ଆଶୀର୍ଭିରଭିନନ୍ଦ୍ଯାଥ ଭୃଗୁସ୍ତଂ ପ୍ରୀତ ମାନସଃ
ଭୃଗୁ, ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସ୍ବାଗତ କଲେ।
ଶ୍ରୁଣୁ ଵତ୍ସ ଵଚୋ ମହ୍ଯ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ଶୁଣ, ପୁଅ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଯାହା କହିବି।
ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମମାଦେଶାଦ୍ଧିମଵନ୍ତଂ ମହାଗିରିମ୍
ପୁଅ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ମହାଗିରି ହିମବତକୁ ଯାଅ।
ତତ୍ରଗତ୍ଵା ମହାଭାଗ କୃତ୍ଵାଶ୍ରମାପଦଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ମହାଭାଗ, ଏକ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କର।
ପ୍ରୀତିମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯାନନ୍ଯଗଯା ଚିରାତ୍
ତୁମର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କର।
ତରସା ତଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପ୍ରୀତୋ ଭଵତି ଶଙ୍କରଃ
ତୁମର ଉତ୍ସାହ ଓ ଭକ୍ତିରେ, ଶଙ୍କର ଖୁସି ହେବେ।
ତୁଷ୍ଟେ ତସ୍ମିଞ୍ଜଗନ୍ନାଥେ ଶଙ୍କରେ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲେ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଶଙ୍କର ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି,
ତ୍ଵଯା ହିତାର୍ଥଂ ଦେଵାନାଂ କରଣୀଯଂ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ବହୁତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାମ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ସମାରାଧଯ ଶଙ୍କରମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କର।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଽଭୀଷ୍ଟମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ନେଇ, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ପାଇପାରିବ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଏକଵିଂଶତି ତମୌଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦର ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ରାମସ୍ତେନାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଶ୍ଚକାର ଗମନେ ମନଃ
ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ରାମ ଯିବାକୁ ମନ ହେଲେ।
ପରିଷ୍ଵକ୍ତସ୍ତଥା ତାଭ୍ଯାମାଶୀର୍ଭିରାଭିନନ୍ଦିତଃ
ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳି, ଖୁସି ହେଲେ।
ନିଶ୍ଚକ୍ରମାଶ୍ରମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ତପସେ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି, ସେ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ହିମଵନ୍ତଂ ଗିରିଵରଂ ଯଯୌ ରାମୋ ମହାମନାଃ
ବଡ଼ ମନ ଥିବା ରାମ, ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ଵନାନି ମୁନିମୁଖ୍ଯାନାମାଵାସାଂଶ୍ଚାତ୍ଯଗାଚ୍ଛନୈଃ
ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ମୁନିମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମାନେ ଅଟକି ଚାଲିଗଲେ।
ତୀର୍ଥେଷୁ କ୍ଷେତ୍ରମୁଖ୍ଯେଷୁ ନିଵସନ୍ଵା ଯଯୌ ଶନୈଃ
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହି, ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଆସସାଦଚ ଲଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହିମଵନ୍ତମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅପୂର୍ବ ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵିପୁଲୈଃ ଶୃଙ୍ଗୈରୁଲ୍ଲିଖନ୍ତମିଵାଂବରମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଶିଖର ଆକାଶକୁ ଚୁଆଁଉଛି।
ରତ୍ନୌଷଧୀଭିରଭିତଃ ସ୍ଫୁରଦ୍ଭିରଭିଶୋଭିତମ୍
ସେ ପର୍ବତ ଚାରିପଟେ ଜହ୍ନ ଓ ଔଷଧି ରେ ଜଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା।
ସାନିଲେନାନଲେନୋଚ୍ଛୈର୍ଦହ୍ଯମାନଂ ନଵଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଉଚ୍ଚରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, କେଉଁଠି ନୂତନ ଭାବେ ଜଳିଯାଉଥିଲା।
ଦ୍ରଵଦ୍ଧିମାଶିଲାଜାତୁଜଲଶାନ୍ତଦଵାନଲମ୍
ପର୍ବତର ଗଳିଥିବା ହିମ ଓ ଶିଳାଜତୁ ଜଳ ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିଲା।
ସ୍ଫୁରତ୍ପରସ୍ପରଚ୍ଛାଯାଶରୈର୍ଦ୍ଦୀପ୍ତଵନଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଛାୟା ଛାୟା ମିଶି, ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଜଙ୍ଗଲ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।
ତୁଷାରକ୍ଲିନ୍ନସିଦ୍ଧୌଘୌରୁଦ୍ଭାସିତଵନଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ତୁଷାରରେ ଭିଜିଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲ ଉଜାଗର ହେଉଥିଲା।
ଯକ୍ଷୌଘୈର୍ଭାସିତୋପାନ୍ତଂ ଵିଶଦ୍ଭିରିଵପାଵକମ୍
ଯକ୍ଷମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଯେପରି ଶୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲେ, ସେପରି ତାହାର ସୀମା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା।
ମୃଗଯୂଥାର୍ତ୍ତସନ୍ନାଦୈରାପୂରିତଗୁହଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ବନ୍ୟପଶୁମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରସଭୋନ୍ମୃଷ୍ଟକାନ୍ତୋରୁଶିଲାତରୁତଟଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଘା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛର ଢାଳିକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ସଫା କରାଯାଇଥିଲା।
ଗଵଯୈଃ ଖୁରସଂକ୍ଷୁଣ୍ଣଶିଲାପ୍ରସ୍ଥତଟଙ୍କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ବନ୍ୟଗାଏମାନଙ୍କର ଖୁର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଓ ପଥର ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲା।
ଯୁଦ୍ଧ୍ଯଦ୍ଭିଶ୍ଚୂର୍ଣିତାନେକଗଣ୍ଡଶୈଲଵନଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାମାନେ ଅନେକ ଚୂଡ଼ା ଥିବା ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଉଥିଲେ।
ସିଂହାନାଂ ଚରଣକ୍ଷୁଣ୍ଣନଖଭିନ୍ନୋପରଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସିଂହମାନଙ୍କର ପାଦ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା।