ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରସମାଯୁକ୍ତଂ ଶୋଭିତଂ ମଣିଵେଦିଭିଃ
ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥିବା, ମଣିମଞ୍ଚରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା ସେଠା ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତୈଃ ସୁମନୋହରୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଚିତ୍ରରେ ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ଦଦର୍ଶରାମୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ଵିଚିତ୍ରମିଵ ସଂଗତଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଏକତ୍ରିତ ସ୍ଥଳୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ମହାକରାଲଦନ୍ତାସ୍ଯୌ ଵିକୃତାରକ୍ତଲୋଚନୌ
ବଡ଼ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ମୁହଁ, ବିକୃତ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଖି ଥିଲା।
ଵିଭୂତିଭୂଷିତାଙ୍ଗୌ ଚ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମାଂବରୌ ଚ ତୌ
ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିଲା, ଦୁହେଁ ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସା ଭୀତଃ କିଞ୍ଚିଦାହ ଵିନୀତଵତ୍
ସେମାନେଠାରେ ଦେଖି ରାମ ମନରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ଅଳ୍ପ କଥା ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ।
ଈଶ୍ଵରାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ମାମଥାଜ୍ଞପ୍ତୁମର୍ହଥ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁଛି, ଏବେ ଆପଣମାନେ ମୋତେ ତାହା ଜଣାଇବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମାଜ୍ଞାଂ ଦଦତୁରୀଶ୍ଵରାନୁଚରୌ ଚ ତୌ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୁଇ ଚାକର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ତତ୍ରାତିରମ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧୌଘୈଃ ସମାକୀର୍ଣାଂ ସଭାଂ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେଠାରେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏକ ସଭା ଥିଲା, ଯାହା ସିଦ୍ଧମାନେ ଭରିଥିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯଚ୍ଛିଵଂ ଶାନ୍ତଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଶାନ୍ତ, ତିନି ଆଖି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଭୂତିଭୂଷିତାଙ୍ଗଂ ଚ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିଲା, ସେ ନାଗକୁ ଉପବୀତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପଞ୍ଚାନନଂ ଦଶଭୁଜଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ପାଞ୍ଚମୁଖୀ, ଦଶବାହୁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ସ୍ତୂଯମାନଂ ଚ ଯୋକୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରମଥପ୍ରକରୈର୍ମୁଦା
ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଓ ପ୍ରମଥମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ମୂର୍ଧ୍ନା ନମାମ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଃ ପରମଯା ମୁଦା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାମ ଶୀର୍ଷ ନମାଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରଂ ମହାକାଲଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଚ ତତ୍ପୁରଃ
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର, ମହାକାଳ ଓ ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଗିରା ଗଦ୍ଗଦଯା ଵିଭୁମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଗଭୀର ଭାବରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଭୁଜଙ୍ଗଭୂଷଣଂ ଚୋଗ୍ରଂ ନୃକପାଲସ୍ରଗୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଭୟଙ୍କର, ସର୍ପ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଣିଷର ଖପର ମାଳାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିରୂପଧୃଗ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତଂ ତ୍ଵାଂ ଵେଦ କୃପାର୍ଣଵମ୍
ବେଦମାନେ ତୁମକୁ କୃପାର ସାଗର, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନବୁଦ୍ଧ୍ଯୋରସାଧ୍ଯଂ ଚ ନିରାକାରଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେଇ ନିରାକାରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ନ ଯଂ ଵିଦୁର୍ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ତଂ ନମାମି ପରାତ୍ପରମ୍
ଯିଏଁକି ସତ୍ୟରୂପେ କେହି ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରେ ପରମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଲୀଯନ୍ତେ ଚ ପୁନର୍ଯସ୍ମିଂସ୍ତଂ ନମାମି ଜଗନ୍ମଯମ୍
ଯାଁଠାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଲୟ ହୁଏ ଏବଂ ଯାଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମନ କରେ।
ସୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵଲୋକଂ ସପାତାଲଂ ତଂ ନମାମି ହରଂ ପରମ୍
ଉପର ଲୋକ ଓ ପାତାଳ ସମେତ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା ସେଇ ପରମ ହରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ମୂର୍ତ୍ତଯୋ ଽଷ୍ଟୌ ଜଗତ୍ପୂଜ୍ଯାସ୍ତଂ ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ରଣମାମ୍ଯହମ୍
ଯାଙ୍କର ଅଠଟି ରୂପ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ, ସେଇ ଯଜ୍ଞଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ରର୍ତ୍ତା ପୁନା ରୁଦ୍ରଵପୁସ୍ତଥାନ୍ତେ ତଂ କାଲରୂପଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ସୃଷ୍ଟିବେଳେ, ପୁନି ରୁଦ୍ର ରୂପରେ ଓ ସମାପ୍ତିବେଳେ, ସେଇ କାଳରୂପ ଠାରେ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଉତ୍ଥାପ୍ଯ ତଂ ଵାମକରେଣ ଲୀଲଯା ଦଧ୍ରେ ତଦା ମୂର୍ଧ୍ନି କରଂ କୃପାର୍ଣଵଃ
ତାପରେ, ଖେଳରେ ବାମହସ୍ତରେ ଉଠାଇ, ସେଇ କୃପାର ସାଗର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ରଖିଲେ।
ଉଵାଚ ଵାମାମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଚାପ୍ଯୁମାଂ କୃପାର୍ଦ୍ରଦୃଷ୍ଟ୍ଯାଖିଲକାମପୂରକଃ
ଉମା ଓ ମୋତେ କୃପାଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ସେଇ କଥା କହିଲେ।
ଵିନିର୍ଦ୍ଦିଶାହଂ ତଵ ଭକ୍ତିଭାଵତଃ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରଦଦ୍ଯାଂ ଭଵତୋ ମନୋଗତମ୍
ତୋର ଭକ୍ତି ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ତୋର ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେହି ଦେଉଛି।
ପୁନଶ୍ଚ ନତ୍ଵା ଵିବୁଧାଂ ପତି ଗୁରୁଂ କୃପାସମୁଦ୍ରଂ ସମୁଵାଚ ସତ୍ଵରମ୍
ପୁଣି ଶୀଘ୍ରେ ଶିର ନମାଇ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, କୃପାର ସାଗର ଓ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମୁଁ କଥା କହିଲି।
ରାମୋ ନାମ ଜଗଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଯଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ମୁଁ ରାମ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇଛି।
ତଂ ପ୍ରସାଧଯ ଵିଶ୍ଵେଶ ଵାଞ୍ଛିତଂ କାମମେଵ ମେ
ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ମୋର ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେହିଟିକୁ ପୂରଣ କର।