ଉପଵିଷ୍ଟଂ ତତୋ ରାମମାଶୀର୍ଭିରଭିନନ୍ଦିତମ୍
ଏହାପରେ, ରାମ ଉପବେଶ କଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କରାଯାଇଲା।
କୁଶଲଂ ଖଲୁ ତେ ଵତ୍ସ ପିତ୍ରୋଶ୍ଚ କିମନାମଯମ୍
ବଟେ, ତୁମେ ଭଲ ଅଛ, ପ୍ରିୟ ପୁଅ? ତୁମର ପିତା ମାତା ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ନାହନ୍ତି ତୋ?
କିମର୍ଥମାଗତୋ ଽତ୍ର ତ୍ଵମଧୁନାମମ ସନ୍ନିଧିମ୍
ତୁମେ ଏଠାରେ ଏବେ କେମିତି, କେଉଁ କାରଣରେ ଆସିଛ?
ତତୋରାମୋ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵମଶେଷତଃ
ତାପରେ ରାମ, ଯଥାଯଥ, ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ।
ପିତୁର୍ମାତୁଶ୍ଚ ଵୃତ୍ତାନ୍ତ ଭ୍ରାତୄଣାଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସେ ନିଜ ପିତା ମାତାଙ୍କର ଘଟଣା ଏବଂ ନିଜ ଉତ୍ତମ ଭାଇମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଏତଦନ୍ଯଚ୍ଚ ସକଲଂ ଭୃଗୋଃ ସପ୍ରଶ୍ରଯଂ ମୁଦା
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିନ, ଭୃଗୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦଖିଲଂ ରାଜନ୍ରାମେଣ ସମୁଦୀରିତମ୍
ରାମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ରାଜନ୍,
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂ କୁର୍ଵନ୍ନୁତ୍କୃଷ୍ଟୈରାତ୍ମକର୍ମଭିଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଉତ୍ତମ ନିଜ ସେବା କରିଲେ।
ତତଃ କଦାଚିଦେକାନ୍ତେ ରାମଂ ମୁନିଵରୋତ୍ତମଃ
ତାପରେ, ଏକଥର ଏକାନ୍ତରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ରାମଙ୍କୁ ଆସିଲେ।
ସୋ ଽଭିଗମ୍ଯ ତମାସୀନମଭିଵାଦ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ବସିଥିବା ବେଳେ ଆସି, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଆଶୀର୍ଭିରଭିନନ୍ଦ୍ଯାଥ ଭୃଗୁସ୍ତଂ ପ୍ରୀତ ମାନସଃ
ଭୃଗୁ, ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସ୍ବାଗତ କଲେ।
ଶ୍ରୁଣୁ ଵତ୍ସ ଵଚୋ ମହ୍ଯ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ଶୁଣ, ପୁଅ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଯାହା କହିବି।
ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମମାଦେଶାଦ୍ଧିମଵନ୍ତଂ ମହାଗିରିମ୍
ପୁଅ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ମହାଗିରି ହିମବତକୁ ଯାଅ।
ତତ୍ରଗତ୍ଵା ମହାଭାଗ କୃତ୍ଵାଶ୍ରମାପଦଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ମହାଭାଗ, ଏକ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କର।
ପ୍ରୀତିମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯାନନ୍ଯଗଯା ଚିରାତ୍
ତୁମର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କର।
ତରସା ତଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପ୍ରୀତୋ ଭଵତି ଶଙ୍କରଃ
ତୁମର ଉତ୍ସାହ ଓ ଭକ୍ତିରେ, ଶଙ୍କର ଖୁସି ହେବେ।
ତୁଷ୍ଟେ ତସ୍ମିଞ୍ଜଗନ୍ନାଥେ ଶଙ୍କରେ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲେ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଶଙ୍କର ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି,
ତ୍ଵଯା ହିତାର୍ଥଂ ଦେଵାନାଂ କରଣୀଯଂ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ବହୁତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାମ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ସମାରାଧଯ ଶଙ୍କରମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କର।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଽଭୀଷ୍ଟମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ନେଇ, ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ପାଇପାରିବ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଏକଵିଂଶତି ତମୌଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦର ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ରାମସ୍ତେନାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଶ୍ଚକାର ଗମନେ ମନଃ
ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ରାମ ଯିବାକୁ ମନ ହେଲେ।
ପରିଷ୍ଵକ୍ତସ୍ତଥା ତାଭ୍ଯାମାଶୀର୍ଭିରାଭିନନ୍ଦିତଃ
ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳି, ଖୁସି ହେଲେ।
ନିଶ୍ଚକ୍ରମାଶ୍ରମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ତପସେ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି, ସେ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ହିମଵନ୍ତଂ ଗିରିଵରଂ ଯଯୌ ରାମୋ ମହାମନାଃ
ବଡ଼ ମନ ଥିବା ରାମ, ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ଵନାନି ମୁନିମୁଖ୍ଯାନାମାଵାସାଂଶ୍ଚାତ୍ଯଗାଚ୍ଛନୈଃ
ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ମୁନିମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମାନେ ଅଟକି ଚାଲିଗଲେ।
ତୀର୍ଥେଷୁ କ୍ଷେତ୍ରମୁଖ୍ଯେଷୁ ନିଵସନ୍ଵା ଯଯୌ ଶନୈଃ
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହି, ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଆସସାଦଚ ଲଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହିମଵନ୍ତମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅପୂର୍ବ ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵିପୁଲୈଃ ଶୃଙ୍ଗୈରୁଲ୍ଲିଖନ୍ତମିଵାଂବରମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଶିଖର ଆକାଶକୁ ଚୁଆଁଉଛି।
ରତ୍ନୌଷଧୀଭିରଭିତଃ ସ୍ଫୁରଦ୍ଭିରଭିଶୋଭିତମ୍
ସେ ପର୍ବତ ଚାରିପଟେ ଜହ୍ନ ଓ ଔଷଧି ରେ ଜଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା।