ସୈନ୍ଯାନି ତାନି ନୃପତେର୍ଵିଵିଧାନ୍ନପାନସଦ୍ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯମଧୁମାଂସପଯୋଘୃତାଦ୍ଯୈଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଉତ୍ତମ ମିଠା, ମଧୁ, ମାଂସ, ଦହି, ଘିଅ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଏଵଂ ତଦା ନରପତେରନୁଯାଯିନସ୍ତେ ନାନାଵିଧୋଚିତସୁଖାନୁଭଵପ୍ରତୀତାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପଯୁକ୍ତ ସୁଖର ଉପଭୋଗରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଅଧ୍ଯାସ୍ଯ ରତ୍ନନିକରୈରତି ଶୈଭି ଭଦ୍ରଂ ନିଦ୍ରାମସେଵତ ନରେଦ୍ର ଚିରଂ ପ୍ରତୀତଃ
ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଉତ୍ତମ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇ ରହି, ରାଜା ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଏଇଲେ।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେର୍ଽଜୁନୋପାଖ୍ଯାନେ ସପ୍ତଵିଂଶତିତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଉପୋଦ୍ଧାତ ଓ ପାଦ ଆରମ୍ଭରେ ଅର୍ଜୁନ କଥାର ସତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ।
ପ୍ରଵୋଧଯିତୁମଵ୍ଯଗ୍ରା ଜଗୁରୁଚ୍ଚୈର୍ନିଶାତ୍ଯଯେ
ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇବା ପାଇଁ, ରାତିର ଶେଷରେ ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଲେ।
ସମସ୍ତଶ୍ରୁତିସୁଶ୍ରାଵ୍ଯପ୍ରଶସ୍ତମଧୁରସ୍ଵରମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ମଧୁର ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା।
ଜଗୁର୍ଗେଯଂ ମନୋହାରି ତାରମନ୍ଦ୍ରଲଯାନ୍ଵିତମ୍
ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ଓ ମନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର, ତାଳ ସହିତ ମନମୋହକ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ସ୍ଵପନ୍ତଂ ଵିଵିଧା ଵାଚୋ ବୁବୋଧଯିଷଵଃ ଶନେଃ
ଶୁଅଥିବା ଜଣେକୁ ଜଗାଇବାକୁ, ସେମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବିଭିନ୍ନ କଥା କହିଲେ।
ଵିଵର୍ଦ୍ଧମାନଯା ନୂନଂ ତଵ ଵକ୍ତ୍ରାଂବୁଜଶ୍ରିଯା
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁର ଅବିରତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ—
ତମାଂସି ଭିନ୍ଦନ୍ନାଦିତ୍ଯଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ହ୍ଯୁଦଯଂ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ ଅସ୍ତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭେଦି ଆସିଛନ୍ତି।
ନିଦ୍ରଯା ଲଂ ମହାବୁଦ୍ଧେ ପ୍ରତିଵୁଧ୍ଯସ୍ଵ ସାଂପ୍ରତମ୍
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧି, ଏବେ ନିଦ୍ରାକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜାଗିଉ।
କ୍ଷୀରାବ୍ଦୌ ଶେଷଶଯନାଦ୍ଯଥାପଙ୍କଜଲୋଚନଃ
ଯେପରି ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରରେ ନାଗଶଯ୍ୟାରୁ ପଦ୍ମନୟନ ଉଠନ୍ତି—
ଚକାରାଵହିତଃ ସମ୍ଯଗ୍ଜଯାଦିକମଶେଷତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ବିଜୟ ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋଯୋଗରେ ସଫଳ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ଦୂର୍ଵାଞ୍ଜନାଦର୍ଶମଙ୍ଗଲ୍ଯାଲମ୍ବନାନି ଚ
ସେ ଦୁର୍ବା, କାଳିଆଞ୍ଜନ, ଦର୍ପଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଜିନିଷ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଚ ପୁରାତ୍ତସ୍ମାଦୁପତସ୍ଥେ ଚ ଭାସ୍କରମ୍
ସେ ସହର ଛାଡ଼ି ବାହାରିଗଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ରଚିତାଞ୍ଜଲଯୋ ରାଜନ୍ନେମୁଶ୍ଚ ନୃପସତ୍ତମମ୍
ରାଜା, ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ନନାମ ପାଦଯୋସ୍ତସ୍ଯ କିରୀଟେନାର୍କଵର୍ଚସା
ସେ ତାଙ୍କର ପାଦକୁ ମଣ୍ଡିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଭାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତଂ ସାମ୍ନା ତମୁଵାଚାସ୍ଯତାମିତି
ବିନୟ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନମ୍ର କଥାରେ କହିଲେ, 'ବସନ୍ତୁ।'
ଉଵାଚ ରଜନୀ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟା ସୁଖେନ ତଵ କିଂ ନୃପ
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ରାତି ସୁଖରେ କଟିଗଲା କି? ଆପଣ ଭଲ ଅଛନ୍ତି ତ?'
ଶକ୍ଯଂ ମୃଗସଧର୍ମାଣାଂ ଯେନ କେନାପି ଵର୍ତ୍ତିତୁମ୍
ପଶୁମାନେ ଯେପରି ଭାବେ ଚାଲିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରନ୍ତି।
ଅନଭ୍ଯସ୍ତଂ ହି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନନୁ ସର୍ଵଂ ହି ଦୁଷ୍କରମ୍
ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ଯାହା ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇନାହିଁ, ସେ କାମ ସବୁଠାରୁ କଠିନ।
ଆପ୍ତସ୍ତୁ ଭଵତୋ ନୂନଂ ସା ଗୌରଵସମୁନ୍ନତିଃ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଆପଣ ସେଇ ମହାନ ସମ୍ମାନ ଓ ଗରିମାକୁ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ତଂ ଭୂଯୋ ଵଚନଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ହସି ହସି ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ମାଭିମହିମା ଯେନ ଵିସ୍ମିତଂ ସକଲଂ ଜଗତ୍
ଯାହାର ମହିମାରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ।
ଇତୋ ନ ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛନ୍ତି ସୈନିକା ମେ ମହାମୁନେ
ହେ ମହାମୁନି, ମୋର ସେନାମାନେ ଏଠାରୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି।
ଧ୍ରିଯନ୍ତେ ସର୍ଵଦା ନୂନମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚସମ୍
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ତେଜ ସଦା ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ।
ଧ୍ରୁଵଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ହି ଲୋକାନାମଵସ୍ଥାତ୍ରିତଯଂ କ୍ରମାତ୍
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ତିନି ପ୍ରକାର ଅବସ୍ଥାକୁ କ୍ରମରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ଦରକାର।
ଗମିଷ୍ଯାମି ପୁରୀଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନନୁଜାନାତୁ ମାଂ ଭଵାନ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ମୁଁ ସହରକୁ ଯିବି; ଦୟାକରି ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ସଂଭାଵଯିତ୍ଵା ନିତରାଂ ତଥେତି ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସୈନ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଃ ସର୍ଵୈଃ ସଂପ୍ରତସ୍ଥେ ପୁରୀଂ ପ୍ରତି
ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ସେ ସହର ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।