ତ୍ରିଧା ଵିଭଜ୍ଯ ଚାତ୍ମାନଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସଂପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ
ସେ ନିଜକୁ ତିନିଭାଗ କରି, ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପି ଚାଲିଯାନ୍ତି,
ଏକାର୍ଣଵେ ତଦା ତସ୍ମିନ୍ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ
ସେତେବେଳେ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ, ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜିନିଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ,
ବ୍ରହ୍ମାଂ ନାରାଯଣାଖ୍ଯସ୍ତୁ ସ ଚକାଶେ ଭଵେ ସ୍ଵଯମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ,
ପଶ୍ଯନ୍ତି ତଂ ମହର୍ଲୋକେ କାଲଂ ସୁପ୍ତଂ ମହର୍ଷଯଃ
ମହର୍ଲୋକର ଋଷିମାନେ ସେଇ ସୁପ୍ତ କାଳକୁ ଦେଖନ୍ତି ।
ତଦା ଵିଵର୍ତ୍ଯମାନୈସ୍ତୈର୍ମହତ୍ପରିଗତଂ ପରାମ୍
ସେତେବେଳେ, ସେହି ମହାନ୍ମାନେ ଘୁରିଲେ, ମହତ୍ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଚଳିତ ହେଲା।
ଯସ୍ମାଦୃଷତିସତ୍ତ୍ଵେନ ମହତ୍ତସ୍ମାନ୍ମହର୍ଷଯଃ
ଅଟୁଟ ଧୃତିର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ମହତ୍ରୁ ମହାଋଷିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ସତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯାଃ ସପ୍ତ ଯେ ତ୍ଵାସନ୍କଲ୍ପେ ଽତୀତେ ମହର୍ଷଯଃ
ଯେ ସତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ସାତଜଣ ଆଗରୁ କଳ୍ପରେ ମହାଋଷି ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ସତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ମହାଋଷିମାନେ।
ଦୃଷ୍ଟଵନ୍ତସ୍ତଦାନୀତାଃ କାଲଂ ସୁପ୍ତଂ ମହର୍ଷଯଃ
ସେତେବେଳେ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେହି ମହାଋଷିମାନେ, ଶୁଅଥିବା କାଳକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
କଲ୍ପଯା ମାସ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମା ତସ୍ମାତ୍କଲ୍ପୋ ନିରୁଚ୍ଯତେ
ବ୍ରହ୍ମା କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହାକୁ 'କଳ୍ପ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକୋ ମହାଦେଵସ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵମିଦଂ ଜଗତ୍
ହେ ମହାଦେବ, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉନଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ତାଙ୍କର।
ସାଂପ୍ରତଂ ହି ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ପ୍ରାଗଵସ୍ଥା ବଭୂଵ ହ
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ, ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଥିଲା।
ସାଂପ୍ରତଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି କଲ୍ପମେତଂ ନିବୋଧତ
ଏବେ ମୁଁ ଏହି କଳ୍ପ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିବି, ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣ।
ଶର୍ଵର୍ଯଂତେ ପ୍ରକୁରୁତେ ବ୍ରହ୍ମା ତୂତ୍ସର୍ଗକାରଣାତ୍
ରାତି ଶେଷରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଅନ୍ଧକାରାର୍ଣଵେ ତସ୍ମିନ୍ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଂଗମେ
ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଶାଗରରେ, ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ପ୍ରଵିଭାଗେନ ଭୂତେଷୁ ସତ୍ଯମାତ୍ରେ ସ୍ଥିତେଷୁ ଵା
ଯେତେବେଳେ ଭୂତମାନେ ବା କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ୟ ଅଂଶ ରହିଯାଏ, ବିଭାଜନ ଦ୍ୱାରା।
ତଦା କାମେନ ତରସାମନ୍ଯାମାନଃସ୍ଵଯଂ ଧିଯା
ତେବେ, ଆଶା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ତତସ୍ତୁ ସଲିଲେ ତସ୍ମିନ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତ୍ଵନ୍ତର୍ଗତୋ ମହୀମ୍
ତାପରେ, ସେହି ପାଣିରେ ଭୂମି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ବୋଲି ଜାଣି, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଚକାର ତଂ ତୁ ଦେଵୋ ଽଥ ପୂର୍ଵକଲ୍ପାଦିଷୁ ସ୍ମୃତଃ
ପୂର୍ବ କଳ୍ପମାନେ ଯେପରି ଥିଲା, ଦେବତା ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଅଦ୍ଭିଃ ସଂଛାଦିତାମିଚ୍ଛନ୍ ପୃଥିଵୀଂ ସ ପ୍ରଜାପତିଃ
ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିବା ଭୂମିକୁ ଚାହିଁ, ସେ ପ୍ରଜାପତି ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସାମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ସମୁଦ୍ରେଷୁ ନାଦେଯାଶ୍ଚ ନଦୀଷୁ ଚ
ସମୁଦ୍ରରେ ସମୁଦ୍ରୀୟ ଓ ନଦୀରେ ନଦୀୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିଲେ।
ପ୍ରାକ୍ସର୍ଗେ ଦହ୍ଯମାନେ ତୁ ପୁରା ସଂଵର୍ତ କାଗ୍ନିନା
ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ, ପୂର୍ବେ ସମସ୍ତ କିଛି ସଂହାର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଉଥିଲା।
ଶୈଲ୍ଯାଦେକାର୍ଣଵେ ତସ୍ମିନ୍ଵାଯୁନା ଯେ ତୁ ସଂହିତାଃ
ସେହି ଶାଗରରେ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ରୁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବାମାନେ।
ସ୍କନ୍ଧାଚଲତ୍ଵାଦଚଲାଃ ପର୍ଵଭିଃ ପର୍ଵତାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ପୃଥିବୀ ସହିତ ପର୍ବତମାନେ ଚଳିଥିବା ପାଇଁ, ମୁନିମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଚଳ ପର୍ବତ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ତତ ସ୍ତାଵାସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ କ୍ଷିତିମଂତର୍ଜଲାତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ଜଳରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ—
ଵିଷମାଣି ସମୀକୃତ୍ଯ ଶିଲାଭିରଭିତୋ ଗିରୀନ୍
ଅସମତଳ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଚାରିପାଖରେ ପାହାଡ଼ ପଥର ଦ୍ୱାରା ସମ କରି, ପର୍ବତମାନେ ତିଆରି କଲେ।
ତାଵଂତଃ ପର୍ଵତାଶ୍ଚୈଵ ଵର୍ଷାଂତେ ସମଵସ୍ଥିତାଃ
ଏଭଳି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗର ଶେଷରେ ଏତିକି ପର୍ବତ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ିଛନ୍ତି।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯାନୁମଂଡଲମ୍
ସାତି ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନେ ପ୍ରତିଏକ ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଭୂରାଦ୍ଯାଶ୍ଚତୁରୋ ଲୋକାଶ୍ଚଂଦ୍ରାଦିତ୍ଯୌ ଗ୍ରହୈଃ ସହ
ଭୂ ଆଦି ଚାରିଟି ଲୋକ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଗ୍ରହମାନେ—
କଲ୍ପସ୍ଯ ଚାସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମା ଚାସୃଜଦ୍ଯଃ ସ୍ଥାନିନଃ ସୁରାନ୍
ଏହି କଳ୍ପ ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା ଦଢ଼ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଦିଶଃ ସମୁଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ନଦୀଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତୁ ପର୍ଵତାନ୍
ସେ ଶ୍ୱର୍ଗ, ଦିଗ୍, ସମୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ପର୍ବତମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।