ଆହାରମେକପର୍ଣେନ ହ୍ଯେକପର୍ଣା ସମାଚରତ୍
ଏକପର୍ଣ୍ଣା ଏକ ପତ୍ର ଖାଇ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ଚାହାରଂ ଵୈ ପ୍ରଜକ୍ରତୁଃ
ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ସେମାନେ ଖାଇବା ନେଲେ।
ନିଷେଧଯନ୍ତୀ ସୋମେତି ମାତୃସ୍ରେହେନ ଦୁଃଖିତା
ମାଆ ମମତା ଓ ଦୁଃଖରେ, 'ବେଟି, ଖା' ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାରୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଉମେତି ହି ମହାଭାଗା ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତା
ସେ, ଅତି ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତିନି ଜଗତରେ 'ଉମା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଏତତ୍ତୁ ତ୍ରିକୁମାରୀକଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗ ମମ୍
ଏହା ହେଉଛି ତିନି କନ୍ୟାଙ୍କର କଥା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଜୀବର ଆଧାର।
ତପଃଶରୀରାସ୍ତାଃ ସର୍ଵାସ୍ଥିସ୍ରୋ ଯୋଗବଲାନ୍ଵିତାଃ
ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟାର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ସର୍ଵାଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନ୍ଯଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚୈଵୋର୍ଧ୍ଵରେତସଃ
ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମ ଉପଦେଶକ ଓ ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ।
ମହାଯୋଗବଲୋପେତା ମହାଦେଵମୁପସ୍ଥିତା
ମହା ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଅସିତସ୍ଯୈକପର୍ଣା ତୁ ପତ୍ନୀ ସାଧ୍ଵୀ ପତିଵ୍ରତା
ଏକପର୍ଣ୍ଣା, ପତିପ୍ରତିବାତା ଓ ଶୁଦ୍ଧା, ଅସିତଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଲେ।
ଦେଵଲଂ ସୁଷୁଵେ ସା ତୁ ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠଂ ଜ୍ଞାନସଂଯୁତା
ସେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବଳଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ଶତଶଲାକସ୍ଯ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯମୁପସ୍ଥିତା
ସେ ଶତଶଳାକଙ୍କର ପୁଅ ଜୈଗୀଷବ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯେତା ଵୈ ମହାଭାଗାଃ କନ୍ଯା ହିମଵତଃ ଶୁଭାଃ
ଏହିପରି ହିମବତଙ୍କର ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ଶୁଭ କନ୍ୟାମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯପ୍ରୀତମନସୋରୁମାଶଙ୍କରଯୋରଥ
ଏହିପରି, ଉମା ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କର ମନ ଏକାପରି ଭଲପାଇବାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ତାଭ୍ଯାଂ ମୈଥୁନଶକ୍ତାଭ୍ଯାମପତ୍ଯୋଦ୍ଭଵଭୀରୁଣା
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମିଶିବାର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସନ୍ତାନ ହେବାର ଭୟରେ ଥିଲେ।
ଅନାଯୋ ରତିଵିଘ୍ନଂ ଚ ତ୍ଵମାଚର ହୁତାଶନ
ହେ ଅଗ୍ନିଦେବ, ତୁମେ ଏଭଳି କର, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦରେ କୌଣସି ବାଧା ନ ଆସୁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ତୁ ତଦା ଵହ୍ନିନା ଚ ତଥା କୃତମ୍
ଏହିପରି କୁହାଯିବା ପରେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ସେହି ସମୟରେ ଏହିପରି କାମ କଲେ।
ତତୋ ରୁଷିତଯା ସଦ୍ଯଃ ଶପ୍ତୋ ଽଗ୍ନିରୁମଯା ତଯା
ତାପରେ ଉମା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସତେଜ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ନାଵଵିତୃପ୍ତାଭ୍ଯାଂ ରତିଵିଘ୍ନଂ ହୁତାଶନ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦୁହେଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଯଦେଵଂ ଵିଗତଂ ଗର୍ଭଂ ରୌଦ୍ରଂ ଶୁକ୍ରଂ ମହାପ୍ରଭମ୍
ଏହିପରି ଭାବେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଗର୍ଭ ବାହାରିଗଲା।
ସ ଶାପଦୋଷାଦ୍ରୁଦ୍ରାଣ୍ଯା ଅନ୍ତର୍ଗର୍ଭୋ ହୁତାଶନଃ
ରୁଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶାପର ଫଳରେ, ଅଗ୍ନି ଗର୍ଭକୁ ଅନ୍ତରେ ଧାରଣ କଲେ।
ସ ଗଙ୍ଗାମଭିଗମ୍ଯାହ ଶ୍ରୂଯତାଂ ସରିଦୁତ୍ତମେ
ସେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, 'ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ, ମୋ କଥା ଶୁଣ।'
ମଦ୍ଧିତାର୍ଥ ମଥୋ ଗର୍ଭମିମଂ ଧାରଯ ନିମ୍ନଗେ
'ମୋର ଉପକାର ପାଇଁ, ଏ ଗର୍ଭକୁ ଧର, ଏ ନଦୀ।'
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ସା ତୁ ସଂପ୍ରତ୍ଦୃଷ୍ଟା ମହାନଦୀ
ତେବେ ସେ ନଦୀ କହିଲେ, 'ଠିକ୍ ଅଛି,' ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ବଡ଼ ନଦୀ ଦେଖାଗଲା।
ସାପି କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ମହତା ଖିଦ୍ଯମାନା ମହାନଦୀ
ତଥାପି, ସେ ବଡ଼ ନଦୀ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରି, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ରୁଦ୍ରାଗ୍ନିଗଙ୍ଗାତନଯସ୍ତତ୍ର ଜାତୋ ଽରୁଣପ୍ରଭଃ
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଲାଲଟିଆ ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ।
ତସ୍ମିଞ୍ଜାତେ ମହାଭାଗେ କୁମାରେ ଜାହ୍ନଵୀସୁତେ
ଏହିପରି ମହାନ୍ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜାହ୍ନବୀପୁତ୍ର କୁମାର ଜନ୍ମ ନେଲେ—
ଦେଵଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁରାକାଶେ ମଧୁରସ୍ଵନାଃ
ସେ ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଦେବତାଙ୍କ ଢୋଳ ବଜିଲା, ମଧୁର ସ୍ବରରେ।
ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ହ
ସେଠାଏ ସମସ୍ତ ମୁଖ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ମହାନାଗସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଵରାଶ୍ଚ ପତତ୍ର୍ରିଣଃ
ହଜାର-ହଜାର ମହାନ ନାଗ ଓ ଅଗଣିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀମାନେ—
ପ୍ରଭାଵେଣ ହତାସ୍ତେନ ଦୈତ୍ଯଵାନରରାକ୍ଷସାଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୈତ୍ୟ, ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ।