ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ପ୍ରୀତିଂ ଚ ନିଜଚେଷ୍ଟାଭିରନ୍ଵହଂ ପର୍ଯଵର୍ତ୍ତଯତ୍
ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ପିତ୍ରୋଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଯାନୈଷୀଦ୍ରାମୋ ମତିମତାଂ ଵରଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଗନ୍ତୁଂ ଵ୍ଯଵସିତୋ ରାଜନ୍ଦୈଵେନ ଚ ନିଯୋଜିତଃ
ହେ ରାଜା, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ଚାଲିଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ଉଵାଚ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତଵା ସପ୍ରଶ୍ରଯମିଦଂ ଵଚଃ
ସେ ହାତ ଯୋଡି ନମ୍ରତା ଓ ଆଦର ସହିତ କହିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାପଯିତୁମିଚ୍ଛାମି ମମ ତଚ୍ଛ୍ରୋତୁମର୍ହଥଃ
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ଆପଣ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵମଧୁନା ଗମିଷ୍ଯେ ଵାମନୁଜ୍ଞଯା
ତେଣୁ, ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତି ଦେଇ, ଏବେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।
ପିତାମହ୍ଯା ବହୁମୁଖୈରିଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯା ମମ ଦର୍ଶନମ୍
ମୋ ପିତାମହୀ, ଅନେକ ମୁହଁ ଥିବା, ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି।
ସଦୀଯଂ ତେନ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଂ ଗନ୍ତୁଂ ମାମନୁଜାନତ
ମୋ ପରିବାର ସହିତ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ଦୟାକରି ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ହର୍ଷେଣ ମହତା ଯୁକ୍ତୌ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୌ ବଭୂଵତୁଃ
ଉଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଗଲା, ସେମାନେ ବଡ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯାଶିଷା ତାତ ହ୍ଯୁଭୌ ତାଵିଦମାହତୁଃ
ଉଭୟେ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ପିତାମହପିତାମହ୍ଯୋଃ ପ୍ରୀତଯେ ଦର୍ଶନାଯ ଚ
ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କର ଖୁସି ଓ ଦେଖିବା ପାଇଁ,
କଞ୍ଚିତ୍କାଲଂ ତଯୋର୍ଵତ୍ସ ପ୍ରୀତଯେ ଵସ ତଦ୍ଗୃହେ
ବାଲକ, ତୁମେ କିଛି ସମୟ ତାଙ୍କ ଘରେ ରୁହ, ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
ଅତ୍ରାଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗ କ୍ଷେମେଣାସ୍ମଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷଯା
ମହାଭାଗ, ଆମକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଏଠାକୁ ଆସ।
ତସ୍ମାତ୍ପିତାମହ ଗୃହେ ନ ଚିରାତ୍ସ୍ଥାତୁମର୍ହସି
ତେଣୁ, ପିତାମହଙ୍କ ଘରେ ତୁମେ ବହୁ ସମୟ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଗତୋ ଽପି ଶୀଘ୍ରମାଗଚ୍ଛ କ୍ରମେଣ ତଦନୁଜ୍ଞଯା
ତୁମେ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସ।
ପିତରାଵପ୍ଯନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ପିତାମହଗୃହଂ ତତଃ
ପିତାମାତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ସେ ପିତାମହଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶାଶ୍ରମଂ ରାମୋ ମୁନିଶିଷ୍ଯୋପଶୋଭିତମ୍
ରାମ ମୁନିଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଭୂଷିତ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରଶାନ୍ତଵୈର ସତ୍ତ୍ଵାଢ୍ଯଂ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵମନୋହରମ୍
ସେଠି ଶାନ୍ତ ଜୀବମାନେ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ରାମୋ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସ ପିତାମହମଗ୍ରତଃ
ରାମ, ରାଜା, ସେ ପିତାମହଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଉପାସିତଂ ସତ୍ଯଵତ୍ଯା ଯଥା ଦକ୍ଷିଣାଯଽଧ୍ଵରମ୍
ସତ୍ୟବତୀ ତାଙ୍କୁ ସେପରି ସେବା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଦକ୍ଷିଣା ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞରେ ସେବା କରେ।
ସୁଚିରଂ ତଂ ଵିମର୍ଶେତାଂ ସମାଜ୍ଞାପୂର୍ଵଦର୍ଶନୌ
ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆଜ୍ଞା ମାନି ଏକାଠି ହୋଇ ସେମାନେ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ।
ବାଲୋ ଽଯଂ ବଲଵାନ୍ଭାତିଗାଂଭୀର୍ଯାତ୍ପ୍ରଶ୍ରଯେଣ ଚ
ଏହି ଶିଶୁଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଗମ୍ଭୀରତା ଓ ନମ୍ରତାର ଆଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଆସସାଦ ଶନୈ ରାମଃ ସମୀପେ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ
ରାମ ନମ୍ରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ହଳୁହଳୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
ସଂସ୍ପୃଶଂଶ୍ଚରଣୌ ମୂର୍ଧ୍ନା ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଚାଭ୍ଯଵାଦଯତ୍
ସେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲେ।
ଆଶୀର୍ଭିରଭିନନ୍ଦେତାଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥଗୁଭାଵପି
ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।
ଵୀକ୍ଷନ୍ତୌ ତନ୍ମୁଖାଂଭୋଜଂ ପରଂ ହର୍ଷମଵାପତୁଃ
ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଦୁଇଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଅନାମଯମପୃଚ୍ଛେତାଂ ତାଵୁଭୌ ଦଂପତୀ ତଦା
ତାପରେ, ସେ ଦୁଇ ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଅନାଯାସେନ ତେ ଵୃତ୍ତିର୍ଵର୍ତତେ ଚାଥ କର୍ହିଚିତ୍
ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମର ଜୀବିକା ଏବେ ସହଜରେ ଚାଲିଛି କି?'
ତଥା ସ୍ଵାନୁଗତଂ ପିତ୍ରୋର୍ଭ୍ରାତୄଣାଂ ଚୈଵ ଚେଷ୍ଟିତମ୍
ସେମାନେ ଏହିପରି ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଓ ଭାଇମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଓ ଚରିତ୍ର ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ପଚାରିଲେ।