ସ୍ରାତ୍ଵା ପଵିତ୍ରଦେହସ୍ତ୍ତଵଂ ସର୍ଵାଣ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଵାପ୍ସ୍ଯସି
ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ହେବା ପରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇପାରିବ।
ରାମସ୍ଯ ପଶ୍ଯତୋ ରାଜନ୍କ୍ଷଣେନ ଭଵଭାଗକୃତ୍
ରାମଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଜୀବନର ଅଂଶୀ ହେଲେ।
ପରୀତ୍ଯଵସୁଧାଂ ସର୍ଵାଂ ତୀର୍ଥସ୍ନାନେ ଽକରୋନ୍ମନଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦେଖିଲେ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ଚକାର ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ସ୍ନାନଂ ଵିଧିଵଦାତ୍ମଵାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଆତ୍ମସଂଯମ ସହିତ ସ୍ନାନ କଲେ।
ପିତୄନ୍ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଵିଧିଵଦତର୍ପଯଦତନ୍ଦ୍ରିତଃ
ସେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଅକ୍ଷୟ ଶ୍ରମରେ ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କଲେ।
ତୀର୍ଥେଷୁ ଵିଧିଵତ୍କୁର୍ଵନ୍ପରିଚକ୍ରାମ ମେଦିନୀମ୍
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରି, ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଶନୈଃ ଶୁଦ୍ଧଦେହୋ ଽଭଵନ୍ନୃପ
ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ରାଜନ୍, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ହେଲେ।
ଜଗାମ୍ ଭୂଯସ୍ତଂ ଦେଶଂ ଯତ୍ର ପୂର୍ଵମୁଵାସ ସଃ
ସେ ପୁଣି ସେଠିକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ବସିଥିଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜଯାମାସ ତପୋଭିର୍ନ୍ନିଯମୈରପି
ଭକ୍ତି ସହିତ, ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୂଜା କଲେ।
ବଭୂଵ ସୁଚିରଂ ରାଜନ୍ସଂଗ୍ରାମୋ ରୋମହର୍ଷଣଃ
ହେ ରାଜନ୍, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ଅଵାପୁରମରୈଶ୍ଵର୍ଯମଶେଷମକୁତୋଭଯାଃ
ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଓ ଶାସନ ଲାଭ କଲେ, କୌଣସି ଦିଗରୁ ଭୟ ନ ଥିଲା।
ଶଙ୍କରଂ ଶରଣଂ ଚଗ୍ମୁର୍ହତୈଶ୍ଵର୍ଯା ହ୍ଯରାତିଭିଃ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ହରାଇ, ସେମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସୁରସୁରାନ୍ହନ୍ତୁଂ ଦେଵାଃ ପିନାକିନମ୍
ଦେବତାମାନେ ପିନାକଧାରୀଙ୍କୁ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ଦେଵାନାଂ ଵରଦଃ ଶଂଭୁର୍ମହୋ ଦରମୁଵାଚ ହ
ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ଶମ୍ଭୁ ମହୋଦରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମୁନିପୁତ୍ରୋ ଽତିତେଜସ୍ଵୀ ମାମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ତପସ୍ଯତି
ଏକ ଋଷିପୁତ୍ର, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ମୋତେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ମହୋଦର ତପସ୍ଯନ୍ତଂ ତମିହାନଯ ମାଚିରମ୍
ମହୋଦର, ସେ ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଜଗାମ ଵାଯୁଵେଗେନ ଯତ୍ର ରାମୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେ ବାୟୁର ବେଗରେ ଯେଉଁଠି ରାମ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତପସ୍ଯନ୍ତମିଦଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ
ବିନୟ ସହିତ, ସେ ତପସ୍ୟାରତଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଆଗତୋ ଽହଂ ତଦାଗଚ୍ଛ ତତ୍ପାଦାଂବୁଜସନ୍ନିଧିମ୍
ମୁଁ ଆସିଛି; ଏବେ ମୋ ସହିତ ଚଳ, ସେ ପଦପଦ୍ମଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ।
ତଦାଜ୍ଞାଂ ଶିରସାନନ୍ଦ୍ଯ ତଥେତି ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସେଇ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିଲେ ଏବଂ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପ୍ରାପଯାମାସ ସହସା କୈଲାସେ ନାଗସତ୍ତମେ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କୈଳାଶକୁ ନେଇଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଭାର୍ଗଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ଶଙ୍କରଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ପ୍ରଶସ୍ତ ଭାର୍ଗବ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈରୁପଗାଯଦ୍ଭିର୍ନୃତ୍ଯଦ୍ଭିଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣୈଃ
ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ।
ଭସ୍ମୋଦ୍ଧୂଲିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶରୀର ଭସ୍ମରେ ଢାକା, ତିନି ଆଖି, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ପ୍ରଲମ୍ବୋଷ୍ଠଭୁଜଂ ସୌମ୍ଯଂ ପ୍ରସନ୍ନମୁଖପଙ୍କଜମ୍
ଦୀର୍ଘ ଓଠ ଓ ହାତ, ଶାନ୍ତ, ମୁହଁ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି, ମୃଦୁ ମନୋଭାବ।
ଉପାସର୍ପତ୍ତୁ ଦେଵେଶଂ ଭୃଗୁଵର୍ଯଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୃଗୁବଂଶୀ ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
ବାଷ୍ପତ୍ତୁ ସିକ୍ତକାଯେନ ସ ତୁ ଗତ୍ଵା ହରାନ୍ତିକମ୍
ଲୁହରେ ଭିଜା ଦେହରେ, ସେ ହରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ନମସ୍ତେ ଦେଵଦେଵେତି ଵ୍ଯାଲପନ୍ନାକୁଲାକ୍ଷରମ୍
ସେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ 'ନମସ୍କାର ହେ ଦେବଦେବ' ବୋଲି କହିଲେ।
ପଶ୍ଯତାଂ ଦେଵଵୃନ୍ଦାନାଂ ମଧ୍ଯେ ଭୃଗୁକୁଲୋଦ୍ଵହମ୍
ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଭୃଗୁବଂଶର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଧ୍ୟରେ।
ରାମଂ ମଧୁରଯା ଵାଚା ପ୍ରହସନ୍ନାହ ସାଦରମ୍
ମଧୁର କଥାରେ ହସି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।