ପରମାତ୍ମାତ୍ମସଂଭୂତିରାତ୍ମାରାମଃ ସନାତନଃ
ପରମାତ୍ମା, ନିଜରୁ ଜନ୍ମିତ, ନିଜରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଚିରନ୍ତନ—
ଵପୁଷାନେନ ସଂଯୁକ୍ତେ ଭଵାନ୍ଭଵିତୁମର୍ହତି
ଏହି ଆକୃତି ସହିତ ତୁମେ ସେଠି ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଜାତ୍ଯର୍ଥସୌଷ୍ଠଵୋପେତା ଵାଣୀ ଚୌଦାର୍ଯଶାଲିନୀ
ତୁମର କଥାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ ଉଦାରତା ରହିଛି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମୁପଗତୋ ସଂଦେହୋ ଽସ୍ମତ୍ପରୀକ୍ଷଯା
ମୋ ପରୀକ୍ଷାରେ, ସନ୍ଦେହ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହୋଇଯାଇଛି।
ତସ୍ମାତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ସୁରୁପଂ ସଂପ୍ରଦର୍ଶଯ
ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ତୁମର ସତ୍ୟ ଆକୃତି ଦେଖାଅ।
ମମାନେକଵିଧା ଶଙ୍କାମୁଚ୍ଯେତ ଯେନ ମାନସୀ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋ ମନର ଅନେକ ପ୍ରକାର ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେବ।
ପ୍ରଣାଶଯ ସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ଗ୍ରହଣାଦେଵ କେଵଲମ୍
ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଧରିଲେ ମାତ୍ର ତାହାର ନାଶ ହୁଏ।
କସ୍ତ୍ଵଂ ମେ ଦର୍ଶଯାତ୍ମାନଂ ବଦ୍ଧୋ ଽଯଂ ତେ ମଯାଞ୍ଜଲିଃ
ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ ତୁମ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଅ; ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ତୁମ ପାଖରେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ଉପଵିଶ୍ଯ ତତୋ ଭୂମୌ ଧ୍ଯାନମାସ୍ତେ ସମାହିତଃ
ତାପରେ ସେ ଭୂମିରେ ବସି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ।
ନିରୁଦ୍ଧପ୍ରାଣସଂଚାରୋ ଦଧ୍ଯୌ ଚିରମୁଦାରଧୀଃ
ସେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶ୍ୱାସ ଚଳାଚଳ ରୋକି ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦେଵେଶଂ ଧ୍ଯାନଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଠାକୁର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ସ୍ଵଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକରଂ ମୃଗଵ୍ଯାଧସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ଯିଏ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି, ପଶୁ ଶିକାରି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଦେଵଂ ତେନୈଵ ଵପୁଷା ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେଇ ରୂପରେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଆଵିର୍ଭୂତଂ ମହାରାଜ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଃ ସସଂଭ୍ରମମ୍
ହେ ମହାରାଜ, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ ଦେଖି ରାମ ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ପପାତ ପାଦଯୋର୍ଭୂମୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଯ ମହାମତିଃ
ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଶରଣଂ ଭଵ ଶର୍ଵେତି ଶଙ୍କରେତ୍ଯସକୃନ୍ନୃପ
ସେ ବାରମ୍ବାର, 'ମୋତେ ଶରଣ ଦିଅ, ହେ ଶଙ୍କର, ହେ ବାଣର ଠାକୁର!' ବୋଲି ଡାକିଲେ।
ରାମମୁତ୍ଥାପଯାମାସ ପ୍ରଣା ମାଵନତଂ ଭୁଵି
ସେ ଭୂମିରେ ଶିର ନମାଇଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଦେଵେଶଂ ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା କୃତାଜଲିଃ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଠାକୁରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମଃ ଶର୍ଵାଯ ଶାନ୍ତାଯ ଶାଶ୍ଵତାଯ ନମୋନମଃ
ଶାନ୍ତ ଓ ଚିରନ୍ତନ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ଭୂତନାଥାଯ ଭୂତଵାସାଯ ତେ ନମଃ
ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କର ନିବାସ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଶିଵାଯ ବହୁରୂପାଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ନମୋନମଃ
ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଭୂଯୋ ଽନନ୍ଯାଶ୍ରଯାଣାଂ ତୁ ତ୍ଵମେଵ ହି ପରାଯଣମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପରମ ଆଶ୍ରୟ।
ଅଜାନତା ତ୍ଵାଂ ଭଗଵନ୍ମମ ତତ୍କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିଲି, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ମାନ୍ୟ କର।
ତ୍ଵାମୃତେ ତଵ ସର୍ଵେଶ ସମ୍ଯକ୍ ଶକ୍ରୋତି ଵେଦିତୁମ୍
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଠାକୁର, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ତୁମକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ?
ନାନ୍ଯାସ୍ତି ମେ ଗତିସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋ ଭୂଯୋ ନମୋ ନମଃ
ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ; ପୁନିପୁନି ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି।
ତିଷ୍ଠନ୍ତମାହ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଜଗନ୍ମଯଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଶାନ୍ତ ମନରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ କଥା କହିଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚୈଵାନପାଯିନ୍ଯା ହ୍ଯପି ଭାର୍ଗଵସତ୍ତମ
ହେ ଭାର୍ଗବମାନ୍ୟ, ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମେ ଆଚରଣ କରିଛ।
ଭକ୍ତୋ ହି ମେ ତ୍ଵମତ୍ଯର୍ଥଂ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା
ତୁମେ ମୋର ପ୍ରମୁଖ ଭକ୍ତ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରଵୀମି ଯତ୍ତ୍ଵାହଂ ତତ୍କୁରୁଷ୍ଵାଵିଶଙ୍କିତମ୍
ତେଣୁ ମୁଁ ଯାହା କହେଉଛି, ସେହିଠିକେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କର।
ରୌଦ୍ରାଣାଂ ତେନ ଭୂଯୋ ଽପି ତପୋ ଘୋରଂ ସମାଚର
ତେଣୁ ତୁମେ ପୁଣିଥରେ ଭୟଙ୍କର ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କର।