ଭଵତଶ୍ଚରଣାଂଭୋଜେ ଯେନ ବୁଦ୍ଧିଃ ସ୍ଥିରୀକୃତା
ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧି ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଦୁଷାମପି ମୂଢେନ ସ ମଯା ଜ୍ଞାଯତେ କଥମ୍
ଜେଉଁଥିରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନୀ, ସେହି ଜିନିଷକୁ ମୁଁ କିପରି ଜାଣିପାରିବି?
ସ୍ତୋତୁମପ୍ଯନଲଂ ସମ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମହଂ ଜଡଧୀର୍ଯତଃ
ମୋର ବୁଦ୍ଧି ଜଡ ଥିବାରୁ, ମୁଁ ଠିକ୍ ଭଳି ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରେ ନାହିଁ।
ପ୍ରୀତଶ୍ଚ ଭଵ ଦେଵେଶ ନନୁ ତ୍ଵଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଦେବମାନ୍ୟ ଭଗବାନ, ଦୟାକରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ, କାରଣ ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସଦା ଦୟାଳୁ।
ମେଘଗଂଭୀରଯା ଵାଚା ତମୁଵାଚ ହସନ୍ନିଵ
ମେଘ ଭଳି ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ, ସେ ହସୁଥିବା ପରି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତପସା ମଯି ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ତୁମର ତପସ୍ୟା, ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ତୁମର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା,
ତୁଭ୍ଯଂ ତତ୍ତଦଶେଷେଣ ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହମଶେଷତଃ
ମୁଁ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ସେ ସବୁକିଛି ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଇଦେବି।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ରାଜନ୍ନିଦମୁଵାଚ ହ
ରାଜା ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଭଵତସ୍ତଦଭୀପ୍ସାମି ହେତୁମସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଶେଷତଃ
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ଚାହେଁ।
ଲୋକେଷୁ ମାଂରଣେଜେତା ନ ଭଵେତ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ କେହି ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଦଦୌ ରାମାଯ ସୁପ୍ରୀତଃ ସମନ୍ତ୍ରାଣି କ୍ରମାନ୍ନୃପ
ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ରାମଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ରାଜା।
ପ୍ରସାଦାଭିମୁଖୋ ରାମଂ ଗ୍ରାହଯାମାସ ଶଙ୍କରଃ
ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ, ଶଙ୍କର ରାମଙ୍କୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଗ୍ରହଣ କରାଇଲେ।
ଇଷୁଧୀ ଚାକ୍ଷଯଶରୌ ଦଦୌ ରାମାଯ ଶଙ୍କରଃ
ଶଙ୍କର ରାମଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ଓ ବାଣ ଦେଲେ।
ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରସହଂ ଚିତ୍ରଂ କଵଚଂ ଚ ମହାଧନମ୍
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ରୋଧ କରିପାରିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ମହାନ କବଚ ସେ ଦେଲେ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଧାରଣେ ଶାକ୍ତିଂ ପ୍ରାଣାନାଂ ଚ ନରାଧିପ
ଇଚ୍ଛାମତେ ଧାରଣ କରିବା ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାଣ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦେଲେ, ରାଜା।
ତପଃ ପ୍ରଭାଵଂ ଚ ମହତ୍ପ୍ରଦଦୌ ଭାର୍ଗଵାଯ ସଃ
ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଲେ।
ସହିତଃ ସକଲୈର୍ଭୂତୈଶ୍ଚାମରୈଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଦେବଦୂତମାନେ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯସ୍ତତୋ ରାମୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସର୍ଵମଭୀପ୍ସିତମ୍
ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରି, ରାମଙ୍କ କାମ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଗଲା।
ମହୋଦର ମଦର୍ଥେ ତ୍ଵମିଦଂ ସର୍ଵମଶେଷତଃ
ମହୋଦର, ମୋ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଛାଡ଼ି ଦେଖ, ପଠାଇଦେ।
ରଥଚାପାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରହିଣୁ ତ୍ଵଂ ମଦନ୍ତିକମ୍
ସମସ୍ତ ରଥ, ଧନୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପକରଣ ମୋ ପାଖକୁ ପଠା।
କୃତକୃତ୍ଯୋ ଗୁରୁଜନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଗନ୍ତୁମିଯେଷ ସଃ
କାମ୍ୟ ସଫଳ କରି, ସେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଵିଵେଶ କନ୍ଦରଂ ରାମୋ ଭାଵିକର୍ମପ୍ରଚୋଦିତଃ
ଭବିଷ୍ୟତ କର୍ମର ପ୍ରେରଣାରେ, ରାମ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରେଣ ଵିପ୍ରତନଯଂ ରୁଦନ୍ତଂ ଭୀତଭୀତଵତ୍
ଏକ ବାଘ ଭୟଭୀତ ଓ କନ୍ଦୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ଧରିନେଲା।
ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଵଦନ୍ନୁଚ୍ଚୈରଥାନ୍ଵଯାତ୍
ସେ ବାଘକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ 'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ' ବୋଲି ଡାକି, ପଛୁଆଇଲେ।
ଆସସାଦ ଵନେ ଘୋରଂ ଶାର୍ଦୂଲମତିଭୀଷଣମ୍
ବନରେ ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତି ଭୀଷଣ ବାଘ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ ହେଲେ।
ନିପପାତ ଦ୍ଵିଜସୁତସ୍ତ୍ରସ୍ତଃ ପ୍ରାଣଭଯାତୁରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅ ଭୟରେ ଓ ପ୍ରାଣ ଆଶଙ୍କାରେ ଭୂଇଁକୁ ପଡିଗଲେ।
ତୃଣମୂଲଂ ସମାଦାଯ କୁଶାସ୍ତ୍ରେଣାଭ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯତ୍
ସେ ତୃଣ ମୂଳ ନେଇ, କୁଶ ଗଛରେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନାଦସୁଭୃଶଂ ରୋଦସୀ କମ୍ପଯନ୍ନିଵ
ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ବାଘ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା, ଯେପରି ଦିଗବିଦିଗ ହିଲିଯାଏ।
ଅକୃତଵ୍ରଣମେଵାଶୁ ମୋକ୍ଷଯାମାସ ତଂ ଦ୍ଵିଜମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଆଘାତ ନଦେଇ, ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ଵପୁରାସ୍ଥାଯ ରାମମାହେତି ସାଦରମ୍
ସେ ଦେବମାନବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସମ୍ମାନର ସହିତ 'ହେ ରାମ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ' ବୋଲି କହିଲେ।