ପ୍ରଵିଶନ୍ଗହନଂ ରମ୍ଯଂ ପ୍ରଦେଶାଲୋକନାକୁଲମ୍
ମୁଁ ଏକ ଘନ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି, ଯେଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ଦୃଶ୍ୟର ଭିଡ଼ ଥିଲା।
ତତୋ ଦିଷ୍ଟଵଶେନାହଂ ପ୍ରାଦ୍ରଵଂ ଭଯପୀଡିତଃ
ତାପରେ, ଭାଗ୍ୟର ଚାପରେ, ଭୟରେ ଆତୁର ହୋଇ ମୁଁ ସେଠାରୁ ପଳାଇଗଲି।
ଇତ୍ଯେଷ ମମ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଃ ସାକଲ୍ଯେନୋଦିତସ୍ତଵ
ଏହିପରି ଭାବେ, ମୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
କଥଯାମାସ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ରାମସ୍ତସ୍ମୈ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ହେ ରାଜା, ରାମ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କ୍ରମକ୍ରମେ କହିଲେ।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ନାତିଚିରଂ କାଲମଥ ଗନ୍ତୁମିଯେଷ ସଃ
ସେ ଅତିକିଛି ସମୟ ରହିଲେନି, ପରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯାଵସଥଂ ପିତ୍ରୋଃ ସଂପ୍ରତସ୍ଥେ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ସେ ଘରୁ ବାହାରି, ଆନନ୍ଦରେ ମାତାପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ରାମେଣ ରକ୍ଷିତଶ୍ଚାଭୁଦ୍ଯସ୍ମାଦ୍ଧ୍ଯାଘ୍ରଂ ଵିନିଘ୍ନତା
ରାମ ଯିଏ ବାଘକୁ ମାରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଵିପ୍ରପୁତ୍ରସ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତଦେତତ୍ସୋ ଽକୃତଵ୍ରଣଃ
ହେ ରାଜା, ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଋଷିପୁତ୍ର, ଯିଏ କୌଣସି ଆଘାତ ପାଇନଥିଲେ।
ବଭୂଵ ମିତ୍ରମତ୍ଯର୍ଥଂ ସର୍ଵାଵସ୍ଥାସୁ ପାର୍ଥିଵ
ସେ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବହୁତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବନ୍ଧୁ ହେଲେ, ହେ ରାଜା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଖ୍ଯାତିଂ ଚ ସୋ ଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଵିନଯେନାଭ୍ଯଵାଦଯତ୍
ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଦେଖି, ସେ ନମ୍ରତା ସହିତ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ।
ଦିନାନି କତିଚିତ୍ତତ୍ର ନ୍ଯଵସତ୍ତତ୍ପ୍ରିଯେପ୍ସଯା
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଆଶାରେ କିଛି ଦିନ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ଆଶ୍ରମଂ ପ୍ରତିଚକ୍ରାମ ଶିଷ୍ଯସଂଘୈଃ ସମାଵୃତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଆଶ୍ରମକୁ ପୁନି ଫେରିଗଲେ।
ସୁକନ୍ଯାଚାପି ତଦ୍ଭାର୍ଯାମଵନ୍ଦତ ମହାମନାଃ
ଏବଂ ମହାନ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୁକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଔର୍ଵାଶ୍ରମଂ ସମାପେଦେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମସ୍ତପୋନିଧିମ୍
ସେ ତପସ୍ବୀ ଔର୍ବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଉଵାସ ତତ୍ର ତତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦିନାନି କତିଚିନ୍ନୃପ
ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ କିଛି ଦିନ ରହିଲେ, ହେ ରାଜା।
ପ୍ରତସ୍ଥେ ଭାର୍ଗଵଃ ଶ୍ରୀମାନକୃତଵ୍ରଣସଂଯୁତଃ
ତାପରେ ଭାର୍ଗବ ମହାନ୍, ଅକୃତବ୍ରଣଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତୌ ଚ ତଂ ନୃପ ସଂହର୍ଷାଚ୍ଚାଶିଷା ପ୍ରତ୍ଯନନ୍ଦତାମ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ଦୁଇଜଣ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା ଦେଲେ।
କଥଯାମାସ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯଥାଵୃତ୍ତମନୁକ୍ରମାତ୍
ହେ ରାଜା, ସେ କ୍ରମକ୍ରମେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ।
ଜଗାମାଵସଥଂ ପିତ୍ରୋର୍ମୁଦା ପରମଯା ଯୁତଃ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କର ଘରକୁ ଗଲେ।
ଅଵନ୍ଦତ ତଯୋଃ ପାଦୌ ଯଥାଵଦ୍ଭୃଗୁନନ୍ଦନ
ଭୃଗୁଙ୍କ ବଂଶଜ, ସେ ଦୁହେଁଙ୍କର ପାଦକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଆଶ୍ଲିଷ୍ଯ ନେତ୍ରସଲିଲୈର୍ନନ୍ଦନ୍ତୌ ପର୍ଯଷିଞ୍ଚତାମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଚକିତ ହୋଇ ଚକୁ ଲୁହରେ ତାଙ୍କୁ ଭିଜାଇଲେ।
ଵିକ୍ଷନ୍ତୌ ତସ୍ଯ ଚାଙ୍ଗାନି ପରିସ୍ପୃଶ୍ଯାପତୁର୍ମୁଦମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଦେଖି ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେମାନେ ଅପାର ଖୁସି ଅନୁଭବ କଲେ।
କିଂ କୃତଂ ପୁତ୍ର କୋ ଵାଯଂ କୁତ୍ର ଵା ତ୍ଵମୁପସ୍ଥିତଃ
‘ପୁଅ, କଣ କରିଛୁ? ଏହିଁ କିଏ, ଏବଂ କେଉଁଠୁ ଆସିଛୁ?’
ତ୍ଵଯେତଦଖିଲଂ ଵତ୍ସ କଥ୍ଯତାଂ ତଥ୍ଯମାଵଯୋଃ
‘ବଟେ, ଏହି ସବୁ କଥା ଆମକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଦେ।’
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେର୍ଽଜୁନୋପାଖ୍ଯାନେ ଭାର୍ଗଵଚରିତେ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ କଥାରେ, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଚରିତରେ, ପ୍ରସଙ୍ଗ ଆରମ୍ଭ ଅଂଶର ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ତଯୋରକଥଯତ୍ସର୍ଵମାତ୍ମନା ଯଦନୁଷ୍ଠିତମ୍
ସେ ଦୁହେଁକୁ ନିଜେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦେଲେ।
ଶଂଭୋର୍ନିଦେଶାତ୍ତୀର୍ଥାନାମଟନଂ ଚ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କେମିତି ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କଲେ, ସେଥିରେ ଯଥାକ୍ରମେ ବିବରଣୀ ଦେଲେ।
ହରପ୍ରସାଦାଦତ୍ରାପି ହ୍ଯକୃତଵ୍ରଣଦର୍ଶନମ୍
ହରଙ୍କ କୃପାରେ, ଏଠି ଅସୁସ୍ଥ ଘାଉ ଦର୍ଶନ କରିଥିବା କଥା ମଧ୍ୟ ସେ କହିଦେଲେ।
କଥଯାମାସ ତଦ୍ରାମଃ ପିତ୍ରୋଃ ସଂପ୍ରୀଯମାଣଯୋଃ
ରାମ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ପିତାମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହୃଷ୍ଟୌ ହର୍ଷାନ୍ତରଂ ଭୂଯୋ ରାଜନ୍ନାପ୍ନୁଵତାଵୁଭୌ
ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଆଉ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।