ଦଦୌ ରାମାଯ ସୁପ୍ରୀତଃ ସମନ୍ତ୍ରାଣି କ୍ରମାନ୍ନୃପ
ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ରାମଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ରାଜା।
ପ୍ରସାଦାଭିମୁଖୋ ରାମଂ ଗ୍ରାହଯାମାସ ଶଙ୍କରଃ
ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ, ଶଙ୍କର ରାମଙ୍କୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଗ୍ରହଣ କରାଇଲେ।
ଇଷୁଧୀ ଚାକ୍ଷଯଶରୌ ଦଦୌ ରାମାଯ ଶଙ୍କରଃ
ଶଙ୍କର ରାମଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ଓ ବାଣ ଦେଲେ।
ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରସହଂ ଚିତ୍ରଂ କଵଚଂ ଚ ମହାଧନମ୍
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ରୋଧ କରିପାରିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ମହାନ କବଚ ସେ ଦେଲେ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଧାରଣେ ଶାକ୍ତିଂ ପ୍ରାଣାନାଂ ଚ ନରାଧିପ
ଇଚ୍ଛାମତେ ଧାରଣ କରିବା ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାଣ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦେଲେ, ରାଜା।
ତପଃ ପ୍ରଭାଵଂ ଚ ମହତ୍ପ୍ରଦଦୌ ଭାର୍ଗଵାଯ ସଃ
ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଲେ।
ସହିତଃ ସକଲୈର୍ଭୂତୈଶ୍ଚାମରୈଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଦେବଦୂତମାନେ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯସ୍ତତୋ ରାମୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସର୍ଵମଭୀପ୍ସିତମ୍
ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରି, ରାମଙ୍କ କାମ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଗଲା।
ମହୋଦର ମଦର୍ଥେ ତ୍ଵମିଦଂ ସର୍ଵମଶେଷତଃ
ମହୋଦର, ମୋ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଛାଡ଼ି ଦେଖ, ପଠାଇଦେ।
ରଥଚାପାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରହିଣୁ ତ୍ଵଂ ମଦନ୍ତିକମ୍
ସମସ୍ତ ରଥ, ଧନୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପକରଣ ମୋ ପାଖକୁ ପଠା।
କୃତକୃତ୍ଯୋ ଗୁରୁଜନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଗନ୍ତୁମିଯେଷ ସଃ
କାମ୍ୟ ସଫଳ କରି, ସେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଵିଵେଶ କନ୍ଦରଂ ରାମୋ ଭାଵିକର୍ମପ୍ରଚୋଦିତଃ
ଭବିଷ୍ୟତ କର୍ମର ପ୍ରେରଣାରେ, ରାମ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରେଣ ଵିପ୍ରତନଯଂ ରୁଦନ୍ତଂ ଭୀତଭୀତଵତ୍
ଏକ ବାଘ ଭୟଭୀତ ଓ କନ୍ଦୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ଧରିନେଲା।
ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଵଦନ୍ନୁଚ୍ଚୈରଥାନ୍ଵଯାତ୍
ସେ ବାଘକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ 'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ' ବୋଲି ଡାକି, ପଛୁଆଇଲେ।
ଆସସାଦ ଵନେ ଘୋରଂ ଶାର୍ଦୂଲମତିଭୀଷଣମ୍
ବନରେ ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତି ଭୀଷଣ ବାଘ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ ହେଲେ।
ନିପପାତ ଦ୍ଵିଜସୁତସ୍ତ୍ରସ୍ତଃ ପ୍ରାଣଭଯାତୁରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅ ଭୟରେ ଓ ପ୍ରାଣ ଆଶଙ୍କାରେ ଭୂଇଁକୁ ପଡିଗଲେ।
ତୃଣମୂଲଂ ସମାଦାଯ କୁଶାସ୍ତ୍ରେଣାଭ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯତ୍
ସେ ତୃଣ ମୂଳ ନେଇ, କୁଶ ଗଛରେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନାଦସୁଭୃଶଂ ରୋଦସୀ କମ୍ପଯନ୍ନିଵ
ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ବାଘ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା, ଯେପରି ଦିଗବିଦିଗ ହିଲିଯାଏ।
ଅକୃତଵ୍ରଣମେଵାଶୁ ମୋକ୍ଷଯାମାସ ତଂ ଦ୍ଵିଜମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଆଘାତ ନଦେଇ, ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ଵପୁରାସ୍ଥାଯ ରାମମାହେତି ସାଦରମ୍
ସେ ଦେବମାନବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସମ୍ମାନର ସହିତ 'ହେ ରାମ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛାମି ମୋଚିତଃ ଶାପାତ୍ତ୍ଵଯାହମଧୁନା ଦିଵମ୍
'ତୁମେ ମୋତେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ, ଏବେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛି।'
ପତିତଂ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରଂ ତଂ କୃପଯା ଵ୍ଯଵପଦ୍ଯତ
ଦୟାବଶତଃ ସେ ଭୂଇଁ ପଡିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପରମୃଶତ୍ତଦଙ୍ଗାନି ଶନୈରୁଜ୍ଜୀଵଯନ୍ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ସାବୁଧାନରେ ଛୁଇଁ, ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ।
ଵିଲୋକଯନ୍ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠମଵସ୍ଥିତମ୍
ଚାରିପାଖ ଦେଖି, ସେ ସାମ୍ନାରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଭୃଗୁ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଗତଭୀରାହ କସ୍ତ୍ଵଂ ଭୋଃ କଥଂ ଵେହ ସମାଗତଃ
ଭୟ ହଟିଗଲା ପରେ, ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଆପଣ କିଏ, ଏଠାକୁ କିପରି ଆସିଲେ?'
ତରକ୍ଷୁର୍ଭୀଷଣାକାରଃ ସାକ୍ଷାନ୍ମୃତ୍ଯୁରିଵାପରଃ
ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ତାରକ୍ଷୁ, ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱୟଂ ଆସିଥିବା ପରି ଦେଖାଦେଲେ।
ହତେ ଽପି ତସ୍ମିନ୍ନଖିଲା ଭାନ୍ତି ଵୈ ତନ୍ମଯା ଦିଶଃ
ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ପରମାପଦମାପନ୍ନଂ ତ୍ଵଂ ମାଂ ସମୁପଜୀଵଯନ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଥିରେ ଅତି ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିଲି, ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଛ।
ପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ଯାସ୍ମି ତୀର୍ଥାର୍ଥୀ ଶାଲଗ୍ରାମମଯାସିଷମ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲି, ଶାଳଗ୍ରାମକୁ ଗଲିଥିଲି।
ନାନାମୁନିଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ପୁଣ୍ଯଂ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ନାନା ମୁନିମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏମିତି ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ମୁଁ ଗଲିଥିଲି।