ପ୍ରୀଯମାଣୋ ଽଵସଦ୍ରାମଃ ପିତୁଃ ପିତ୍ରୋର୍ନ୍ନିଵେଶନେ
ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ରାମ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ।
ଉଵାସ କତିଚିନ୍ମାସାଂସ୍ତଚ୍ଛୁଶ୍ରୂଷାପରାଯଣଃ
ସେ କିଛି ମାସ ତାଁଠାରେ ରହି, ସେମାନଙ୍କ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ।
ପିତାମହଗୁରୋର୍ଗନ୍ତୁମିଯେଷାଶ୍ରଯମାଶ୍ରମମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପିତାମହ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଯଥା ଚାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଦିଷ୍ଟେନ ଯଯା ଵୌର୍ଵାଶ୍ରମଂ ପ୍ରତି
ଉଭୟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସେ ଔର୍ବ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ସପ୍ରହର୍ଷଂ ତଦାଜ୍ଞାତଃ ପ୍ରଯଯାଵାଶ୍ରମଂ ଭୃଗୋଃ
ସେମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦମୟ ଅନୁମତି ପାଇ, ସେ ଭୃଗୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଶାନ୍ତଚେତୋଭିର୍ମୁନିଭିଃ ସର୍ଵତୋ ଵୃତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଶାନ୍ତ ମନବଳି ମୁନିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ତରୁଭିଃ ସଂଵୃତଂ ପ୍ରୀତଃ ଫଲପୁଷ୍ପୋତ୍ତରାନ୍ଵିତୈଃ
ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ରମଟି ଢାକାଯାଇଥିବା ଦେଖି ସେ ଖୁସି ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଘୋଷୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତିନାଦିତମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମଧ୍ୱନିରେ ଆଶ୍ରମଟି ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ନିରସ୍ତନିଖିଲାଘୌଘଂ ଵନାନ୍ତରଵିସର୍ପିଣା
ବନ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ରତା ବ୍ୟାପି ଥିବାରୁ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଉଥିଲା।
ଅଭିତଃ ଶୋଭିତଂ ରାଜନ୍ରମ୍ଯୈର୍ମୁନିକୁମାରକୈଃ
ହେ ରାଜନ୍, ମନୋହର ମୁନିଶିଶୁମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାରୁ ଆଶ୍ରମଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଶୋଭିତଂ ମୁନିକଲ୍ଯାଭିଶ୍ଚରନ୍ତୀଭିରିତସ୍ତତଃ
ମହାନ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ସେଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖି, ସେଠି ସବୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ଉଟଜାଙ୍ଗଣପର୍ଯନ୍ତତରୁଚ୍ଛାଯାସ୍ଵଧିଷ୍ଠିତମ୍
ଉଟା ଆଙ୍ଗଣ ଚାରିପାଖରେ ଗଛର ଛାୟା ତଳେ ସେଠି ବସିଥିଲେ।
ପ୍ରାରବ୍ଧତାଣ୍ଡଵଂ କେକୀମଯୂରୈର୍ମଧୁରସ୍ଵରୈଃ
ମୟୂରମାନେ ମିଠା ସ୍ୱରରେ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ଅନାଲୀଢାତପଚ୍ଛାଯାଶୁଷ୍ଯନ୍ନୀଵାରରାଶିଭିଃ
ସେଠି ଛାୟା କିମ୍ବା ତାପ ଛୁଅନ୍ତିନଥିବା ଶୁଷ୍କ ଘାସର ତଳ ଭରିଥିଲା।
ଅଭ୍ଯସ୍ଯମାନଚ୍ଛନ୍ଦୌଘଂ ଚିନ୍ତ୍ଯମାନଗମୋଦିତମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଛନ୍ଦ ପାଠ ହେଉଥିବା, ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାରବ୍ଧପିତୃଦେଵେଜ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତମନୋହରମ୍
ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିବା ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା।
ତପୋଵୃଦ୍ଧିକରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵସୁଖାସ୍ପଦମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନ ତପସ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି କରେ, ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୁଖର ଆଶ୍ରୟ।
ପ୍ରସୂନସୌରଭଭ୍ରାମ୍ଯନ୍ମଧୁପାରାଵନାଦିତମ୍
ପୁଷ୍ପର ସୁଗନ୍ଧରେ ମତ୍ତ ମଧୁମାକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜରଣ କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂଵିଧଗୁଣୋପେତଂ ପଶ୍ଯନ୍ନାଶ୍ରମମୁତ୍ତମମ୍
ଏପରି ଗୁଣରେ ଭରିଥିବା ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମକୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
ସଂପ୍ରଵିଶ୍ଯଶ୍ରମୋପାନ୍ତଂ ରାମଃ ସ୍ଵପ୍ରପିତାମହମ୍
ରାମ ଆଶ୍ରମର ନିକଟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ସିତଶ୍ମଶ୍ରୁଜଟାକୂର୍ଚବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରୋପଶୋଭିତମ୍
ସେ ଧଳା ଦାଢି, ଜଟା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୂତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଵାମେତରୋରୁମଧ୍ଯାସ୍ତ ଵାମଜଙ୍ଘେନ ଜାନୁନା
ସେ ବାମ ଓ ଡାହାଣ ଉରୁ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ବାମ ପାଉଁ ମୁଡ଼ି ରଖିଥିଲେ।
ଵ୍ଯାଖ୍ଯାନମୁଦ୍ରାଵିଲସତ୍ସଵ୍ଯପାଣିତଲାଂବୁଜମ୍
ତାଙ୍କର ବାମ ହସ୍ତପଦ କମଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବ୍ୟାଖ୍ୟା ମୁଦ୍ରାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ସମ୍ଯଗାରଣ୍ଯଵାକ୍ଯାନାଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥସଂହତିମ୍
ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନଙ୍କ ବାଣୀର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବ୍ୟକ୍ତ କରୁଥିଲେ।
ପିତୁଃ ପିତାମହଂ ଦ୍ଦଷ୍ଟ୍ଵା ରାମସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ରାମ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ପିତାମହ, ସେହି ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତମାଗତମୁପାଲକ୍ଷ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରଭାଵପ୍ରଧର୍ଷିତାଃ
ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ତାଵଦୂଭୃଗୁରମେଯାତ୍ମା ତଦାଗମନତୋଷିତଃ
ତାପରେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ଭୃଗୁ ତାଙ୍କ ଆସିବାରେ ଖୁସି ହେଇଥିଲେ।
ରାମୋ ଽପି ତମୁପାଗମ୍ଯ ଵିନଯାଵନତାନନଃ
ରାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଖ୍ଯାତିଂ ଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ
ସେ ପ୍ରଥାନୁସାରେ ନମସ୍କାର କରି, ବିନୟ ସହିତ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଲେ।
ତୈଶ୍ଚ ସର୍ଵୈର୍ମୁଦୋପେତୈରାଶୀର୍ଭିରଭିଵର୍ଦ୍ଧିତଃ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ।