍ତାରରେ କହିଦେଲେ।
ସଂସାରେ ଽସ୍ମିନ୍ନମହାଭାଗେ ଭାଵୋ ଽସ୍ଯ ଭଵକାରଣମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ତାଙ୍କର ପୁନର୍ଜନ୍ମର କାରଣ।
ପୁରା ଦ୍ରଵିଡଦେଶେ ତୁ ନାନାଋଦ୍ଧିସମାକୁଲେ
ପୂର୍ବେ ଡ୍ରାବିଡ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠି ନାନା ପ୍ରକାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି ଥିଲା,
ପିତା ମେ ଶିଵଦତ୍ତୋ ଽଭୂନ୍ନାମ୍ନା ଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ମୋର ବାପାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶିବଦତ୍ତ, ସେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିଲେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ରାମୋ ଽନୁଜସ୍ତସ୍ଯ ଧମସ୍ତସ୍ଯାନୁ ଜଃ ପୃଥୁଃ
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ଥିଲେ ରାମ, ତାଙ୍କ ପରେ ଭାଇ ଧର୍ମ ଓ ତା'ପରେ ପୃଥୁ।
ଉପନୀଯ କ୍ରମାତ୍ସର୍ଵାଞ୍ଛିଵଦତ୍ତୋ ମହାଯଶାଃ
ଶିବଦତ୍ତ, ଯିଏ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ସେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଉପନୟନ କରାଇଥିଲେ।
ଚତ୍ଵାରୋ ଽପି ଵଯଂ ତତ୍ର ଵେଦାଧ୍ଯଯନତତ୍ପରାଃ
ସେଠାରେ ଆମେ ଚାରିଜଣେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲୁ।
ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ଫଲାନ୍ଯଂବୁସମିତ୍କୁଶମୃଦୋ ଽନ୍ଵହମ୍
ଆମେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ପ୍ରତିଦିନ ଫଳ, ପାଣି, ଜଳାଣି, କୁଶ ଓ ମାଟି ଆଣୁଥିଲୁ।
ଏକଦା ତୁ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ପର୍ଵତେ ଵନେ
ଏକଦିନ ଆମେ ସମସ୍ତେ ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ।
ସର୍ଵେ ସ୍ନାତ୍ଵା ମହାନଦ୍ଯାମୁଷସି ପ୍ରୀତମାନସାଃ
ସକଳେ ପ୍ରଭାତେ ବଡ଼ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଆନନ୍ଦିତ ମନେ ଥିଲେ।
ଶାଲସ୍ତମାଲୈଃ ପ୍ରିଯକୈଃ ପନସୈଃ କୋଵିଦାରକୈଃ
ସାଲ, ତମାଳ, ପ୍ରିୟ, ପନସ ଓ କୋବିଦାର ଗଛମାନେ ସହିତ,
ଜଂବୂଭିଃ ସହକାରୈଶ୍ଚ କଟ୍ଫଲୈର୍ବୃହତୀଦ୍ରୁମୈଃ
ଜାମୁ, ସହକାର, କଟଫଳ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛମାନେ ସହିତ,
ସ୍ନିଗ୍ଧଚ୍ଛାଯୈଃ ସମାହୃଷ୍ଟନାନାପକ୍ଷିନିନାଦିତୈଃ
ଘନ ଛାୟା, ଆନନ୍ଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀର ଡାକରେ ଭରିଥିବା,
ଗଚୈନ୍ଦ୍ରୈଃ ଶାରଭାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ସେଵିତଂ କନ୍ଦରାଗତୈଃ
ହାତୀ, ଶାରଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଗୁହାରେ ରହି ଯେଉଁଠି ଆସୁଥିଲେ,
ସୁଗନ୍ଧିଭିର୍ଵୃତଂ ଚାନ୍ଯୈର୍ଵାତୋଦ୍ଧୂତପରଗିଭିଃ
ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛ, ଯାହାର ପରାଗ ବାତାସରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠାରେ ଥିଲା।
ଶୃଙ୍ଗୈଃ ସମୁଲ୍ଲିଖନ୍ତଂ ଚ ଵ୍ଯୋମ କୌତୁକସଂ ଯୁତମ୍
ପର୍ବତ ଶିଖରମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଗର୍ଜ୍ଜତମିଵ ସଂସକ୍ତଂ ଵ୍ଯାଲାଦ୍ଯୈର୍ମୃଗପକ୍ଷିଭିଃ
ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ମିଶିଥିବା, ବନ୍ୟପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା।
ନାସ୍ମାର୍ଷ୍ମ ଚାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ଵିଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ଆମେ ନିଜକୁ ମନେ ପକାଇପାରୁନଥିଲୁ, ଏବଂ ପରସ୍ପରରୁ ଦୂରେ ଥିଲୁ।
ନିର୍ଝରାପାତ ଶିରସି ପାତୁକାମା ଜଲଂ ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ଝରଣାର ପାଣି ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଆମେ ଆଗ୍ରହ କରୁଥିଲୁ।
ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯଦୃଚ୍ଛାତୋ ଜଗୃହେ ତାଂ ଭଯର୍ଦିତାମ୍
ସେଠାରେ, ଅପେକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଆସି, ସେ ଭୟରେ ଭୀତ ଥିବା ତାକୁ ଧରିଲେ।
ଅତ୍ଯୁଚ୍ଚଵତ୍ତ୍ଵାତ୍ପତିତୋ ମୃତଶ୍ଚୈଣୀମନୁସ୍ମରନ୍
ଅତି ଉଚ୍ଚରୁ ପଡ଼ି, ସେ ତାଙ୍କୁ ମନେ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଜାତୋ ଭଦ୍ରେ ନ ଜାନେ ଵୈ କ୍ଵ ଗାତା ଭ୍ରାତରୋ ଽଗ୍ରଜାଃ
ଭଦ୍ରେ, ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଲି, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ଭାଇମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ ଜାଣିନି।
ଭୂତଂ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ ତଥା ଶୃଣୁ ଭଦ୍ରେ ଵଦାମ୍ଯହମ୍
ଭଦ୍ରେ, ଗତକାଲି ଓ ଆଗାମୀ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।
ରାମସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଯାତ୍ସୋ ଽପି ଭକ୍ଷିତୋ ହରିଣା ଧୁନା
ଏହି ରାମଙ୍କ ଭୟରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ହରିଣ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଇଥିଲେ।
ଅଵାଭ୍ଯାଂ ତୁ ଜଲଂ ପୀତଂ ମଧ୍ଯମେ ପୁଷ୍କରେ ତ୍ଵିହ
ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ପଦ୍ମସରୋବରରେ ପାଣି ପିଇଥିଲୁ।
ତେନାନେକଭଵୋତ୍ପନ୍ନଂ ପାତକଂ ନାଶମାଗତମ୍
ତାହାରୁ ଅନେକ ଜନ୍ମ ହେଲା; ପାପ ନଶ୍ୱର ହୋଇଗଲା।
ଗମିଷ୍ଯାଵଃ ଶୁଭାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ଯେଷୁ ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚତି
ଆମେ ଶୁଭ ଲୋକକୁ ଯିବୁ; ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ କେହି ଦୁଃଖିତ ହୁଏନାହିଁ।