ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତଦା ଦେଵା ଆସନ୍ଵୈମାନିକାସ୍ତୁ ଯେ
ସେ ସମୟରେ ଦେବମାନେ, ଯେମାନେ ଆକାଶରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଛିଥିଲେ ।
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିରେଵୈତାଃ କୋଟ୍ଯସ୍ତୁ ସୁକୃତାତ୍ମ ନାମ୍
ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଟେଇ କୋଟି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଦେବମାନେ ଥିଲେ ।
ତ୍ରୀଣି କୋଟିଶତାନ୍ଯାସନ୍ କୋଟ୍ଯୋ ଦ୍ଵିନଵତିସ୍ତଥା
ତିନିଶେ କୋଟି ଏବଂ ଦୁଇନବେ କୋଟି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ।
ଏକୈକସ୍ମିଂସ୍ତୁ କଲ୍ପେ ଵୈ ଦେଵା ଵୈମାନିକାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ, ଏହି ଆକାଶବାସୀ ଦେବମାନେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ପିତରଶ୍ଚୈଵ ଋଷଯୋ ଽମୃତପାସ୍ତଥା
ଦେବ, ପିତୃ, ଋଷି ଏବଂ ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ ।
ଵର୍ଣାଶ୍ରମାତିରିକ୍ତାଶ୍ଚ ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତୁ ଖେ ସୁରାଃ
ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ସୀମା ଛାଡ଼ି ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଥିବା ଦେବମାନେ ଥିଲେ ।
ତୁଲ୍ଯନିଷ୍ଠାଭଵନ୍ସର୍ଵେ ପ୍ରାପ୍ତେ ହ୍ଯାଭୂତସଂପ୍ଲଵେ
ବଡ଼ ବିନାଶ ଆସିବାବେଳେ ସମସ୍ତେ ସମାନ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵାସିନୋ ଦେଵା ଇହ ତାନାଭିମାନିନଃ
ତିନି ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଦେବମାନେ, ନିଜ ଦେହକୁ ଅଭିମାନ କରୁଥିବା ସେମାନେ, ଏଠାରେ ଥିଲେ ।
କଲ୍ପାଵସାନିକା ଦେଵାସ୍ତ ସ୍ମିନପ୍ରାପ୍ତେ ହ୍ଯୁପପ୍ଲଵେ
ଯେଉଁ ଦେବମାନେ କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ବିନାଶ ଆସିଲେ, ଏହି ଦିଗରେ ଗଲେ ।
ମହର୍ଲୋକାଯ ସଂଵିଗ୍ନାସ୍ତତସ୍ତେ ଦଧିରେ ମନଃ
ସେମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ମହର୍ଲୋକରେ ମନ ଲଗାଇଲେ ।
ଵିଶୁଦ୍ଧିବହୁଲାଃ ସର୍ଵେ ମାନସୀଂ ସିଦ୍ଧିମାସ୍ଥିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ, ମନରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଵୈଶ୍ଯୈସ୍ତଦ୍ଭଵୈଶ୍ଚାପରୈର୍ଜନୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ଥିଲେ ।
ସ୍ତତସ୍ତେ ଜନଲୋକାଯ ସୋଦ୍ଵେଗା ଦଧିରେ ମନଃ
ତାପରେ, ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଜନଲୋକରେ ମନ ଲଗାଇଲେ ।
ଏଵଂ ଦେଵଯୁଗାନାଂ ତୁ ସହସ୍ରାଣି ପରସ୍ପରମ୍
ଏଭଳି, ଦେବମାନେର ଯୁଗ ହଜାରେ ହଜାର ବେଳେ ପରସ୍ପର ପରେ ଗଲା ।
ତୈଃ କଲ୍ପଵାସିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜନ ଆସାଦିତସ୍ତୁ ଵୈ
କଳ୍ପରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଜନଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଗତ୍ଵା ତେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵୈ ଅପରାଵର୍ତ୍ତିନୀଂ ଗତିମ୍
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁଣି ଫେରା ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ ।
ଭଵନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଣା ତୁଲ୍ଯା ରୂପେଣ ଵିଷଯେଣ ଚ
ସେମାନେ ରୂପ ଓ ଅନୁଭୂତିରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ହେଲେ ।
ଆନନ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ।
ମାନାର୍ଚନାଭିଃ ସଂବଦ୍ଧାସ୍ତଦା ତତ୍କାଲଭାଵିତାଃ
ମାପ ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ ସେଇ ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ ଅନୁଭୂତ ହେଲେ।
ତଥାତୁ ଭାଵିତେ ସେଵାଂ ତଥାନନ୍ଦଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ, ସେବା କରାଯାଏ ଏବଂ ସେଇପରି ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ତେଷାଂ କାର୍ଯାଣି କରଣାନି ଚ
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ କାମ ଓ ଉପକରଣ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଵିନିଵୃତ୍ତାଧିକାରଣାଂ ସ୍ଵେନ ଧର୍ମେଣ ତିଷ୍ଠତାମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଶେଷ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ପ୍ରାକୃତେ କରଣୋପେତାଃ ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ପ୍ରାକୃତିକ ଉପକରଣ ସହିତ, ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ରହନ୍ତି।
ପୁରୁଷାନ୍ଯବହୁତ୍ଵେନ ପ୍ରତୀତା ତତ୍ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଲୋକମାନେ ବହୁ ଥିବାରୁ, ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ସଂଯୋଗେ ପ୍ରକୃତିର୍ଜ୍ଞୈଯା ମୁକ୍ତାନାଂ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିନାମ୍
ମୁକ୍ତ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ, ପ୍ରକୃତିକୁ ଏକତାରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଅଭାଵଃ ପୁନରୁତ୍ପନ୍ନଃ ଶାନ୍ତାନାମର୍ଚିଷାମିଵ
ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ଅବସ୍ଥା ପୁଣି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପୁଣି ଜଳିଉଠେ।
ଏତୈଃ ସାର୍ଧଂ ମହର୍ଲୋକସ୍ତଦାନାସାଦିତସ୍ତୁ ଵୈ
ଏମାନଙ୍କ ସହିତ, ମହର୍ଲୋକ ସେଇ ସମୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାଦ୍ଯାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ମାନୁଷା ବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ମାନବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—
ତିଷ୍ଠତ୍ସୁ ତେଷୁ ତତ୍କାଲଂ ପୃଥିଵୀତଲଵାସିଷୁ
ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବାବେଳେ,
ତତ୍ସପ୍ତରଶ୍ମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ଏକୈକୋ ଜାଯତେ ରଵିଃ
ତେବେ, ସେମାନେ ସାତଟି କିରଣ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଏକ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି।