ଇଦଂ ଧୃତ୍ଵା ତୁ କଵଚଂ ଚକ୍ରଵର୍ତ୍ତୀ ଭଵାନ୍ଭଵ
ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧିଲେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା ହେବା।
ଯଦିଦଂ କଵଚଂ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରକାଶିତମନାମଯମ୍
ଏହି ନିର୍ମଳ କବଚ ମୋତେ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଭଵତସ୍ତୁ କୃପାପାତ୍ରଂ ଜାତୋ ଽହମଧୁନା ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାର ଦାୟୀ ଏବେ ମୁଁ ହେଇଛି।
ଯଥା ସମାପିତୋ ଵୀରସ୍ତନ୍ମେ ଵିସ୍ତରତୋ ଵଦ
ଯେପରି ଶୂର ବିର ହାରିଗଲା, ସେଥିରେ ସବୁ କଥା ମୋତେ ଖୋଲା ଭାବରେ କହ।
ଉଭୌ ତୌ ସମରେ ଵୀରୌ ଜଘଟାତେ କଥଂ ଗୁରୋ
ଗୁରୁଜୀ, ସେ ଦୁଇ ଶୂର ଯୋଦ୍ଧା କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ମିଶିଲେ?
କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ରାମସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ରାଜା ଓ ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କର କଥା।
ଚକାର ମାଧନଂ ତସ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ଭକ୍ତିରେ ଉପବାସ କଲେ।
ଉଵାସପୁଷ୍କରେ ରାମ ଶତଵର୍ଷମତନ୍ଦ୍ରିତଃ
ରାମ ପୁଷ୍କରରେ ଶତବର୍ଷ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉପବାସ କଲେ।
ଆନୀଯ କାନନାଦ୍ଭୂପ ପ୍ରାଯଚ୍ଛଦକୃତଵ୍ରଣଃ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଆଣି, ଅପରିଷ୍କୃତ ଉପହାର ଦେଲେ।
ଆରାଧଯାମାସ ଵିଭୁଂ କୃଷ୍ଣଂ କଲ୍ମଷନାଶନମ୍
ସେ ପାପ ନାଶକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ଗତଂ ଵର୍ଷଶତଂ ତତ୍ର ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଦା
ସେଠାରେ ଶତବର୍ଷ ଯାଇଗଲା, ସେ ସଦା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିଲେ।
ମଧ୍ଯମଂ ପୁଷ୍କରଂ ତତ୍ର ଦଦର୍ଶାଶ୍ଵର୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ମଧ୍ୟ ପୁଷ୍କରରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଵ୍ଯାଧସ୍ଯ ମୃଗଯାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଧର୍ମତପ୍ତୋ ଽତିପୀଡିତଃ
ଧର୍ମରେ ଜଳିଥିବା ଏକ ଶିକାରୀ ଶିକାର ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ।
ରାମସ୍ଯ ପଶ୍ଯତସ୍ତତ୍ର ସରସସ୍ତଟମାଗତଃ
ରାମ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଝିଲିକ ପାରେ ଆସିଲେ।
ଉଭୋ ତୌ ପିବତସ୍ତତ୍ର ଜଲଂ ଶଙ୍କିତମାନସୌ
ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣେ ଜଳ ପିଇଲେ, ମନରେ ଶଙ୍କା ରହିଥିଲା।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ସଂଵିଷ୍ଟଂ ରାମଂ ଭାର୍ଗଵନନ୍ଦନମ୍
ଭାର୍ଗବ ନନ୍ଦନ ରାମକୁ ସେଠାରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସ ଚିନ୍ତଯାମାସ ତଦା ଶଙ୍କିତୋ ଭୃଗୁନନ୍ଦନାତ୍
ତାପରେ ସେ ଭାର୍ଗବ ପୁତ୍ର ଉପରେ ଶଙ୍କା କରି, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କଥମେତସ୍ଯ ହନ୍ମ୍ଯେତୌ ପଶ୍ଯତୋ ମୃଗଯାମୃଗୌ
ମୁଁ କିପରି ଏହି ଦୁଇ ଶିକାର ମୃଗକୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବି, ରାମ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ?
ତସ୍ଥୌ ତତ୍ରୈଵ ରାମସ୍ଯ ଭଯାତ୍ସଂତ୍ରସ୍ତମାନସଃ
ସେ ରାମଙ୍କ ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହୃଦୟରେ ସେଠାରେ ରହିଗଲା।
ତର୍କଯାମାସ ମେଧାଵୀ କିମତ୍ର ଭଯକାରଣମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏଠାରେ କଣ ଭୟର କାରଣ?'
କେନୈତୌ କାରଣେନାହୋ ଶଙ୍କିତୌ ଚକିତେକ୍ଷଣୌ
ଏହି ଦୁଇଜଣେ କାହିଁକି ଏମିତି ଚିନ୍ତିତ ଓ ସନ୍ଦେହଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?
ଚେନୈତୌ ଜଲପାନେ ଽପି ପଶ୍ଯତଶ୍ଚକିତେକ୍ଷଣୌ
ଏମିତି ଜଳ ପିଉଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦୁଇଜଣେ ଚାରିପାଖରେ ସତର୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଲକ୍ଷଯେତେ ଖିନ୍ନସର୍ଵାଙ୍ଗୌ କମ୍ପଯୁକ୍ତୌ ଯତସ୍ତ୍ଵିମୌ
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଥକି ଯାଇଛି ଓ ସେମାନେ କମ୍ପିତ ହେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଶିଷ୍ଯେଣ ସଂଯୁତୋ ରାମୋ ଯାଵତ୍ତୌ ଚାପି ସଂସ୍ଥିତୌ
ରାମ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ, ଏହି ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ।
ରାମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତ୍ମାନଂ କଥାଂ ତୌ ଚକ୍ରତୁର୍ମୁଦା
ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଆନନ୍ଦରେ କଥା ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅସ୍ଯ ଵୀରସ୍ଯ ସାଂନିଧ୍ଯେ ଭଯଂ ନୈଵାଵଯୋର୍ଭଵେତ୍
ଏହି ବୀରଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କେବେ ଭୟ ହେବ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟମାତ୍ରୋ ହି ମୁନିନା ଭସ୍ମୀଭୂତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ଋଷିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲେ ମାତ୍ର, କେହି ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବେ।
ମୃଗଶ୍ଚୋଵାଚ ହର୍ଷେଣ ସମାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରିଯାଂ ସ୍ଵକାମ୍
ହର୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମୃଗଟିଏ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ କହିଲେ।
ଜାନେ ଽହମପି ରାମସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ସୁମହାତ୍ମନଃ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣେଁ, ରାମଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ମହାନ ଆତ୍ମାତ୍ୱକୁ।
ସଚାନେ ନ ମହାଭାଗସ୍ତ୍ରାତୋ ଵ୍ଯାଘ୍ରଭଯାତୁରଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିନଥାନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ବାଘର ଭୟରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ଥାନ୍ତୁ।