ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଯୌଵନଭରାସଵଲ୍ଗୁଗୀର୍ଭିଃ ସ ପ୍ରେମମନ୍ଥରକଟାକ୍ଷନିରୀକ୍ଷଣାଭିଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଏମିତି ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଭରା, ଯେଉଁଠି ଯୁବତ୍ବର ତାଜା ଉମଙ୍ଗ ଝଲକିଥାଏ, ଏବଂ ପ୍ରେମର ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହଳେଇ ହଳେଇ ତାଙ୍କର ଚାହାଣି ପଡ଼ୁଥିଲା।
ଦେଵାଙ୍ଗନାତୁଲିତସୌଭଗସୌକୁମାର୍ଯରୂପାଭିଲାଷମଧୁରାକୃତିରଞ୍ଜିତାଭିଃ
ସେମାନେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ପରି ସୁନ୍ଦରତା, କୋମଳତା ଓ ଆକର୍ଷଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଏବଂ ରୂପର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମଧୁର ଆକୃତିରେ ଶୋଭିତ।
ଶ୍ରୋଣୀଭରାକ୍ରମଣଖେଦପରିଶ୍ରିତାସ୍ମୃଗାରକ୍ତପାଵକରସାରୁଣିତାଙ୍ଘ୍ରିଭୂଭିଃ
ତାଙ୍କର ଚାଲିବାରେ ଶୋଣୀ ଭାରରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ମୃଗୀ ପରି ଦୌଡ଼ି ହାରାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ ଚୂରିରେ ରଙ୍ଗିଥିଲା।
ସ୍ରଗ୍ଦାମଚୁମ୍ବିତସକୁନ୍ତଲକେଶପାଶକାଞ୍ଚୀକଲାପପରିଶିଞ୍ଜିତନୂପୁରାଭିଃ
ମାଳା ଓ ହାରରେ ଝୁଲିଥିବା ଚୁଲି, ମଣିମାଳିକା ଦ୍ୱାରା ଜଡିଥିବା କମର, ଏବଂ ନୂପୁରର ଝଙ୍କାରରେ ତାଙ୍କର ପଦଚାରଣା ରଙ୍ଗିଥିଲା।
ଭାଵେଷୁ ପାର୍ଥିଵନିଜପ୍ରିଯଧୈର୍ଯବନ୍ଧସର୍ଵାପହାରଚତୁରେଷୁ କୃତାନ୍ତରାଭିଃ
ତାଙ୍କର ଭାବଭଙ୍ଗୀ ଏମିତି ଚତୁର, ଯେଉଁଠି ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧୁର ଚାଳିରେ ହରିନେଉଥିଲେ।
ଵୀଣାପ୍ରଵୀଣତରପାଣିତଲାଙ୍ଗୁଲୀଭିର୍ଗଂଭୀରଚକ୍ରଚଟୁଵାଦରତୋତ୍ସୁକାଭିଃ
ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ଆଂଠି ବୀଣା ବାଜାଇବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାରଙ୍ଗତ, ଗଭୀର ଓ ମନୋହର ସଙ୍ଗୀତ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ।
କାମପ୍ରଯୋଗନିପୁଣାଭିରହୀନସଂପଦୌଦାର୍ଯରୂପଗୁଣଶୀଲସମନ୍ଵିତାଭିଃ
ପ୍ରେମର କଳାରେ ଦକ୍ଷ, ଉଦାରତା, ରୂପ, ଗୁଣ ଓ ଚରିତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାମର୍ଥ୍ୟରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ନଥିଲା।
ପୁଂଭିଶ୍ଚ ତଦ୍ଗୁଣଗଣୋଚିତରୂପଶୋଭୈରୁଦ୍ଭାସିତୈର୍ଗୃହଚରୈଃ ପରିତଃ ପରୀତମ୍
ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ରୂପରେ ସମାନ ଶୋଭା ଥିବା ଗୃହଚରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ପୌରୈରଶେଷାର୍ଥଗୁଣୈଃ ସମନ୍ତାଦଧ୍ଯାସ୍ଯମାନଂ ପରିପୂର୍ଣକାମୈଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନାଗରିକମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଧନ ଓ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା।
ରଥାଶ୍ଵମାତଙ୍ଗଖରୋଷ୍ଟ୍ରଗୋଜାଯୋଗ୍ଯୈରନେକୈରପି ମନ୍ଦିରୈଶ୍ଚ
ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଉଠ, ଗାଈ ଓ ଛାଗ ପାଇଁ ଅନେକ ମହଳ ଓ ଗୃହ ଥିଲା।
ଵିପ୍ରାଦିକାନାଂ ରଥିସାରଥୀନାଂ ଗୃହୈସ୍ତଥା ମାଗଧବନ୍ଦିନାଂ ଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ରଥଚାଳକ, ସାରଥି, ଏବଂ ମାଗଧ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଗୃହ ଥିଲା।
ମହାଧନୋପସ୍କରସାଧୁନିର୍ମିତୈର୍ଗୃହୈଶ୍ଚ ଶୁଭ୍ରୈର୍ଗଣିକାଜନାନାମ୍
ଧନୀ ଓ ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା, ବହୁ ଧନ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିବା ଗଣିକାମାନେର ଚମତ୍କାର ଘର ଥିଲା।
ଚିତ୍ରୈର୍ଧ୍ଵଚୈଶ୍ଚାପି ପତାକିକାଭିଃ ଶୁଭ୍ରୈଃ ପଟୈର୍ମଣ୍ଡପିକାଭିରୁନ୍ନତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକା, ଏବଂ ଧଳା ଚିତ୍ରପଟରେ ଶୋଭିତ ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ଥିଲା।
ନାନାରଵାଢ୍ଯରମଣୀଯତଟାକଵାପୀସରୋଵରୈଶ୍ଚାପି ଜଲୋପପନ୍ନୈଃ
ନାନା ପ୍ରକାର ଧ୍ୱନି ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ପୋଖରୀ, କୁଆଁ ଓ ହ୍ରଦ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ପର୍ଯନ୍ତରୋପିତମନୋରମନାଗକେତକୀପୁନ୍ନାଗଚଂପକଵନୈଶ୍ଚ ପତତ୍ରିଜୁଷ୍ଟୈଃ
ସୀମା ଧାରରେ ନାଗ, କେତକୀ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛର ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ, ଯେଉଁଠି ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସି ରହୁଥିଲେ।
ସଂଲକ୍ଷ୍ଯମାଣପରିତୋପଵନାଲିଭିଶ୍ଚ ସଂଶୋଭିତଂ ଜଗତି ଵିସ୍ମଯନୀଯରୂପୈଃ
ଚାରିପାଖରେ ଉଦ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଯାହାର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନକ ହୋଇଥିଲା।
ଇତ୍ଥ ସୁରାସୁରମନୋରମଭୋଗସଂପଦ୍ଵିସ୍ପଷ୍ଟମାନଵିଭଵଂ ନଗରଂ ନରେଦ୍ର
ଏଭଳି ରାଜା, ସେ ନଗର ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ମାନବ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତୋ ମୁନିଵରୋ ଦ୍ଵିଜହୋମଧେନ୍ଵା ସଂପାଦିତଂ ନରପତେ ରୁଚିରାତିଥେଯମ୍
ଏପରି ଜାଣି, ସେ ମହାମୁନି ଦ୍ୱିଜ ଓ ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଚମତ୍କାର ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଗତ୍ଵା ଵିଶାମଧିପତେସ୍ତରସା ସମୀପଂ ସଂପ୍ରଶ୍ରଯଂ ମୁନିସୁତସ୍ତମିଦଂ ବଭାଷେ
ମୁନିଙ୍କର ପୁଅ ତେଜରେ ସହରର ମହାରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ବଡ ନମ୍ରତାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଜା ତତୋ ମୁନିଵରେଣ କୃତାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞଃ ସଂପ୍ରାଵିଶତ୍ପୁରଵରଂ ସ୍ଵକୃତେ କୃତଂ ତତ୍
ତାପରେ, ମହାମୁନିଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇ, ରାଜା ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଅନ୍ତଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନଗରର୍ଦ୍ଧିମଶେଷଲୋକସଂମୋହିନୀମ୍ ଭିସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସ ରାଜଵର୍ଯଃ
ସେ ରାଜା ସହର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା ସେଇ ସହରର ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖିଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ସୁରସ୍ତ୍ରୀନଯନା ଲିଯୂଥପାନୈକପାତ୍ରୋଚିତଚାରୁମୂର୍ତ୍ତିଃ
ସେ ଯିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଏମିତି ଆକର୍ଷକ ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗଙ୍ଗନାମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।
ତଂ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ରାଜପଥାତ୍ସମନ୍ତାତ୍ପୌରାଙ୍ଗନାଶ୍ଚନ୍ଦନଵାରିସିକ୍ତୈଃ
ସେ ରାଜପଥରେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବାବେଳେ, ସହରର ମହିଳାମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧ ଥିବା ପାଣି ଛିଟି ଦେଉଥିଲେ।
ଅଭ୍ଯାଗତାର୍ହଣସମୁତ୍ସୁକପୌରକାନ୍ତା ହସ୍ତାରଵିନ୍ଦଗଲିତାମଲଲାଜଵର୍ଷୈଃ
ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ସେଇ ସହରବାସୀଙ୍କର ପ୍ରିୟାମାନେ, ତାଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତରୁ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଲାଉ ଝରି ଝରି ରାଜାଙ୍କୁ ଛିଟି ଦେଉଥିଲେ।
ତତ୍ରତ୍ଯପୌରଵନିତାଞ୍ଜନରତ୍ନସାରମୁକ୍ତାଭିରପ୍ଯନୁପଦଂ ପ୍ରଵିକୀର୍ଯମାମଃ
ସେଠାରେ ସହରର ମହିଳାମାନେ ପ୍ରତି ପଦକୁ କାଜଳ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ମୁକ୍ତା ଛିଟି ଦେଉଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ତପଃଶ୍ରିଯ ମୁଦାରଗଣମଚିନ୍ତ୍ଯାଂ ଲୋକେଷୁ ଦୁର୍ଲଭତରାଂ ସ୍ପୃହଣୀଯଶୋଭାମ୍
ସେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମୀ ତପସ୍ୟାର ତେଜ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସଭା, ଓ ଲୋକମାନେ ପାଇବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ମେନେ ଚ ହୈହଯପତିର୍ଭୁଵି ଦୁର୍ଲଭେଯଂ କ୍ଷାତ୍ରୀ ମନୋହରତରା ମହିତା ହି ସଂପତ୍
ହୈହୟ ରାଜା ଭାବିଲେ, ଏହି ରାଜସିକ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଏତେ ଆକର୍ଷକ ଓ ମହାନ୍, ପୃଥିବୀରେ ଏହା ମିଳିବା ଦୁର୍ଲଭ।
ମଧ୍ଯେପୁରଂ ପୁରଜନୋପଚିତାଂ ଵିଭୂତିମାଲୋକଯନ୍ସହ ପୁରୋହିତମନ୍ତ୍ରିସାର୍ଥୈଃ
ସହର ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ରାଜା ସେଠାରେ ସଞ୍ଚିତ ସମ୍ପଦ ଦେଖିଲେ।
ରାଜା ତତୋ ମୁନିଵରୋପଚିତାଂ ସପର୍ଯାମାତ୍ମାନୁରୂପମିହ ସାନୁଚରୋ ଲଭସ୍ଵ
ତାପରେ ରାଜା, ଏଠାରେ ତୁମେ ତୁମର ସହଚରମାନେ ସହିତ ମହାମୁନିମାନେ ଯେଉଁ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, ତାହା ତୁମ ଯୋଗ୍ୟତାନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ପୌରେଃ ସମେତ୍ଯ ଵିଵିଧାର୍ହଣପାଣିଭିଶ୍ଚ ମାର୍ଗେ ମୁଦା ଵିରଚିତାଜଲିଭିଃ ସମନ୍ତାତ୍
ସହରବାସୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ହାତରେ ଧରି, ଆନନ୍ଦରେ ଚାରିପାଖରୁ ଯୋଗ ହୋଇ ଜୋଡ଼ା ହାତରେ ଅଭିବାଦନ କଲେ।