ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଏକଵିଂଶତି ତମୌଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦର ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ରାମସ୍ତେନାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଶ୍ଚକାର ଗମନେ ମନଃ
ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ରାମ ଯିବାକୁ ମନ ହେଲେ।
ପରିଷ୍ଵକ୍ତସ୍ତଥା ତାଭ୍ଯାମାଶୀର୍ଭିରାଭିନନ୍ଦିତଃ
ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳି, ଖୁସି ହେଲେ।
ନିଶ୍ଚକ୍ରମାଶ୍ରମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ତପସେ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି, ସେ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ହିମଵନ୍ତଂ ଗିରିଵରଂ ଯଯୌ ରାମୋ ମହାମନାଃ
ବଡ଼ ମନ ଥିବା ରାମ, ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ଵନାନି ମୁନିମୁଖ୍ଯାନାମାଵାସାଂଶ୍ଚାତ୍ଯଗାଚ୍ଛନୈଃ
ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ମୁନିମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମାନେ ଅଟକି ଚାଲିଗଲେ।
ତୀର୍ଥେଷୁ କ୍ଷେତ୍ରମୁଖ୍ଯେଷୁ ନିଵସନ୍ଵା ଯଯୌ ଶନୈଃ
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହି, ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଆସସାଦଚ ଲଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହିମଵନ୍ତମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅପୂର୍ବ ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵିପୁଲୈଃ ଶୃଙ୍ଗୈରୁଲ୍ଲିଖନ୍ତମିଵାଂବରମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଶିଖର ଆକାଶକୁ ଚୁଆଁଉଛି।
ରତ୍ନୌଷଧୀଭିରଭିତଃ ସ୍ଫୁରଦ୍ଭିରଭିଶୋଭିତମ୍
ସେ ପର୍ବତ ଚାରିପଟେ ଜହ୍ନ ଓ ଔଷଧି ରେ ଜଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା।
ସାନିଲେନାନଲେନୋଚ୍ଛୈର୍ଦହ୍ଯମାନଂ ନଵଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଉଚ୍ଚରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, କେଉଁଠି ନୂତନ ଭାବେ ଜଳିଯାଉଥିଲା।
ଦ୍ରଵଦ୍ଧିମାଶିଲାଜାତୁଜଲଶାନ୍ତଦଵାନଲମ୍
ପର୍ବତର ଗଳିଥିବା ହିମ ଓ ଶିଳାଜତୁ ଜଳ ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିଲା।
ସ୍ଫୁରତ୍ପରସ୍ପରଚ୍ଛାଯାଶରୈର୍ଦ୍ଦୀପ୍ତଵନଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଛାୟା ଛାୟା ମିଶି, ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଜଙ୍ଗଲ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।
ତୁଷାରକ୍ଲିନ୍ନସିଦ୍ଧୌଘୌରୁଦ୍ଭାସିତଵନଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ତୁଷାରରେ ଭିଜିଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲ ଉଜାଗର ହେଉଥିଲା।
ଯକ୍ଷୌଘୈର୍ଭାସିତୋପାନ୍ତଂ ଵିଶଦ୍ଭିରିଵପାଵକମ୍
ଯକ୍ଷମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଯେପରି ଶୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲେ, ସେପରି ତାହାର ସୀମା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା।
ମୃଗଯୂଥାର୍ତ୍ତସନ୍ନାଦୈରାପୂରିତଗୁହଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ବନ୍ୟପଶୁମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରସଭୋନ୍ମୃଷ୍ଟକାନ୍ତୋରୁଶିଲାତରୁତଟଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଘା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛର ଢାଳିକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ସଫା କରାଯାଇଥିଲା।
ଗଵଯୈଃ ଖୁରସଂକ୍ଷୁଣ୍ଣଶିଲାପ୍ରସ୍ଥତଟଙ୍କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ବନ୍ୟଗାଏମାନଙ୍କର ଖୁର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଓ ପଥର ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲା।
ଯୁଦ୍ଧ୍ଯଦ୍ଭିଶ୍ଚୂର୍ଣିତାନେକଗଣ୍ଡଶୈଲଵନଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାମାନେ ଅନେକ ଚୂଡ଼ା ଥିବା ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଉଥିଲେ।
ସିଂହାନାଂ ଚରଣକ୍ଷୁଣ୍ଣନଖଭିନ୍ନୋପରଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସିଂହମାନଙ୍କର ପାଦ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା।
ଗଜୈରାକ୍ରନ୍ଦନାଦେନ ପୂର୍ଯମାମଂ ଵନଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ହାତୀମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଚିତ୍କାରରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭରିଯାଉଥିଲା।
ଭେଦ୍ଯମାନାଖିଲଶିଲାଗଂଭୀରକୁହରଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଗଭୀର ଗୁହା ଓ ସମସ୍ତ ପଥର ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା।
ଇତରେତରସଂମର୍ଦଂ ଵିପ୍ରଭଗ୍ନଦୃଷତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ପରସ୍ପର ଧକ୍କାରେ ପଥର ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା।
କରେଣୁମାଦ୍ରଵନ୍ମତ୍ତଗଜାକଲିତକାନନମ୍
ହସ୍ତୀମାନେ ମସ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ସୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାପିଦେଉଥିଲେ।
ଗହନେଷୁ ଗୁରୁତ୍ରାସସାଶଙ୍କଵିହରନ୍ମୃଗମ୍
ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୃଗମାନେ ଭୟରେ ଆଶଙ୍କା କରି ଧୀରେ ଧୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
କ୍ରୀଡିତଂ ଚମରୀଯୂଥୈର୍ମନ୍ଦମନ୍ଦଵିଚାରିଭିଃ
ଅନ୍ୟଏଠି, କମରୀ ହରିଣମାନେ ମନୋରମ ଭାବେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଖେଳୁଥିଲେ।
ସତାଲନାଦୈରୁଦିନୈର୍ଭୃତାଶେଷଦିଶାମୁଖମ୍
ବଡ଼ ଢୋଲ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଅଲକ୍ତକରସକ୍ଲିନ୍ନଚରଣାଙ୍କିତଭୂତଲମ୍
ପାଦରେ ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ଚିହ୍ନରେ ଭୂମି ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରଵୃତ୍ତନୃତ୍ତଂ ପରିତୋ ଵିତତୋଦଗ୍ରବର୍ହିଭିଃ
ଚାରିପାଖରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଙ୍ଖ ଥିବା ମୟୂରମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଗାତ୍ରାହ୍ଲାଦକରୈର୍ମନ୍ଦଂ ଵୀଜ୍ଯମାନଂ ଵନାନିଲୈଃ
ବନର ହଳକା ପବନ ଶରୀରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ବହୁଥିଲା।