ଇତି ତେ କଥିତଂ ଭୂପ ସର୍ଵାଘୌଘଵିନାଶନମ୍
ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱର କରୁଥିବା ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ମଯା ଶ୍ରୁତଂ ଶିଵମୁଖାତ୍ପ୍ରଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ନ କସ୍ଯଚିତ୍
ମୁଁ ଏହା ଶିବଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି; ଏହା କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କଣ୍ଠେ ଵା ଦକ୍ଷିଣେ ବାହୌ ସୋ ଽପି ଵିଷ୍ଣୁର୍ନ ସଂଶଯଃ
ଗଳା କିମ୍ବା ଡାହାଣ ବାହୁରେ ଯେଉଁଥିବି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ।
ଯଦି ସ୍ଯାତ୍ସିଦ୍ଧକଵଚୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି କାହାରି ସିଦ୍ଧ କବଚ ଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜୀବନେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ରାଜସୂର୍ଯସହସ୍ରାଣି ଵାଜପେଯଶତାନି ଚ
ହଜାର ରାଜସୂୟ ଓ ଶତାଧିକ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯସ୍ଯାସ୍ଯ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
—ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବା ଏହାର ଷୋଳଂଶ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ।
ସ୍ନାନଂ ଚ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ନାସ୍ଯାର୍ହନ୍ତି କଲାମପି
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଏକ ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାନ ନୁହେଁ।
ଯଦି ସ୍ଯାତ୍ସିଦ୍ଧକଵଚଃ ସର୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯଦି କାହାରି ସିଦ୍ଧ କବଚ ଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ସବୁକିଛି ପାଇଯାଏ।
ଯୋ ଭଵେତ୍ସିଦ୍ଧକଵଚୋ ଵିଜଯୀ ସ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧ କବଚ ଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜୟୀ ହୁଏ।
ଏତତ୍ତୁ କଵଚଂ ଵତ୍ସ ନ ଦେଯଂ ସଂକଟେ ଽପି ଚ
ହେ ସନ୍ତାନ, ଏହି କବଚ କେବେ ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟରେ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଇଦଂ ଧୃତ୍ଵା ତୁ କଵଚଂ ଚକ୍ରଵର୍ତ୍ତୀ ଭଵାନ୍ଭଵ
ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧିଲେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା ହେବା।
ଯଦିଦଂ କଵଚଂ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରକାଶିତମନାମଯମ୍
ଏହି ନିର୍ମଳ କବଚ ମୋତେ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଭଵତସ୍ତୁ କୃପାପାତ୍ରଂ ଜାତୋ ଽହମଧୁନା ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାର ଦାୟୀ ଏବେ ମୁଁ ହେଇଛି।
ଯଥା ସମାପିତୋ ଵୀରସ୍ତନ୍ମେ ଵିସ୍ତରତୋ ଵଦ
ଯେପରି ଶୂର ବିର ହାରିଗଲା, ସେଥିରେ ସବୁ କଥା ମୋତେ ଖୋଲା ଭାବରେ କହ।
ଉଭୌ ତୌ ସମରେ ଵୀରୌ ଜଘଟାତେ କଥଂ ଗୁରୋ
ଗୁରୁଜୀ, ସେ ଦୁଇ ଶୂର ଯୋଦ୍ଧା କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ମିଶିଲେ?
କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ରାମସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ରାଜା ଓ ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କର କଥା।
ଚକାର ମାଧନଂ ତସ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ଭକ୍ତିରେ ଉପବାସ କଲେ।
ଉଵାସପୁଷ୍କରେ ରାମ ଶତଵର୍ଷମତନ୍ଦ୍ରିତଃ
ରାମ ପୁଷ୍କରରେ ଶତବର୍ଷ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉପବାସ କଲେ।
ଆନୀଯ କାନନାଦ୍ଭୂପ ପ୍ରାଯଚ୍ଛଦକୃତଵ୍ରଣଃ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଆଣି, ଅପରିଷ୍କୃତ ଉପହାର ଦେଲେ।
ଆରାଧଯାମାସ ଵିଭୁଂ କୃଷ୍ଣଂ କଲ୍ମଷନାଶନମ୍
ସେ ପାପ ନାଶକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ଗତଂ ଵର୍ଷଶତଂ ତତ୍ର ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଦା
ସେଠାରେ ଶତବର୍ଷ ଯାଇଗଲା, ସେ ସଦା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିଲେ।
ମଧ୍ଯମଂ ପୁଷ୍କରଂ ତତ୍ର ଦଦର୍ଶାଶ୍ଵର୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ମଧ୍ୟ ପୁଷ୍କରରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଵ୍ଯାଧସ୍ଯ ମୃଗଯାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଧର୍ମତପ୍ତୋ ଽତିପୀଡିତଃ
ଧର୍ମରେ ଜଳିଥିବା ଏକ ଶିକାରୀ ଶିକାର ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ।
ରାମସ୍ଯ ପଶ୍ଯତସ୍ତତ୍ର ସରସସ୍ତଟମାଗତଃ
ରାମ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଝିଲିକ ପାରେ ଆସିଲେ।
ଉଭୋ ତୌ ପିବତସ୍ତତ୍ର ଜଲଂ ଶଙ୍କିତମାନସୌ
ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣେ ଜଳ ପିଇଲେ, ମନରେ ଶଙ୍କା ରହିଥିଲା।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ସଂଵିଷ୍ଟଂ ରାମଂ ଭାର୍ଗଵନନ୍ଦନମ୍
ଭାର୍ଗବ ନନ୍ଦନ ରାମକୁ ସେଠାରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସ ଚିନ୍ତଯାମାସ ତଦା ଶଙ୍କିତୋ ଭୃଗୁନନ୍ଦନାତ୍
ତାପରେ ସେ ଭାର୍ଗବ ପୁତ୍ର ଉପରେ ଶଙ୍କା କରି, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କଥମେତସ୍ଯ ହନ୍ମ୍ଯେତୌ ପଶ୍ଯତୋ ମୃଗଯାମୃଗୌ
ମୁଁ କିପରି ଏହି ଦୁଇ ଶିକାର ମୃଗକୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବି, ରାମ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ?
ତସ୍ଥୌ ତତ୍ରୈଵ ରାମସ୍ଯ ଭଯାତ୍ସଂତ୍ରସ୍ତମାନସଃ
ସେ ରାମଙ୍କ ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହୃଦୟରେ ସେଠାରେ ରହିଗଲା।
ତର୍କଯାମାସ ମେଧାଵୀ କିମତ୍ର ଭଯକାରଣମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏଠାରେ କଣ ଭୟର କାରଣ?'