ଵିଶୁଦ୍ଧିବହୁଲାଃ ସର୍ଵେ ମାନସୀଂ ସିଦ୍ଧିମାସ୍ଥିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ, ମନରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଵୈଶ୍ଯୈସ୍ତଦ୍ଭଵୈଶ୍ଚାପରୈର୍ଜନୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ଥିଲେ ।
ସ୍ତତସ୍ତେ ଜନଲୋକାଯ ସୋଦ୍ଵେଗା ଦଧିରେ ମନଃ
ତାପରେ, ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଜନଲୋକରେ ମନ ଲଗାଇଲେ ।
ଏଵଂ ଦେଵଯୁଗାନାଂ ତୁ ସହସ୍ରାଣି ପରସ୍ପରମ୍
ଏଭଳି, ଦେବମାନେର ଯୁଗ ହଜାରେ ହଜାର ବେଳେ ପରସ୍ପର ପରେ ଗଲା ।
ତୈଃ କଲ୍ପଵାସିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜନ ଆସାଦିତସ୍ତୁ ଵୈ
କଳ୍ପରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଜନଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଗତ୍ଵା ତେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵୈ ଅପରାଵର୍ତ୍ତିନୀଂ ଗତିମ୍
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁଣି ଫେରା ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ ।
ଭଵନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଣା ତୁଲ୍ଯା ରୂପେଣ ଵିଷଯେଣ ଚ
ସେମାନେ ରୂପ ଓ ଅନୁଭୂତିରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ହେଲେ ।
ଆନନ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ।
ମାନାର୍ଚନାଭିଃ ସଂବଦ୍ଧାସ୍ତଦା ତତ୍କାଲଭାଵିତାଃ
ମାପ ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ ସେଇ ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ ଅନୁଭୂତ ହେଲେ।
ତଥାତୁ ଭାଵିତେ ସେଵାଂ ତଥାନନ୍ଦଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ, ସେବା କରାଯାଏ ଏବଂ ସେଇପରି ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ତେଷାଂ କାର୍ଯାଣି କରଣାନି ଚ
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ କାମ ଓ ଉପକରଣ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଵିନିଵୃତ୍ତାଧିକାରଣାଂ ସ୍ଵେନ ଧର୍ମେଣ ତିଷ୍ଠତାମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଶେଷ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ପ୍ରାକୃତେ କରଣୋପେତାଃ ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ପ୍ରାକୃତିକ ଉପକରଣ ସହିତ, ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ରହନ୍ତି।
ପୁରୁଷାନ୍ଯବହୁତ୍ଵେନ ପ୍ରତୀତା ତତ୍ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଲୋକମାନେ ବହୁ ଥିବାରୁ, ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ସଂଯୋଗେ ପ୍ରକୃତିର୍ଜ୍ଞୈଯା ମୁକ୍ତାନାଂ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିନାମ୍
ମୁକ୍ତ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ, ପ୍ରକୃତିକୁ ଏକତାରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଅଭାଵଃ ପୁନରୁତ୍ପନ୍ନଃ ଶାନ୍ତାନାମର୍ଚିଷାମିଵ
ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ଅବସ୍ଥା ପୁଣି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପୁଣି ଜଳିଉଠେ।
ଏତୈଃ ସାର୍ଧଂ ମହର୍ଲୋକସ୍ତଦାନାସାଦିତସ୍ତୁ ଵୈ
ଏମାନଙ୍କ ସହିତ, ମହର୍ଲୋକ ସେଇ ସମୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାଦ୍ଯାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ମାନୁଷା ବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ମାନବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—
ତିଷ୍ଠତ୍ସୁ ତେଷୁ ତତ୍କାଲଂ ପୃଥିଵୀତଲଵାସିଷୁ
ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବାବେଳେ,
ତତ୍ସପ୍ତରଶ୍ମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ଏକୈକୋ ଜାଯତେ ରଵିଃ
ତେବେ, ସେମାନେ ସାତଟି କିରଣ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଏକ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଜଙ୍ଗମାଃ ସ୍ଥାଵରାଶ୍ଚୈଵନଦ୍ଯଃ ସର୍ଵେ ଚ ପର୍ଵତାଃ
ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼,
ତଦା ତୁ ଵିଵଶାଃ ସର୍ଵେ ନିର୍ଦଗ୍ଧାଃ ସୂର୍ଯରଶ୍ମି ଭିଃ
ସେଇବେଳେ, ସମସ୍ତେ ଅସହାୟ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ପୁଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଦଗ୍ଧଦେହାସ୍ତଦା ତେ ତୁ ଧୂତପାପାଯୁଗାନ୍ତରେ
ସେଇ ସମୟରେ ଦେହ ପୁଡ଼ିଯିବା ପରେ, ଯୁଗ ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ତତସ୍ତେ ହ୍ଯୁପପଦ୍ଯନ୍ତେ ତୁଲ୍ଯରୂପୈର୍ଜନୈର୍ଜନାଃ
ତେବେ, ସେମାନେ ସମାନ ଆକୃତିର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ପୁନଃ ସର୍ଗେ ଭଵନ୍ତୀହ ମାନସା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁତାଃ
ପୁଣି ସୃଷ୍ଟିରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ୍ରମାନେ ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ନିର୍ଦଗ୍ଧେଷୁ ଚ ଲୋକେଷୁ ତଦା ସୂର୍ଯୈସ୍ତୁ ସପ୍ତଭିଃ
ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ, ସାତଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ପୁଡ଼ିଯିବାବେଳେ,
ସାମୁଦ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ମେଘାଶ୍ଚ ଆପଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵାଃ
ସମୁଦ୍ରର ଜଳ, ମେଘରୁ ବର୍ଷା ହେଉଥିବା ଜଳ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଜଳ,
ଆଗତାଗତିକଂ ଚୈଵ ଯଦା ତତ୍ସଲିଲଂ ବହୁ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଳ ଆସେ ଓ ଯାଏ, ଏବଂ ବହୁ ପରିମାଣର ଜଳ,
ଆଭାତି ଯସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵାଭାସୋ ଭାଶବ୍ଦୋ ଵ୍ଯାପ୍ତିଦୀପ୍ତିଷୁ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତାହାର ନିଜର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ 'ଭା' ଶବ୍ଦ ତାହାର ବ୍ୟାପ୍ତି ଓ ଜ୍ୟୋତିର ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ,
ତଦନ୍ତସ୍ତନୁତେ ଯସ୍ମାତ୍ସର୍ଵାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ସମନ୍ତ ତତଃ
ଯାହା ଭିତରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରଦିଶାରେ ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି,