ସୃଷ୍ଟି ରେଷା ଭଗଵତଃ ସଂଭଵେତ୍କୃପଯା ବଟୋ
ବେଟା, ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ହେଉଛି।
ତନ୍ନାଶକାରିଣୀ ଚୈଵ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଵତା କୃତା
ଏବଂ ଏହାକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛ।
ଏକସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦୋଷେଣ ପିତୁଃ ପରିଭଵେନ ଚ
ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଦୋଷ ଓ ପିତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବାରୁ,
ଆଵିର୍ଭୂତା ତିରୋଭୂତା ହରେରେଵ ପୁନଃ ପୁନଃ
ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପୁନି ପୁନି ଘଟେ।
ଯଦ୍ଵାଯାସେନ ତେ କାର୍ଯସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିତୁମର୍ହତି
କିମ୍ବା, ତୁମ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ତୁମ କାମ ସଫଳ ହେବା ସମ୍ଭବ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବହଵୋ ଭୂପାଃ ସଂତି ଶଙ୍କରକିଙ୍କରାଃ
ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦାସ।
ବିଭ୍ରତଃ କଵଚାନ୍ଯଙ୍ଗେ ଶକ୍ତୀଶ୍ଚାପି ଦୁରାସଦାଃ
ସେମାନେ ଦେହରେ କବଚ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ବଣ୍ଡ ଧରିଛନ୍ତି।
ଉପାଯେ ତୁ ସମାରବ୍ଧେ ସର୍ଵେ ସିଧ୍ଯନ୍ତ୍ଯୁପକ୍ରମାଃ
ଯଦି ଠିକ୍ ଉପାୟ ନିଆଯାଏ, ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୁଏ।
ଦୁର୍ଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ତେଜଃ ଶିଵଶକ୍ତିର୍ଵିଜେଷ୍ଯତି
ବୈଷ୍ଣବ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟକର; ଶିବଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିଜୟୀ ହେବ।
ଯଥାକଥଂ ଚ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ଶଙ୍କରଂ ଲଭଦୁର୍ଲଭମ୍
ଯେପରି ହେଉ, ଦୁର୍ଲଭ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ।
ଦିଵ୍ଯପାଶୁପତଂ ଚାପି ଦାସ୍ଯତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦିବ୍ୟ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବେ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ଏକତ୍ରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଭାର୍ଗବ ଚରିତର ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ ଏକତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ।
ପ୍ରସନ୍ନଚେତାଃ ସୁଭୃଶଂ ଶିଵଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ ସେ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଅଥନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ଯୋଗିଗମ୍ଯଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ତାପରେ, ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନୁହେଁ, ଯୋଗୀମାନେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଠାରୁ ଉପରେ।
ଯଦଧୋ ଧ୍ରୁଵଲୋକଶ୍ଚ ସର୍ଵଲୋକପରସ୍ତୁ ସଃ
ନିମ୍ନରେ ଅଛି ଧ୍ରୁବ ଲୋକ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ଅଛି ସେ।
ଉପମାନେନ ରହିତଂ ନାନାକୌତୁକସଂଯୁତମ୍
ଉପମା ନଥିବା, କିନ୍ତୁ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
କୋଟିକଲ୍ପତପଃ ପୁଣ୍ଯାଃ ଶାନ୍ତା ନିର୍ମତ୍ସରା ଜନାଃ
ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଶାନ୍ତ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ।
ଯୋଗେନ ଯୋଗିନା ସୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଶଙ୍କରେଣ ହି
ଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ, ଶଙ୍କର ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସରୋଵରଶତୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ପଦ୍ମରାଗଵିରାଜିତୈଃ
ଶତଶଃ ଦିବ୍ୟ ସରୋବର ରହିଛି, ପଦ୍ମରାଗ ମଣିରେ ଶୋଭିତ।
ସୁଵର୍ଣରତ୍ନରଚିତପ୍ରାକାରେଣ ସମାଵୃତମ୍
ସୁନା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଦେଵାଳିରେ ଘେରାଯାଇଛି।
ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରସମାଯୁକ୍ତଂ ଶୋଭିତଂ ମଣିଵେଦିଭିଃ
ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥିବା, ମଣିମଞ୍ଚରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା ସେଠା ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତୈଃ ସୁମନୋହରୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଚିତ୍ରରେ ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ଦଦର୍ଶରାମୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ଵିଚିତ୍ରମିଵ ସଂଗତଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଏକତ୍ରିତ ସ୍ଥଳୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ମହାକରାଲଦନ୍ତାସ୍ଯୌ ଵିକୃତାରକ୍ତଲୋଚନୌ
ବଡ଼ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ମୁହଁ, ବିକୃତ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଖି ଥିଲା।
ଵିଭୂତିଭୂଷିତାଙ୍ଗୌ ଚ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମାଂବରୌ ଚ ତୌ
ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିଲା, ଦୁହେଁ ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସା ଭୀତଃ କିଞ୍ଚିଦାହ ଵିନୀତଵତ୍
ସେମାନେଠାରେ ଦେଖି ରାମ ମନରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ଅଳ୍ପ କଥା ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ।
ଈଶ୍ଵରାଜ୍ଞାଂ ସମାଦାଯ ମାମଥାଜ୍ଞପ୍ତୁମର୍ହଥ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁଛି, ଏବେ ଆପଣମାନେ ମୋତେ ତାହା ଜଣାଇବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମାଜ୍ଞାଂ ଦଦତୁରୀଶ୍ଵରାନୁଚରୌ ଚ ତୌ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୁଇ ଚାକର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ତତ୍ରାତିରମ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧୌଘୈଃ ସମାକୀର୍ଣାଂ ସଭାଂ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେଠାରେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏକ ସଭା ଥିଲା, ଯାହା ସିଦ୍ଧମାନେ ଭରିଥିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯଚ୍ଛିଵଂ ଶାନ୍ତଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଶାନ୍ତ, ତିନି ଆଖି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।