କ୍ଷିପ୍ରମତ୍ଯୁଷ୍ଣମକ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଦଦ୍ଯାଦନ୍ନଂ ବୁଭୁକ୍ଷତେ
ଯିଏ ଭୁଖା, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଗରମ ଓ ସୁଅଖଣ୍ଡ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ତରୁଣାଦିତ୍ଯସଂକାଶଂ ଵିମାନଂ ହଂସଵାହନମ୍
ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ, ଯାହା ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ, ହଂସ ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଏ।
ଅନ୍ନଦାନାତ୍ପରଂ ଦାନଂ ନାନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ତୁ ଵିଦ୍ଯତେ
ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ଜୀଵଦାନାତ୍ପରଂ ଦାନଂ ନାନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଜୀବନ ଦାନ ଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ଅନ୍ନଂ ପ୍ରଜାପତିଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତେ ନ ସର୍ଵମିଦଂ ତତମ୍
ଖାଦ୍ୟ ନିଜେ ପ୍ରଜାପତି, ସେଉଁଥିରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭରିଯାଇଛି।
ଯାନି ରତ୍ନାନି ମେଦିନ୍ଯାଂ ଵାହନାନି ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତଥା
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ରତ୍ନ, ଯାନବାହନ ଓ ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି,
ପ୍ରତିଶ୍ରଯଂ ଚ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦତିଥିବ୍ଯଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଯିଏ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ହାତ ଜୋଡି ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାଏ,
ସର୍ଵାଣ୍ଯେତାନି ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାମେକରାଡ୍ଭଵେତ୍
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପୃଥିବୀର ଏକମାତ୍ର ରାଜା ହୁଏ।
ଦାନାନି ପରମୋ ଧର୍ମଃ ସଦ୍ଭିଃ ସତ୍କୃତ୍ଯ ପୂଜିତଃ
ଦାନ ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ, ଏହାକୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି।
କ୍ଷୀଣାଯୁର୍ଲଭତେ ଚାଯୁଃ ପିତୃଭକ୍ତଃ ସଦା ନରଃ
ଯିଏ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ କମିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁନି ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧକଲ୍ପେ ଦାନପ୍ରଶଂସା ନାମ ଷୋଡଶୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାଳରେ ଦାନର ମହିମା ବିଷୟରେ ଷୋଳଶ ଅଧ୍ୟାୟ
କାମ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକାଜସ୍ରଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମଣି ନିତ୍ଯଶଃ
ଇଚ୍ଛାକୃତ, ବିଶେଷ କାରଣରେ କିମ୍ବା ସଦା ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେଗୁଡିକୁ ସବୁବେଳେ କରିବା ଉଚିତ।
କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ଵରିଷ୍ଠା ହି ପୂର୍ଵାଖଣ୍ଡଲଦେଵତା
କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ପୂର୍ବ ଅଂଶର ଦେବତାମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆଦ୍ଯାପୂପୈଃ ସଦାକାର୍ଯା ମାଂସୈରନ୍ଯା ସଦା ଭଵେତ୍
ପ୍ରଥମ ନିବେଦନ ସଦା ପକା ଖାଦ୍ୟରେ ହେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ ନିବେଦନମାନେ ମାଂସରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଅତ୍ରାପୀଷ୍ଟଂ ପିତୄଣାଂ ଵୈ ନିତ୍ଯମେଵ ଵିଧୀଯତେ
ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛିତ ନିବେଦନ ନିତ୍ୟ କରିବାକୁ ନିୟମ ଅଛି।
ଆସୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ବୁଧଃ କୁର୍ଵନ୍ସର୍ଵସ୍ଵେନାପି ନିତ୍ଯଶଃ
ଏହି ସମୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତି ଦେଇ ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ପିତରଃ ପର୍ଵକାଲେଷୁ ତିଥିକାଲେଷୁ ଦେଵତାଃ
ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପର୍ବ କାଳରେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ତିଥି କାଳରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମାସାଂତେ ପ୍ରତିଗଚ୍ଛେଯୁରଷ୍ଟକାସୁ ହ୍ଯପୂଜିତାଃ
ମାସ ଶେଷରେ, ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ ଅଷ୍ଟକା ଦିନରେ ପୂଜିତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଦାୟ ନେଇପାରନ୍ତି।
ପୂଜକାନାଂ ସମୁତ୍କର୍ଷୋ ନାସ୍ତିକାନାମଧୋଗତିଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନାସ୍ଥା କରନ୍ତି ସେମାନେ ଅଧୋଗତିକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୁଷ୍ଟିଂ ପ୍ରଜାଂ ସ୍ମୃତିଂ ମେଧାଂ ପୁତ୍ରାନୈଶ୍ଵର୍ଯମେଵ ଚ
ପୋଷଣ, ସନ୍ତାନ, ସ୍ମୃତି, ବୁଦ୍ଧି, ପୁଅ ଏବଂ ଐଶ୍ୱର୍ୟ—
ପ୍ରତିପଦ୍ଧନଲାଭାଯ ଲବ୍ଧଂ ଚାସ୍ଯ ନ ନଶ୍ଯତି
—ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ଲାଭ ହୁଏ, ଏବଂ ଯାହା ଲାଭ କରେ, ତାହା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଵରାର୍ଥିନାଂ ତୃତୀଯା ତୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନୀ ପାପନାଶିନୀ
ଯେଉଁମାନେ ବର ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ତୃତୀୟ ତିଥିରେ କଲେ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ଏବଂ ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ଚାପିକୁର୍ଵାଣଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମହତୀଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ କଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଏ।
କୁରୁତେ ଯସ୍ତୁ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧାନି ସତତଂ ନରଃ
ଯିଏ ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ ସବୁବେଳେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ—
ସଂପୂର୍ଣାମୃଦ୍ଧିମାପ୍ନୋତି ଯୋ ଽଷ୍ଟମ୍ଯାଂ କୁରୁତେ ନରଃ
ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ କଲେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୃଦ୍ଧି ପାଏ।
କୁର୍ଵନ୍ଦଶମ୍ଯାଂ ତୁ ନରୋ ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ଶ୍ରିଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଦଶମୀ ତିଥିରେ କଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଇପାରେ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ପରଂ ଦାନମୈଶ୍ଵର୍ଯ ସତତଂ ତଥା
ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ କଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଏବଂ ସଦା ଐଶ୍ୱର୍ୟ ମିଳେ।
ପ୍ରଜାଵୃଦ୍ଧିଂ ପଶୂନ୍ମେଧାଂ ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର୍ଯଂ ପୁଷ୍ଟିମୁତ୍ତମାମ୍
ସେ ପ୍ରଜା ବୃଦ୍ଧି, ପଶୁ, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ୱାଧୀନତା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପୋଷଣ ପାଏ।
ଯୁଵାନଶ୍ଚ ଗୃହେ ଯସ୍ଯ ମୃତାସ୍ତେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦାପଯେତ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଘରେ ଯୁବକ ଶିଶୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ଭାବେ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବା ଦରକାର।
ଅମାଵାସ୍ଯାଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଯାତ୍ସଦା ଶୁଚିଃ
ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନେ ସଦା ପବିତ୍ର ଭାବେ ଏବଂ ଯତ୍ନ ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।