ଭୂତ୍ଵା ତୁ ଧାର୍ମିକସ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ତପଶ୍ଚର୍ତୁମିହାଗତଃ
ତୁମେ ଧର୍ମିକ ହୋଇ ଏଠାକୁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆସିଛ।
ଯଥାଜିହ୍ଵଂ ଭଵେନ୍ନାତ୍ର ଵଚସାପି ସମୀହିତୁମ୍
ଯେପରି ଜିଭା ଚଳେ, ସେପରି କଥା ହେବା ଉଚିତ; ଏଠାରେ କଥାକୁ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବା ଯାଉନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦଲଂ ତେ ତପସା ନିଷ୍ଫଲେନ ଭୃଗୂଦ୍ଵହ
ସେଥିପାଇଁ, ଭୃଗୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଏହି ତପସ୍ୟା ଅର୍ଥହୀନ; ଏବେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼।
ଯାହି ରାମ ତ୍ଵମନ୍ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଵା ନ ଵିଦୁର୍ଜନାଃ
ରାମ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠିକି ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିନାହାନ୍ତି।
ନିରୂପ୍ଯ ମନସା ଭୂଯସ୍ତମୁଵାଚାଭିଵିସ୍ମିତମ୍
ମନରେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେଵାନୁଭାଵେନ ଵପୁରାଲକ୍ଷ୍ଯତେ ତଵ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏଇ ତେଜସ୍ୱୀ ଗୁଣରେ, ତୁମର ଆକୃତି ଚିହ୍ନିବା ଯାଉନାହିଁ।
ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ଯୈଵ ତେ ଵାଣୀ ଶ୍ରୂଯତେ ଽତିମନୋହରା
ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ତୁମର କଥା ଅତି ଆକର୍ଷକ ଶୁଣାଯାଉଛି।
ଈଶାନସ୍ତପନୋ ବ୍ରହ୍ମା ଵାଯୁଃ ସୋମୋ ଗୁରୁର୍ଗୁହଃ
ଇଶାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ବାୟୁ, ସୋମ, ଗୁରୁ ଓ ଗୁହା—
ଅନୁଭାଵେନ ଜାତିସ୍ତେ ହୃଦିଶଙ୍କାଂ ତନୋତି ମେ
ତୁମର ଏହି ତେଜରେ, ତୁମର ଜନ୍ମ ନେଇ ମୋ ହୃଦୟରେ ସନ୍ଦେହ ଉପଜିଛି।
କୋ ଵା ତ୍ଵଂ ଵପୁଷାନେନ ବ୍ରୂହି ମାଂ ସମୁପାଗତଃ
ଏହି ଆକୃତିରେ ତୁମେ କିଏ, ଯିଏ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ? ମୋତେ କୁହ।
ପରମାତ୍ମାତ୍ମସଂଭୂତିରାତ୍ମାରାମଃ ସନାତନଃ
ପରମାତ୍ମା, ନିଜରୁ ଜନ୍ମିତ, ନିଜରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଚିରନ୍ତନ—
ଵପୁଷାନେନ ସଂଯୁକ୍ତେ ଭଵାନ୍ଭଵିତୁମର୍ହତି
ଏହି ଆକୃତି ସହିତ ତୁମେ ସେଠି ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଜାତ୍ଯର୍ଥସୌଷ୍ଠଵୋପେତା ଵାଣୀ ଚୌଦାର୍ଯଶାଲିନୀ
ତୁମର କଥାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ ଉଦାରତା ରହିଛି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମୁପଗତୋ ସଂଦେହୋ ଽସ୍ମତ୍ପରୀକ୍ଷଯା
ମୋ ପରୀକ୍ଷାରେ, ସନ୍ଦେହ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହୋଇଯାଇଛି।
ତସ୍ମାତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ସୁରୁପଂ ସଂପ୍ରଦର୍ଶଯ
ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ତୁମର ସତ୍ୟ ଆକୃତି ଦେଖାଅ।
ମମାନେକଵିଧା ଶଙ୍କାମୁଚ୍ଯେତ ଯେନ ମାନସୀ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋ ମନର ଅନେକ ପ୍ରକାର ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେବ।
ପ୍ରଣାଶଯ ସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ଗ୍ରହଣାଦେଵ କେଵଲମ୍
ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଧରିଲେ ମାତ୍ର ତାହାର ନାଶ ହୁଏ।
କସ୍ତ୍ଵଂ ମେ ଦର୍ଶଯାତ୍ମାନଂ ବଦ୍ଧୋ ଽଯଂ ତେ ମଯାଞ୍ଜଲିଃ
ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ ତୁମ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଅ; ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ତୁମ ପାଖରେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ଉପଵିଶ୍ଯ ତତୋ ଭୂମୌ ଧ୍ଯାନମାସ୍ତେ ସମାହିତଃ
ତାପରେ ସେ ଭୂମିରେ ବସି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ।
ନିରୁଦ୍ଧପ୍ରାଣସଂଚାରୋ ଦଧ୍ଯୌ ଚିରମୁଦାରଧୀଃ
ସେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶ୍ୱାସ ଚଳାଚଳ ରୋକି ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦେଵେଶଂ ଧ୍ଯାନଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଠାକୁର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ସ୍ଵଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକରଂ ମୃଗଵ୍ଯାଧସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ଯିଏ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି, ପଶୁ ଶିକାରି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଦେଵଂ ତେନୈଵ ଵପୁଷା ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେଇ ରୂପରେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଆଵିର୍ଭୂତଂ ମହାରାଜ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଃ ସସଂଭ୍ରମମ୍
ହେ ମହାରାଜ, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ ଦେଖି ରାମ ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ପପାତ ପାଦଯୋର୍ଭୂମୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଯ ମହାମତିଃ
ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଶରଣଂ ଭଵ ଶର୍ଵେତି ଶଙ୍କରେତ୍ଯସକୃନ୍ନୃପ
ସେ ବାରମ୍ବାର, 'ମୋତେ ଶରଣ ଦିଅ, ହେ ଶଙ୍କର, ହେ ବାଣର ଠାକୁର!' ବୋଲି ଡାକିଲେ।
ରାମମୁତ୍ଥାପଯାମାସ ପ୍ରଣା ମାଵନତଂ ଭୁଵି
ସେ ଭୂମିରେ ଶିର ନମାଇଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଦେଵେଶଂ ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା କୃତାଜଲିଃ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଠାକୁରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମଃ ଶର୍ଵାଯ ଶାନ୍ତାଯ ଶାଶ୍ଵତାଯ ନମୋନମଃ
ଶାନ୍ତ ଓ ଚିରନ୍ତନ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ଭୂତନାଥାଯ ଭୂତଵାସାଯ ତେ ନମଃ
ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କର ନିବାସ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।