ପ୍ରାପଯାମାସ ସହସା କୈଲାସେ ନାଗସତ୍ତମେ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କୈଳାଶକୁ ନେଇଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଭାର୍ଗଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ଶଙ୍କରଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ପ୍ରଶସ୍ତ ଭାର୍ଗବ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈରୁପଗାଯଦ୍ଭିର୍ନୃତ୍ଯଦ୍ଭିଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣୈଃ
ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ।
ଭସ୍ମୋଦ୍ଧୂଲିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶରୀର ଭସ୍ମରେ ଢାକା, ତିନି ଆଖି, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ପ୍ରଲମ୍ବୋଷ୍ଠଭୁଜଂ ସୌମ୍ଯଂ ପ୍ରସନ୍ନମୁଖପଙ୍କଜମ୍
ଦୀର୍ଘ ଓଠ ଓ ହାତ, ଶାନ୍ତ, ମୁହଁ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି, ମୃଦୁ ମନୋଭାବ।
ଉପାସର୍ପତ୍ତୁ ଦେଵେଶଂ ଭୃଗୁଵର୍ଯଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୃଗୁବଂଶୀ ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
ବାଷ୍ପତ୍ତୁ ସିକ୍ତକାଯେନ ସ ତୁ ଗତ୍ଵା ହରାନ୍ତିକମ୍
ଲୁହରେ ଭିଜା ଦେହରେ, ସେ ହରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ନମସ୍ତେ ଦେଵଦେଵେତି ଵ୍ଯାଲପନ୍ନାକୁଲାକ୍ଷରମ୍
ସେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ 'ନମସ୍କାର ହେ ଦେବଦେବ' ବୋଲି କହିଲେ।
ପଶ୍ଯତାଂ ଦେଵଵୃନ୍ଦାନାଂ ମଧ୍ଯେ ଭୃଗୁକୁଲୋଦ୍ଵହମ୍
ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଭୃଗୁବଂଶର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଧ୍ୟରେ।
ରାମଂ ମଧୁରଯା ଵାଚା ପ୍ରହସନ୍ନାହ ସାଦରମ୍
ମଧୁର କଥାରେ ହସି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଶକ୍ରୁଵନ୍ତସ୍ତାନ୍ହନ୍ତୁଂ ଗୀର୍ଵାଣା ମାମୁପାଗତାଃ
ସେମାନେଂକୁ ମାରିପାରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଜହି ଦୈତ୍ଯଗଣାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସମର୍ଥସ୍ତ୍ଵଂ ହି ମେ ମତଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେଂକୁ ବଧ କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କାମରେ ସମର୍ଥ ଭାବୁଛି।
ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସପ୍ରଶ୍ରଯମିଦଂ ଵଚଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସେ ନମ୍ରତା ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଥାପି ଵିଜ୍ଞାପଯତୋ ଵଚନଂ ମେ ଽଵଧାରଯ
ତଥାପି, ମୋର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମୋ କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଅ।
ନ ଶକ୍ଯା ହନ୍ତୁମେକସ୍ଯ ଶକ୍ଯାଃ ସ୍ଯସ୍ତେ କଥଂ ମମ
ଏକା ଲୋକେ ସେମାନେଂକୁ ମାରିପାରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତେବେ ମୁଁ କିପରି ଏହା କରିପାରିବି?
କଥଂ ହନିଷ୍ଯେ ସକଲାନ୍ସୁରଶତ୍ରୂନନାଯୁଧଃ
ମୋ ପାଖରେ ଅସ୍ତ୍ର ନଥିବାବେଳେ, ମୁଁ କିପରି ସମସ୍ତ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ବଧ କରିପାରିବି?
ଶୈଵମସ୍ତ୍ରମଯଂ ତେଜୋ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ମହାତ୍ମନେ
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦାନ କଲେ।
ରାମପାହ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଗୀର୍ଵାଣାନାଂ ତୁ ଶୃଣ୍ଵତମ୍
ଦେବତାମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ଶାନ୍ତ ମନରେ ରାମ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଶକ୍ତିର୍ଭଵତୁ ତେ ସୌମ୍ଯ ସମସ୍ତାରିଦୁରାସଦା
ସମସ୍ତ କଠିନ ବାଧାକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ, ମୃଦୁଭାବୀ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ସ୍ଵଯମେଵ ଚ ଵେତ୍ସି ତ୍ଵଂ ଯଥାଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧକୌଶଲମ୍
ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଥାଯଥ ଦକ୍ଷତା କେମିତି ଦରକାର, ତୁମେ ନିଜେ ଜାଣିଛ।
ଜଗ୍ରାହ ପରଶୁଂ ଶୈଵ ଵିବୁଧାରିଵଧୋଦ୍ଯତଃ
ଦେବତାମାନେଂକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇ, ସେ ଶିବଙ୍କ ପରଶୁ ଧରିଲେ।
ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ୍ଯା ସମାଯୁକ୍ତୋ ଦ୍ଯୁତ୍ଯେଵ ସଵିତୁର୍ମହଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଜଗାମ ହନ୍ତୁମସୁରାନ୍ଯୁଦ୍ଧାଯ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି, ସେ ଅସୁରମାନେଂକୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୋଦ୍ଯୁକ୍ତୈ ରାଜନ୍ନତିଭଯଙ୍କରମ୍
ହେ ରାଜା, ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କୁଦ୍ଧଃ ପରଶୁନା ତେନ ନିଜଘାନ ମହାସୁରାନ୍
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ଏହି ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଅସୁରମାନେଂକୁ ବଧ କଲେ।
ଚଚାର ସମରେ ରାମଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ କାଲ ଇଵାପରଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, କ୍ରୋଧରେ ରାମ ଅନ୍ୟ ଏକ କାଳ ଭଳି ଚଳିଲେ।
କ୍ଷଣେନ ନାଶଯାମାସ ରାମଃ ପ୍ରହରତାଂ ଵରଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ସେମାନେଂକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵତୋ ରାମଂ ହତଶେଷା ଭଯାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ରହିଗଲେ, ଭୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ରାମମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵିବୁଧାଃ ପ୍ରଯଯୁସ୍ତ୍ରିଦିଵଂ ପୁନଃ
ରାମଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ଦେବମାନେ ପୁଣିଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ୍ଵମାଶ୍ରମଂ ସମାପେଦେ ତପସ୍ଯାସକ୍ତମାନସଃ
ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିଲା।