ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ନାପହର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ପୁରୁଷେଣ ଵିଜାନତା
ଯେଉଁ ଲୋକ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆଯୁର୍ଜାନେ ପରିକ୍ଷୀଣଂ ନ ଚେଦେତତ୍କରିଷ୍ଯତି
ଏହିପରି କାମ ନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ କମିଯିବ।
ସ୍ଵଯଂ ଵା ଯଦି ସାଯୁଚ୍ଯେଦ୍ଵିନଶିଷ୍ଯତି ପାର୍ଥିଵଃ
ଯଦି ସେ ନିଜେ ଏହା ଫେରାଇଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ରାଜା ନଶ୍ଟ ହେବେ।
ଶତାଯୁଷୋର୍ଽଜୁନାଦନ୍ଯଃ କୋ ନ୍ଵିଚ୍ଛତି ଜିଜୀଵିଷୁଃ
ଶତବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଛଡ଼ା, ଆଉ କିଏ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ?
ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାଂ ଗାଂ ଦୃଢୈଃ ପାଶୈର୍ଵିଚକର୍ଷ ବଲାନ୍ଵିତଃ
ସେ ଗାଈଟିକୁ ଦୃଢ଼ ଦୂରୀରେ ବାନ୍ଧି, ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଟାଣିନେଲେ।
ରୁରୋଧ ତଂ ଯଥାଶକ୍ତି ଵିକର୍ଷନ୍ତଂ ପାଯସ୍ଵିନୀମ୍
ସେ ଦୁଧାଳୁ ଗାଈଟିକୁ ଟାଣୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ, ସେ ଯେତେପରି ସମ୍ଭବ ବାଧା ଦେଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ସୁଦୃଢଂ କଣ୍ଠେ ଵାହୁଭ୍ଯାଂ ତାଂ ମହାମୁନିଃ
ସେ ମହାମୁନି ଦୁଇହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଧରିଲେ।
ଉତ୍ସାରଯଧ୍ଵମିତ୍ଯେନମାଦିଦେଶ ସ୍ଵସୈନିକାନ୍
ସେ ନିଜ ସେନାମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, 'ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଅ!'
ଭର୍ତ୍ରାଜ୍ଞଯା ପ୍ରସହ୍ଯୈନଂ ପରିଵଵ୍ରୁଃ ସମନ୍ତତଃ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ ବଳଜୋରେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ନେଲେ।
ତେ ସମୁତ୍ସାରଯନ୍ ଧେନୋଃ ସୁଦୂରତରମନ୍ତିକାତ୍
ସେମାନେ ଗାଈକୁ ସେଠାରୁ ଦୂରକୁ ହଟାଇଦେଲେ।
ନ ଚୁକ୍ରୋଧାକ୍ରୋଧନତ୍ଵଂ ସତୋ ହି ପରମଂ ଧନମ୍
ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ କ୍ରୋଧ ରହିତ ହେବା ନିଷ୍ଠାବାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧନ।
ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କ୍ଷଯଂ ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯନ୍ନ ପ୍ରଚୁକ୍ରୁଧେ
ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ, ତେଣୁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ନାହିଁ।
ରାମେଣାଭୂତ୍ତତୋ ନିତ୍ଯଂ ଶାନ୍ତ ଏଵ ମହାତପାଃ
ତାପରେ ରାମଙ୍କ କାରଣରୁ ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ସଦା ଶାନ୍ତ ରହିଲେ।
ନିପପାତ ମହାତେଜା ଧରଣ୍ଯାଂ ଗତଚେତନଃ
ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ହୁସ୍ତ ହରାଇଲେ।
କିଙ୍କରାନାଦିଶଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଧେନୋରାନଯନେ ବଲାତ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଦାସମାନେକୁ ଗାଈକୁ ବଳେ ଆଣିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
କଶାଭିରଭିହନ୍ଯନ୍ତ ଚକୃଷୁଶ୍ଚ ନିନୀଷଯା
ସେମାନେ ଚାବୁକ ମାରି ଏବଂ ଚକାରେ ଟାଣି ଗାଈକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ହନ୍ଯମାନା ଭୃଶଂ ତୈଶ୍ଚ ଚୁକ୍ରୁଧେ ଚ ପଯସ୍ଵିନୀ
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ମାଡ଼ିଲେ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ତେଜରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲା।
ଆକୃଷ୍ଯ ପାଶାନ୍ ସୁଦୃଢାନ୍ କୃତ୍ଵାତ୍ମାନମମୋଚଯତ୍
ସେ ଦୃଢ଼ ରସି ଟାଣି ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିଲା।
ହୁଂହାରଵଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣା ସର୍ଵତୋ ଽହ୍ଯପତଦ୍ରୁଷା
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ 'ହୁଁ' ଧ୍ୱନି କରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତେଜରେ ଧାଉଥିଲା।
ରାଜମନ୍ତ୍ରିବଲଂ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯଦ୍ରାଵଯଦମର୍ଷିତା
କ୍ରୋଧରେ ଗାଈ ରାଜା, ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ସେନା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚିଥରାଇଦେଲା।
ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଗଗନଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ସେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲା।
ପ୍ରସହ୍ଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତଦ୍ଵତ୍ସଂ ଜଗ୍ମୁରେଵାତିନିର୍ଘୃଣାଃ
ସେମାନେ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ବଳେ ବଛାକୁ ବାନ୍ଧି ନେଇଗଲେ।
ସ ପାପସ୍ତରସା ରାଜ୍ଞଃ ସନ୍ନିଧିଂ ସମୁପାଗମତ୍
ସେ ପାପୀ ତୁରନ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା।
ତଦ୍ଵ୍ରତ୍ତାନ୍ତମଶେଷେଣ ଵ୍ଯାଚଚକ୍ଷେ ସସାଧ୍ଵସଃ
ସେ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିବାବେଳେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଖୁବ ସ୍ପଷ୍ଟରେ କହିଦେଲା।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେର୍ଽଜୁନୋପାଖ୍ଯାନେ ଏକୋନତ୍ରିଂଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଉପୋଦ୍ଧାତ ଅଂଶରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ କଥାର ଉଣତିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ
ଉଦ୍ଵିଗ୍ନଚେତାଃ ସୁଭୃଶଂ ଚିନ୍ତଯାମାସ ନୈକଧା
ତାଙ୍କର ମନ ବହୁତ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵହରଣେ ଵାଞ୍ଛା ତଦ୍ଧତ୍ଯା ଚାତିଗର୍ହିତା
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଧନ ନେବା ଇଚ୍ଛା ଓ ସେଠାରେ ହତ୍ୟା କରିବା, ଦୁହିଁଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିନ୍ଦନୀୟ।
ଵଚନଂ ତର୍ହି ତାଂ ଜହ୍ଯାଂ ଵିମୂଢାତ୍ମା ଗତତ୍ରପଃ
ତେବେ, ମୁଁ ମୋର ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ ଓ ଲଜ୍ଜା ବିହୀନ ହୋଇ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କଥା ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି କି?
ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରତିଚକ୍ରାମ ସବଲଃ ସାନୁଗସ୍ତତଃ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଆଶ୍ରମାତ୍ସହସା ରାଜନ୍ଵିନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ରେଣୁକା
ହେ ରାଜା, ହଠାତ୍ ରେଣୁକା ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଗଲେ।