ଅନୁଗନ୍ତୁମିହେଚ୍ଛାମି ତନ୍ମେ ଽନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହଥ
ମୁଁ ଏଠାରେ ସେଠିକୁ ଅନୁସରିବାକୁ ଚାହେଁ; ଦୟାକରି ଏହା ପାଇଁ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ଭର୍ତ୍ରା ଵିରହିତା ତେନ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତିଷ୍ଯେ ଵିନିନ୍ଦିତା
ମୋର ସ୍ୱାମୀ ବିନା, ଲୋକମାନେ ନିନ୍ଦା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏହିପରି ଆଗେ ବଢ଼ିବି।
ଯଥା ତେନ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତିଷ୍ଯେ ପରତ୍ରାପି ସହାନିଶମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ସେଠି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଏହିପରି ଆଗେ ବଢ଼ିବି, ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସଦା ସେଠି ସହିତ ରହିବି।
ଭର୍ତୁର୍ମମ ଭଵିଷ୍ଯାମି ପିତୃଲୋକପ୍ରିଯାତିଥିଃ
ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପିତୃଲୋକରେ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ହେବି।
ପ୍ରତିଭୂଯ ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଯଦି ମତ୍ପ୍ରିଯମିଚ୍ଛଥ
ଯଦି ତୁମେ ମୋର ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଏଥିରେ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅଗ୍ନିଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭର୍ତ୍ତାରମନୁଗନ୍ତୁଂ ମନୋଦଧେ
ମୁଁ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅନୁସରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି।
ସମାଭାଷ୍ଯାତିଗଂଭୀରା ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରୀଣୀ
ତାପରେ ଗଭୀର ଏବଂ ଦେହ ନଥିବା ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ମା କାର୍ଷୀଃ ସାହସଂ ଭଦ୍ରେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପ୍ରିଯଂ ତଵ
ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ଅତି ଦୁଃସାହସ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ କଥା କହିବି।
ନ ମର୍ତ୍ତଵ୍ଯନ୍ତ୍ଵଯା ସର୍ଵୋ ଜୀଵନ୍ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯତି
ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତେ ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି।
ନିମିତ୍ତମନ୍ତରୀକୃତ୍ଯ କିଞ୍ଚିଦେଵ ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ, କିଛି ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି,
ଭଵିତ୍ରୀ ଚିରରାତ୍ରାଯ ବହୁକଲ୍ଯାଣ ଭାଜନମ୍
ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିବା ଏବଂ ବହୁ ମଙ୍ଗଳର ଭାଣ୍ଡାର ହେବ।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯଗୌରଵାଦ୍ଧର୍ଷମଵାପୁସ୍ତନଯାଶ୍ଚ ତେ
ସେଇ ଶବ୍ଦର ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଖି, ତୁମ ପୁଅମାନେ ପୁନି ଆତ୍ମବଳ ଲାଗିଲେ।
ଶାଯଯିତ୍ଵା ନିଵାତେ ତୁ ପରିତଃ ସମୁପାଵିଶନ୍
ତାଙ୍କୁ ଏକ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଆଇ ଦେଇ, ସମସ୍ତେ ଚାରିପାଖରେ ବସିଲେ।
ନିମତ୍ତାନି ଶୁଭାନ୍ଯାସନ୍ନନେକାନି ମହାନ୍ତି ଚ
ଅନେକ ଶୁଭ ଓ ବଡ଼ ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା।
ନିଷେଦୁଃ ସହିତା ମାତ୍ରା କାଙ୍କ୍ଷନ୍ତୋ ଜୀଵିତଂ ପିତୁଃ
ମାଆ ସହିତ ସମସ୍ତେ ବସି, ପିତାଙ୍କ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ଵିଧେର୍ବଲେନ ମତିମାଂସ୍ତତ୍ରାଗଚ୍ଛଦ୍ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିବାବେଳେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିତ୍ପ୍ରାଜ୍ଞଃ ସକଲାସୁରଵନ୍ଦିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ।
ଯଥାହତାନ୍ମୃତାନ୍ଦେଵୈରୁତ୍ଥାପଯତି ଦାନଵାନ୍
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦାନବମାନେକୁ ମାରିଦେଇଥିଲେ, ସେ ସେମାନେକୁ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଣୀତମନୁଜୀଵନ୍ତି ସର୍ଵେ ଽଦ୍ଯାପୀହ ପାର୍ଥିଵାଃ
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାହା ଦିଆଯାଇଛି, ସେଠାରୁ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛନ୍ତି।
ଦଦର୍ଶ ତଦଵସ୍ଥାଂସ୍ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦୁଃଖପରିପ୍ଲୁତାନ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ।
ଉତ୍ଥାଯାସ୍ମୈ ଦଦୁଶ୍ଚାପି ସତ୍କୃତ୍ଯ ପରମାସନମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେଠାରେ ଉଠି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନ ଦେଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ କିମିଦଂ ଵୃତ୍ତଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ତେ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ସବୁ କଣ ଘଟିଛି?' ସେମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ କୁହିଲେ।
ସଂଜୀଵିନ୍ଯା ଵିନଯା ତଂ ସିଷେଚ ପ୍ରୋଚ୍ଚରନ୍ନିଦମ୍
ସମ୍ଭ୍ରମ ସହିତ ସଞ୍ଜୀବିନୀ ତାଙ୍କୁ ପାଣି ଛିଟିଲେ ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତେନାସୌ ଜୀଵତାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ପ୍ରସୁପ୍ତ ଇଵଚୋତ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସଚେତନ ହେଲେ, ଯେପରି ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଉଠିଲେ।
ସମୁତ୍ତସ୍ଥାଵଥାର୍ଚୀକଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଗ୍ରରୁରିଵାପରଃ
ତାପରେ ଅର୍ଚ୍ଚୀକ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଥିବା ଅନ୍ୟ ଗୁରୁ।
ନନାମ ଭକ୍ତ୍ଯା ନୃପତେ କୃତାଞ୍ଜଲିରୁଵାଚ ହ
ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ।
ଧନ୍ଯୋ ଽହଂ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଽହଂ ସଫଲଂ ଜୀଵିତଂ ଚ ମେ
ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋ ଜୀବନର ଫଳ ମିଳିଗଲା।
ଭଗଵନ୍କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ତଵ ମାନଦ
ଭଗବନ୍ତ, ଆଜି ମୁଁ କଣ କରିବି ଯେପରି ଆପଣଙ୍କୁ ସେବା କରିପାରିବି, ମାନ୍ୟଦାତା?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସହସାଽନୀତଂ ରାମେଣାର୍ଧ୍ଯଂ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ଏହିପରି କହି, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ହଠାତ୍ ଆନନ୍ଦରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ନିଆଯିଲେ।
ତଜ୍ଜଲଂ ଶିରସାଧତ୍ତ ସକୁଟୁଂବୋ ମହାମନାଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଏବଂ ଉଦାର ମନେ, ସେ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ।