ଅଶକ୍ରୁଵନ୍ତସ୍ତାନ୍ହନ୍ତୁଂ ଗୀର୍ଵାଣା ମାମୁପାଗତାଃ
ସେମାନେଂକୁ ମାରିପାରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଜହି ଦୈତ୍ଯଗଣାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସମର୍ଥସ୍ତ୍ଵଂ ହି ମେ ମତଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେଂକୁ ବଧ କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କାମରେ ସମର୍ଥ ଭାବୁଛି।
ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସପ୍ରଶ୍ରଯମିଦଂ ଵଚଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସେ ନମ୍ରତା ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଥାପି ଵିଜ୍ଞାପଯତୋ ଵଚନଂ ମେ ଽଵଧାରଯ
ତଥାପି, ମୋର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମୋ କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଅ।
ନ ଶକ୍ଯା ହନ୍ତୁମେକସ୍ଯ ଶକ୍ଯାଃ ସ୍ଯସ୍ତେ କଥଂ ମମ
ଏକା ଲୋକେ ସେମାନେଂକୁ ମାରିପାରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତେବେ ମୁଁ କିପରି ଏହା କରିପାରିବି?
କଥଂ ହନିଷ୍ଯେ ସକଲାନ୍ସୁରଶତ୍ରୂନନାଯୁଧଃ
ମୋ ପାଖରେ ଅସ୍ତ୍ର ନଥିବାବେଳେ, ମୁଁ କିପରି ସମସ୍ତ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ବଧ କରିପାରିବି?
ଶୈଵମସ୍ତ୍ରମଯଂ ତେଜୋ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ମହାତ୍ମନେ
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦାନ କଲେ।
ରାମପାହ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଗୀର୍ଵାଣାନାଂ ତୁ ଶୃଣ୍ଵତମ୍
ଦେବତାମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ଶାନ୍ତ ମନରେ ରାମ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଶକ୍ତିର୍ଭଵତୁ ତେ ସୌମ୍ଯ ସମସ୍ତାରିଦୁରାସଦା
ସମସ୍ତ କଠିନ ବାଧାକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ, ମୃଦୁଭାବୀ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ସ୍ଵଯମେଵ ଚ ଵେତ୍ସି ତ୍ଵଂ ଯଥାଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧକୌଶଲମ୍
ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଥାଯଥ ଦକ୍ଷତା କେମିତି ଦରକାର, ତୁମେ ନିଜେ ଜାଣିଛ।
ଜଗ୍ରାହ ପରଶୁଂ ଶୈଵ ଵିବୁଧାରିଵଧୋଦ୍ଯତଃ
ଦେବତାମାନେଂକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇ, ସେ ଶିବଙ୍କ ପରଶୁ ଧରିଲେ।
ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ୍ଯା ସମାଯୁକ୍ତୋ ଦ୍ଯୁତ୍ଯେଵ ସଵିତୁର୍ମହଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଜଗାମ ହନ୍ତୁମସୁରାନ୍ଯୁଦ୍ଧାଯ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି, ସେ ଅସୁରମାନେଂକୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୋଦ୍ଯୁକ୍ତୈ ରାଜନ୍ନତିଭଯଙ୍କରମ୍
ହେ ରାଜା, ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କୁଦ୍ଧଃ ପରଶୁନା ତେନ ନିଜଘାନ ମହାସୁରାନ୍
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ଏହି ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଅସୁରମାନେଂକୁ ବଧ କଲେ।
ଚଚାର ସମରେ ରାମଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ କାଲ ଇଵାପରଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, କ୍ରୋଧରେ ରାମ ଅନ୍ୟ ଏକ କାଳ ଭଳି ଚଳିଲେ।
କ୍ଷଣେନ ନାଶଯାମାସ ରାମଃ ପ୍ରହରତାଂ ଵରଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ସେମାନେଂକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵତୋ ରାମଂ ହତଶେଷା ଭଯାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ରହିଗଲେ, ଭୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ରାମମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵିବୁଧାଃ ପ୍ରଯଯୁସ୍ତ୍ରିଦିଵଂ ପୁନଃ
ରାମଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ଦେବମାନେ ପୁଣିଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ୍ଵମାଶ୍ରମଂ ସମାପେଦେ ତପସ୍ଯାସକ୍ତମାନସଃ
ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିଲା।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜଯାମାସ ସ ତସ୍ମିନ୍ନାଶ୍ରମେଵଶୀ
ସେ ଆଶ୍ରମରେ ରୁହି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ଚ ଵିଧିଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ପରାଂ ପ୍ରୀତିମୁପାନଯତ୍
ଯଥାବିଧି ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେର୍ଽଜୁନୋପାଖ୍ଯାନେ ଚତୁର୍ଵିଂଶତିତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ ମଧ୍ୟଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ ଅର୍ଜୁନ ଉପାଖ୍ୟାନର ଚବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମଗମତ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵୈଃ ସହ ମରୁଦ୍ଗଣୈଃ
ସେ ସମସ୍ତ ମରୁତମାନେ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରଵାହନଂ ଶଂଭୁଂ ଭୂତକୋଟିସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ବୃଷ ଚଢ଼ିଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ, ଅନେକ ଭୂତମାନେ ଘେରିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣାମମକରୋଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶର୍ଵାଯ ଭୁଵି ଭାର୍ଗଵଃ
ଭାର୍ଗବ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଭୂମିରେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ରାମସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ରାମ, ହାତ ଜୋଡି ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମସ୍ତେ ଜଗତୋ ନାଥ ନମସ୍ତେ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ
ହେ ଜଗତର ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହେ ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଭୂତେଶ ନମସ୍ତେ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜ
ହେ ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ନାଥ, ହେ ବୃଷ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ସକଲାଵାସ ନମସ୍ତେ ନୀଲଲୋହିତ
ହେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବସିଥିବା, ହେ ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।