ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଫଲମଶ୍ନୁତେ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ଭରିଥିବା ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାଏ।
କୃସର ମଧୁସର୍ପିଶ୍ଚ ପଯଃ ପାଯସମେଵ ଚ
କୃସର, ମଧୁ, ଘିଏ, ଦୁଧ ଏବଂ ପାୟସ।
ଦଧିଗଵ୍ଯମସଂସୃଷ୍ଟଂ ଭକ୍ଷ୍ଯାନ୍ନାନାଵିଧାଂସ୍ତଥା
ଦହି, ଘିଅ ଓ ଦାଲ ମିଶାଇ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ଏହା ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଠା ଜିନିଷ।
ଘୃତେନ ଭୋଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରାନ୍ଘୃତଂ ଭୂମୌ ସମୁତ୍ସୃଜୋତ୍
ଘିଅ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଘିଅ କିଛି ଭୂମିରେ ଢାଳିବା ଉଚିତ।
ଓଦନଂ ପାଯସଂ ସର୍ପିର୍ମଧୁମୂଲଫଲାନି ଚ
ଭାତ, ମିଠା ଖିର, ଘିଅ, ମଧୁ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶର୍କରାକ୍ଷୀରସଂଯୁକ୍ତାଃ ପୃଥୁକା ନିତ୍ଯମକ୍ଷଯାଃ
ଚିଡ଼େ ଯାହା ସର୍ବଦା ଅକ୍ଷୟ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଚିନି ଓ କ୍ଷୀର ମିଶାଇ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ।
ସକ୍ତୁଲାଜାସ୍ତଥାପୂପାଃ କୁଲ୍ମାଷା ଵ୍ଯଞ୍ଜନୈଃ ସହ
ଭୁନା ଧାନ, ପିଠା ଓ ଦାଲ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ, ସହିତ ସାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲଗାଣା।
ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷ୍ଵେତାନି ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ପଦ୍ମଂ ସ ଲଭତେ ନିଧିମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପଦ୍ମ ପରି ମହାନ ଧନ ପାଆନ୍ତି।
ସର୍ଵଭୋଗାନଵାପ୍ନୋତି ପୂଜ୍ଯତେ ଚ ଦିଵଂ ଗତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଭୋଜନାଗ୍ରାସନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଅତିଥିଭ୍ଯଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଅତିଥିମାନେ ଆସିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବସିବା ସ୍ଥାନ ଦେଇ, ହାତ ଜୋଡି ଦେବା ଉଚିତ।
କ୍ଷିପ୍ରମତ୍ଯୁଷ୍ଣମକ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଦଦ୍ଯାଦନ୍ନଂ ବୁଭୁକ୍ଷତେ
ଯିଏ ଭୁଖା, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଗରମ ଓ ସୁଅଖଣ୍ଡ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ତରୁଣାଦିତ୍ଯସଂକାଶଂ ଵିମାନଂ ହଂସଵାହନମ୍
ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ, ଯାହା ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ, ହଂସ ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଏ।
ଅନ୍ନଦାନାତ୍ପରଂ ଦାନଂ ନାନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ତୁ ଵିଦ୍ଯତେ
ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ଜୀଵଦାନାତ୍ପରଂ ଦାନଂ ନାନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଜୀବନ ଦାନ ଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ଅନ୍ନଂ ପ୍ରଜାପତିଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତେ ନ ସର୍ଵମିଦଂ ତତମ୍
ଖାଦ୍ୟ ନିଜେ ପ୍ରଜାପତି, ସେଉଁଥିରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭରିଯାଇଛି।
ଯାନି ରତ୍ନାନି ମେଦିନ୍ଯାଂ ଵାହନାନି ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତଥା
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ରତ୍ନ, ଯାନବାହନ ଓ ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି,
ପ୍ରତିଶ୍ରଯଂ ଚ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦତିଥିବ୍ଯଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଯିଏ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ହାତ ଜୋଡି ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାଏ,
ସର୍ଵାଣ୍ଯେତାନି ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାମେକରାଡ୍ଭଵେତ୍
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପୃଥିବୀର ଏକମାତ୍ର ରାଜା ହୁଏ।
ଦାନାନି ପରମୋ ଧର୍ମଃ ସଦ୍ଭିଃ ସତ୍କୃତ୍ଯ ପୂଜିତଃ
ଦାନ ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ, ଏହାକୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି।
କ୍ଷୀଣାଯୁର୍ଲଭତେ ଚାଯୁଃ ପିତୃଭକ୍ତଃ ସଦା ନରଃ
ଯିଏ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ କମିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁନି ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧକଲ୍ପେ ଦାନପ୍ରଶଂସା ନାମ ଷୋଡଶୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାଳରେ ଦାନର ମହିମା ବିଷୟରେ ଷୋଳଶ ଅଧ୍ୟାୟ
କାମ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକାଜସ୍ରଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମଣି ନିତ୍ଯଶଃ
ଇଚ୍ଛାକୃତ, ବିଶେଷ କାରଣରେ କିମ୍ବା ସଦା ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେଗୁଡିକୁ ସବୁବେଳେ କରିବା ଉଚିତ।
କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ଵରିଷ୍ଠା ହି ପୂର୍ଵାଖଣ୍ଡଲଦେଵତା
କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ପୂର୍ବ ଅଂଶର ଦେବତାମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆଦ୍ଯାପୂପୈଃ ସଦାକାର୍ଯା ମାଂସୈରନ୍ଯା ସଦା ଭଵେତ୍
ପ୍ରଥମ ନିବେଦନ ସଦା ପକା ଖାଦ୍ୟରେ ହେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ ନିବେଦନମାନେ ମାଂସରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଅତ୍ରାପୀଷ୍ଟଂ ପିତୄଣାଂ ଵୈ ନିତ୍ଯମେଵ ଵିଧୀଯତେ
ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛିତ ନିବେଦନ ନିତ୍ୟ କରିବାକୁ ନିୟମ ଅଛି।
ଆସୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ବୁଧଃ କୁର୍ଵନ୍ସର୍ଵସ୍ଵେନାପି ନିତ୍ଯଶଃ
ଏହି ସମୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତି ଦେଇ ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ପିତରଃ ପର୍ଵକାଲେଷୁ ତିଥିକାଲେଷୁ ଦେଵତାଃ
ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପର୍ବ କାଳରେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ତିଥି କାଳରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମାସାଂତେ ପ୍ରତିଗଚ୍ଛେଯୁରଷ୍ଟକାସୁ ହ୍ଯପୂଜିତାଃ
ମାସ ଶେଷରେ, ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ ଅଷ୍ଟକା ଦିନରେ ପୂଜିତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଦାୟ ନେଇପାରନ୍ତି।
ପୂଜକାନାଂ ସମୁତ୍କର୍ଷୋ ନାସ୍ତିକାନାମଧୋଗତିଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନାସ୍ଥା କରନ୍ତି ସେମାନେ ଅଧୋଗତିକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୁଷ୍ଟିଂ ପ୍ରଜାଂ ସ୍ମୃତିଂ ମେଧାଂ ପୁତ୍ରାନୈଶ୍ଵର୍ଯମେଵ ଚ
ପୋଷଣ, ସନ୍ତାନ, ସ୍ମୃତି, ବୁଦ୍ଧି, ପୁଅ ଏବଂ ଐଶ୍ୱର୍ୟ—