ଦିଵ୍ଯପାଶୁପତଂ ଚାପି ଦାସ୍ଯତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦିବ୍ୟ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବେ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଏକତ୍ରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଭାର୍ଗବ ଚରିତର ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ ଏକତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ।
ପ୍ରସନ୍ନଚେତାଃ ସୁଭୃଶଂ ଶିଵଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ ସେ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଅଥନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ଯୋଗିଗମ୍ଯଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ତାପରେ, ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନୁହେଁ, ଯୋଗୀମାନେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଠାରୁ ଉପରେ।
ଯଦଧୋ ଧ୍ରୁଵଲୋକଶ୍ଚ ସର୍ଵଲୋକପରସ୍ତୁ ସଃ
ନିମ୍ନରେ ଅଛି ଧ୍ରୁବ ଲୋକ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ଅଛି ସେ।
ଉପମାନେନ ରହିତଂ ନାନାକୌତୁକସଂଯୁତମ୍
ଉପମା ନଥିବା, କିନ୍ତୁ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
କୋଟିକଲ୍ପତପଃ ପୁଣ୍ଯାଃ ଶାନ୍ତା ନିର୍ମତ୍ସରା ଜନାଃ
ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଶାନ୍ତ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ।
ଯୋଗେନ ଯୋଗିନା ସୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଶଙ୍କରେଣ ହି
ଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ, ଶଙ୍କର ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସରୋଵରଶତୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ପଦ୍ମରାଗଵିରାଜିତୈଃ
ଶତଶଃ ଦିବ୍ୟ ସରୋବର ରହିଛି, ପଦ୍ମରାଗ ମଣିରେ ଶୋଭିତ।
ସୁଵର୍ଣରତ୍ନରଚିତପ୍ରାକାରେଣ ସମାଵୃତମ୍
ସୁନା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଦେଵାଳିରେ ଘେରାଯାଇଛି।
ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରସମାଯୁକ୍ତଂ ଶୋଭିତଂ ମଣିଵେଦିଭିଃ
ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥିବା, ମଣିମଞ୍ଚରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା ସେଠା ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତୈଃ ସୁମନୋହରୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଚିତ୍ରରେ ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ଦଦର୍ଶରାମୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ଵିଚିତ୍ରମିଵ ସଂଗତଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଏକତ୍ରିତ ସ୍ଥଳୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ମହାକରାଲଦନ୍ତାସ୍ଯୌ ଵିକୃତାରକ୍ତଲୋଚନୌ
ବଡ଼ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ମୁହଁ, ବିକୃତ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଖି ଥିଲା।
ଵିଭୂତିଭୂଷିତାଙ୍ଗୌ ଚ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମାଂବରୌ ଚ ତୌ
ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିଲା, ଦୁହେଁ ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସା ଭୀତଃ କିଞ୍ଚିଦାହ ଵିନୀତଵତ୍
ସେମାନେଠାରେ ଦେଖି ରାମ ମନରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ଅଳ୍ପ କଥା ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ।
ଈଶ୍ଵରାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ମାମଥାଜ୍ଞପ୍ତୁମର୍ହଥ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁଛି, ଏବେ ଆପଣମାନେ ମୋତେ ତାହା ଜଣାଇବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମାଜ୍ଞାଂ ଦଦତୁରୀଶ୍ଵରାନୁଚରୌ ଚ ତୌ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୁଇ ଚାକର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ତତ୍ରାତିରମ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧୌଘୈଃ ସମାକୀର୍ଣାଂ ସଭାଂ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେଠାରେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏକ ସଭା ଥିଲା, ଯାହା ସିଦ୍ଧମାନେ ଭରିଥିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯଚ୍ଛିଵଂ ଶାନ୍ତଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଶାନ୍ତ, ତିନି ଆଖି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଭୂତିଭୂଷିତାଙ୍ଗଂ ଚ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିଲା, ସେ ନାଗକୁ ଉପବୀତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପଞ୍ଚାନନଂ ଦଶଭୁଜଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ପାଞ୍ଚମୁଖୀ, ଦଶବାହୁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ସ୍ତୂଯମାନଂ ଚ ଯୋକୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରମଥପ୍ରକରୈର୍ମୁଦା
ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଓ ପ୍ରମଥମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ମୂର୍ଧ୍ନା ନମାମ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଃ ପରମଯା ମୁଦା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାମ ଶୀର୍ଷ ନମାଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରଂ ମହାକାଲଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଚ ତତ୍ପୁରଃ
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର, ମହାକାଳ ଓ ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଗିରା ଗଦ୍ଗଦଯା ଵିଭୁମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଗଭୀର ଭାବରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଭୁଜଙ୍ଗଭୂଷଣଂ ଚୋଗ୍ରଂ ନୃକପାଲସ୍ରଗୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଭୟଙ୍କର, ସର୍ପ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଣିଷର ଖପର ମାଳାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିରୂପଧୃଗ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତଂ ତ୍ଵାଂ ଵେଦ କୃପାର୍ଣଵମ୍
ବେଦମାନେ ତୁମକୁ କୃପାର ସାଗର, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନବୁଦ୍ଧ୍ଯୋରସାଧ୍ଯଂ ଚ ନିରାକାରଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେଇ ନିରାକାରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ନ ଯଂ ଵିଦୁର୍ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ତଂ ନମାମି ପରାତ୍ପରମ୍
ଯିଏଁକି ସତ୍ୟରୂପେ କେହି ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରେ ପରମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।