ତସ୍ମାଦ୍ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛୁଚିଃ ପିଣ୍ଡାନ୍ଯୋଗେଭ୍ଯସ୍ତତ୍ପରାଯଣଃ
ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ଯୋଗରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ପିଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଦେବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମଣାନାଂ ସହସ୍ରସ୍ଯ ଯୋଗସ୍ଥଂ ଗ୍ରାସଯେଦ୍ଯଦି
ଯଦି କେହି ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇଥାଏ,
ଅସତାଂ ପ୍ରଗ୍ରହୋ ଯତ୍ର ସତାଂ ଚୈଵ ଵିମାନତା
ଯେଉଁଠି ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ ଓ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଅବମାନ କରାଯାଏ,
ଇତ୍ଵା ମମ ସଧର୍ମାଣଂ ବାଲିଶଂ ଯସ୍ତୁ ଭୋଜଯେତ୍
ମୋ ସହଧର୍ମୀଙ୍କୁ ଛାଡି, ଯେଉଁଠି ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଏ,
ପିଣ୍ଡମଗ୍ନୌ ସଦା ଦଦ୍ଯଦ୍ଭୋଗାର୍ଥୀ ପ୍ରଥମଂ ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଭୋଗ ଆଶା କରେ, ସେ ପ୍ରଥମେ ପିଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଉତ୍ତମାଂ କାନ୍ତିମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ଗୋଷୁ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତମ ଓ ଚମକୁଥିବା ପିଣ୍ଡ ଚାହାଯାଏ, ସେ ସଦା କାଉଁକୁ ଦେଇଥାଏ।
ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ଦୀର୍ଘାମାଯୁଶ୍ଚ ଵାଯସେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଆଶା କରି, ସେ କାଉଁକୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ।
ଏଵମେତତ୍ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ପିଣ୍ଡନିର୍ଵପଣେ ଫଲମ୍
ଏଭଳି, ପିଣ୍ଡ ଅର୍ପଣର ଫଳ ବିବର୍ଣ୍ତି କରାଯାଇଛି।
ପିତୄଣାଂ ସ୍ଥାନମାକାଶଂ ଦକ୍ଷିଣା ଚୈଵ ଦିଗ୍ଭେଵେତ୍
ପିତୃଗଣଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଆକାଶ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦିଗ ଦକ୍ଷିଣ।
ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତୁ ତୈର୍ଵିପ୍ରୈଃ କାମସୁଦ୍ଧ୍ରିଯତାମିତ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ରମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ସର୍ଵେଷାଂ ଜୁହୁଯାଦ୍ଧଵ୍ଯଵାହନେ
ସମସ୍ତଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଅଂଶ ନେଇ, ହବ୍ୟାହୁତି ଅଗ୍ନିରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ହୁତ୍ଵାଗ୍ନୌ ଚ ତତଃ ପିଣ୍ଡାନ୍ନିର୍ଵପେଦ୍ଦକ୍ଷିଣା ମୁଖଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରି ପରେ, ପିଣ୍ଡକୁ ଦକ୍ଷିଣ ମୁହଁରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଉଦକାନ୍ନଯନଂ କୃତ୍ଵା ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯେତ୍
ପାଣି ଓ ଖାଦ୍ୟ ଆଣି ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।
ସ୍ନିଗ୍ଧୈରୁଷ୍ଣୈଃ ସୁଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ତର୍ପଯେତ୍ତାନ୍ରସୈରପି
ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପାଇଁ, ସ୍ନିଗ୍ଧ, ଉଷ୍ଣ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ରସ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ପରଃ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନଶ୍ଚ କାମାନାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜର ଇଚ୍ଛାଗୁଡିକ ପୂରଣ କରିପାରନ୍ତି।
ତପୋ ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚ ଦାନଂ ଚ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ପିତାମହାଃ
ପିତୃଗଣ ତପ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଵିହିତଂ ତନ୍ମେ ନିଗଦତଃ ଶୃଣୁ
ଯାହା ନିୟମାନୁସାରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ମୁଁ ଏହା କହୁଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
ତତୋ ଽନ୍ନିଵିକିରଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଧିଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା
ତାପରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବରେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ନଶେଷମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଅନ୍ନ ଶେଷ ନେବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ନେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରଯତଶ୍ଚୈଵ ଅନୁଗମ୍ଯ ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ହାତ ଜୋଡି ଏବଂ ମନ ଲଗାଇ, ସେମାନେଙ୍କୁ ସାଥି ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଶ୍ରାଦ୍ଧକଲ୍ପେ ଦ୍ଵାଦଶୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଉପୋଦ୍ଧାତ ଅଂଶରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଯୋଗାତ୍ମାନୋ ମହାତ୍ମାନୋ ଵିପାପ୍ମାନୋ ମହୌଜସଃ
ଯେମାନେ ଯୋଗୀ, ମହାତ୍ମା, ପାପରହିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ—
ଯେଷୁ ଵାପ୍ଯନୁଗୃହ୍ଣନ୍ତି ମୋକ୍ଷପ୍ରାପ୍ତିଃ କ୍ରମେଣ ତୁ
ଯେଉଁଠି ମୁକ୍ତି ଦିଆଯାଏ, ଏହା କ୍ରମେ ଲଭ୍ୟ।
ତୀର୍ଥାନି ଚୈଵ ପୁଣ୍ଯାନି ଦେଶାଂଶ୍ଛୈଲାଂସ୍ତଥାଶ୍ରମାନ୍
ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଶ, ପାହାଡ଼ ଓ ଆଶ୍ରମଗୁଡିକ—
ପର୍ଵତପ୍ରଵରଃ ପୁଣ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧଯାରଣସେଵିତଃ
ପବିତ୍ର ଓ ସିଦ୍ଧମୁନିମାନେ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼।
ତପଃ ସୁଦୁଶ୍ଚରଂ ତେପେ ଭଗଵାନଙ୍ଗିରାଃ ପୁରା
ଭଗବାନ ଅଙ୍ଗିରା ପୂର୍ବେ ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ତପ କରିଥିଲେ।
ନ ଭଯଂ ନୈଵ ଚାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯାଵଦ୍ଭୂମିର୍ଦ୍ଧରିଷ୍ଯତି
ପୃଥିବୀ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଭୟ ଓ ଅଶୁଭ ନଥାଏ।
ଶୃଙ୍ଗେ ମାଲ୍ଯଵତୋ ନିତ୍ଯଂ ଵହ୍ନିଃ ସଂଵର୍ତ୍ତକୋ ଯଥା
ମାଲ୍ୟବତ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ଅଗ୍ନି ସଦା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଶାନ୍ତାଃକୁଶା ଇତି ଖ୍ଯାତାଃ ପରିଦକ୍ଷିଣନର୍ମଦାମ୍
ସେମାନେ ଶାନ୍ତାକୁଶା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦକ୍ଷିଣ ନର୍ମଦାକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରେ ମହାତେଜାଃ ପ୍ରସ୍ତାରାର୍ଥଂ କୁଶୋତ୍ତମାନ୍
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କ୍ରିୟାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରସ୍ତର ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଶ ଶାଉଁଥିବା।