ସର୍ଵୈକାନ୍ତସୁଖଃ କାଲୋ ନାତ୍ଯର୍ଥଂ ହ୍ଯୁଷ୍ଣଶୀତଲଃ
ସମୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦମୟ, କେବେ ଅତି ଗରମ କିମ୍ବା ଅତି ଠଣ୍ଡା ନୁହଁ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠଂତି ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵୈ ତେଷାଂ ଧ୍ଯାନୈ ରସାତଲାତ୍
ସେମାନେ ନିଜ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପାତାଳରୁ ଉଠି ଭୂମିରେ ଆସନ୍ତି।
ଅସଂସ୍କାର୍ଯୈଃ ଶରୀରୈସ୍ତୁ ପ୍ରଜାସ୍ତାଃ ସ୍ଥିରଯୌଵନାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଦେହ ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହଁ, ସେମାନେ ସଦା ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।
ସମଂ ଜନ୍ମ ଚ ରୂପଂ ଚ ପ୍ରୀଯଂତେ ଚୈଵ ତାଃ ସମାଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ରୂପ ସମାନ, ସେମାନେ ଏକତାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ନିର୍ଵିଶେଷାଶ୍ଚ ତାଃ ସର୍ଵା ରୂପାଯୁଃଶିଲ୍ପଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ରୂପ, ଆୟୁ, ଦକ୍ଷତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ।
ଅପ୍ରଵୃତ୍ତିଃ କୃତଦ୍ଵାରେ କର୍ମଣଃ ଶୁଭପାପଯୋଃ
ସେଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ, କାରଣ ଭଲ ଓ ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ।
ଅନିଚ୍ଛାଦ୍ଵେଷଯୁକ୍ତାସ୍ତା ଵର୍ତ୍ତଯନ୍ତି ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ଚାହିଦା ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡି ଏକାଅପର ସହିତ ରହନ୍ତି।
ସୁଖପ୍ରାଯା ଵିଶୋକାଶ୍ଚ ଉତ୍ପଦ୍ଯଂତେ କୃତେ ଯୁଗେ
ସେମାନେ ପ୍ରାୟଃ ସମୟରେ ସୁଖୀ ଓ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ, କୃତ ଯୁଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ମନସା ଵିଷଯସ୍ତାସାଂ ନିରୀହାଣାଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଗ କେବଳ ମନରେ ହୁଏ।
ନାତି ହିଂସତି ଵାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ନାନୁଗୃଙ୍ଣଂତି ଵୈ ତଦା
ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ଏକାଅପରଙ୍କୁ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପଵୃତ୍ତଂ ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଦ୍ଧଂ ସ୍ତେଯମେଵ କଲୌ ଯୁଗେ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, କଳିଯୁଗରେ ଚୋରି ହୁଏ।
କଲିସ୍ତମସ୍ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ଗୁଣଵୃତ୍ତଂ ଗୁମେଷୁ ତତ୍
କଳିଯୁଗ ସବୁଠାରୁ ଅପବିତ୍ର, ତାହାର ଗୁଣ ଓ ଆଚରଣ ଗୁଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।
ଚତ୍ଵାରି ତୁ ସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ତତ୍କୃତଂ ଯୁଗମ୍
କୃତ ଯୁଗ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷରୁ ଗଠିତ।
ଚତ୍ଵାର୍ଯୈଵ ସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ମୋନୁଷାଣି ତୁ
ଏହି ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ମାନବ ବର୍ଷ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ତତଃ କୃତ୍ଯୁଗେ ତସ୍ମିନ୍ ସସଂଧ୍ଯାଂଶେ ଗତେ ତଦା
ତାପରେ, ସେଇ କୃତ ଯୁଗ ସନ୍ଧ୍ୟା ଅଂଶ ସହିତ ଶେଷ ହେଉଛି।
ସନ୍ଧ୍ଯାଯାସ୍ତୁ ଵ୍ଯତୀତାଯାଃ ସାଂଧ୍ଯଃ କାଲୋ ଯୁଗସ୍ଯ ସଃ
ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟ ଶେଷ ହେଲେ, ସେହି ସମୟ ଯୁଗର ସନ୍ଧ୍ୟା ଅଟେ।
ଏଵଂ କୃତଯୁଗେ ତସ୍ମିନ୍ନିଶ୍ଶେଷେଂତର୍ଦଧେ ତଦା
ଏଭଳି କୃତଯୁଗରେ ସେ ସମୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ସିଦ୍ଧିରନ୍ଯଯୁଗେ ତସ୍ମିଂସ୍ତ୍ରେତାଖ୍ଯେ ଽନଂତରେ କୃତାତ୍
କୃତଯୁଗ ପରେ ଆସିଥିବା ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହେଲା।
ଅଷ୍ଟୌ ତାଃ କ୍ରମଯୋଗେନ ସିଦ୍ଧଯୋ ଯାଂତି ସଂକ୍ଷଯମ୍
ସେ ଅଠଟି ସିଦ୍ଧି ଦେଖାଗଲା କ୍ରମକ୍ରମେ କମିଯାଉଛି।
ମନ୍ଵଂତରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଚତୁର୍ଯୁଗଵିଭାଗଶଃ
ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଚାରିଯୁଗର ବିଭାଗ ଅନୁସାରେ,
ସଂଧ୍ଯା କୃତସ୍ଯ ପାଦେନ ସଂକ୍ଷେପେଣ ଵଶାତ୍ତତଃ
କୃତଯୁଗର ସନ୍ଧ୍ୟା ଚତୁର୍ଥାଂଶରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ତାହାର ଅଧିନରେ ରହେ।
ହୀଯଂତେ ଯୁଗଧର୍ମାସ୍ତେ ତପଃଶ୍ରୁତବଲାଯୁଷଃ
ଯୁଗର ଧର୍ମଗୁଡିକ କ୍ଷୟ ହେଉଛି: ତପ, ଶିକ୍ଷା, ଶକ୍ତି ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ।
ତ୍ରେତାଯୁଗସମୁତ୍ପତ୍ତିଃ ସାଂଶା ଚ ଋଷିସତ୍ତମାଃ
ତ୍ରେତାଯୁଗର ଆରମ୍ଭ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଂଶିକ ଭାବରେ ହେଉଛି।
କଲ୍ପାଦୌ ସଂପ୍ରଵୃତ୍ତାଯାସ୍ତ୍ରେତାଯାଃ ପ୍ରସୁଖେ ତଦା
କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ଏହା ବହୁତ ସୁଖଦ ଥିଲା।
ତସ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧୌ ପ୍ରନଷ୍ଟାଯାମନ୍ଯା ସିଦ୍ଧିରଜାଯତ
ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହେଲାପରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସିଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ମେଘେଭ୍ଯଃ ସ୍ତନଯିତୃଭ୍ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ପୃଷ୍ଟିସର୍ଜନମ୍
ମେଘ ଓ ତଡିତ୍ରୁ ପୃଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ବିସର୍ଜନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ପ୍ରଜା ଆସଂସ୍ତତସ୍ତାସାଂ ଵୃକ୍ଷଶ୍ଚ ଗୃହ ସଂଜ୍ଞିତାଃ
ତାହାପରେ ସେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗଛଗୁଡିକୁ ଘର ଭାବରେ ଡାକାଯାଇଥିଲା।
ଵର୍ତ୍ତଯଂତେସ୍ମ ତେଭ୍ଯସ୍ତାସ୍ତ୍ରେତାଯୁଗମୁଖେ ପ୍ରଜାଃ
ତ୍ରେତାଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ସେ ପ୍ରଜାମାନେ ଗଛରୁ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ।
ସଂଗଲୋଲାତ୍ମକୋ ଭାଵସ୍ତଦା ହ୍ଯାକସ୍ମିକୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ସମୟରେ, ସ୍ୱଭାବ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଚିତ୍ତାତ୍ମକ ହେଇଗଲା।
ତଦା ତଦ୍ଵୈ ନ ଭଵତି ପୁନର୍ଯୁଗବଲେନ ତୁ
ତାପରେ, ଯୁଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହା ପୁନି ଘଟେନାହିଁ।