ଯଶ୍ଚାଯଂ ଵର୍ତତେ କଲ୍ପୋ ଵାରାହଃ ସାଂପ୍ରତଃ ଶୁଭଃ
ଏବଂ ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନ କଳ୍ପ, ଶୁଭ ବରାହ କଳ୍ପ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଛି।
ତସ୍ଯ ଚାସ୍ଯ ଚ କଲ୍ପସ୍ଯ ମଧ୍ଯାଵସ୍ଥାଂ ନିବୋଧତ
ଏହି କଳ୍ପ ଓ ସେଇ କଳ୍ପର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ବୁଝ।
ଅନ୍ଯଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ କଲ୍ପୋ ଜନଲୋକାଦଯଃ ପୁନଃ
ଏକ ନୂତନ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଜନଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁଣି ଆସନ୍ତି।
ଵ୍ଯୁଚ୍ଛିଦ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ କଲ୍ପାନ୍ତେ ସର୍ଵଶସ୍ତଦା
କଳ୍ପର ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ମନ୍ଵନ୍ତରେ ଯୁଗାଖ୍ଯାନାମଵିଚ୍ଛିନ୍ନାସ୍ତୁ ସଂଧଯଃ
ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଯୁଗମାନଙ୍କର ସନ୍ଧି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଉକ୍ତା ଯେ ପ୍ରକ୍ରିଯାର୍ଥେନ ପୂର୍ଵକଲ୍ପାଃ ସମାସତଃ
ଯେଉଁ ପୂର୍ବ କଳ୍ପମାନେ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସଂକ୍ଷେପରେ କହାଯାଇଛି।
ଆସୀତ୍କଲ୍ପେ ଵ୍ଯତୀତେ ଵୈ ପରର୍ଦ୍ଧାତ୍ପରମସ୍ତୁ ଯଃ
ଏକ ପୂର୍ବତନ କଳ୍ପ ଥିଲା, ଯାହା ମହାଅର୍ଧରୁ ଉପରେ ଥିଲା।
ପ୍ରଥମଃ ସାଂପ୍ରତସ୍ତେଷାଂ କଲ୍ପୋଂ ଯୋ ଵର୍ତତେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଥମ କଳ୍ପ ହେଉଛି ବର୍ତ୍ତମାନ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବାଟି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ଏଷ ସଂସ୍ଥିତକାଲସ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ଯାହାରସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ
ଏହା ହେଉଛି ସ୍ଥିରତାର କାଳ; ତାପରେ ପ୍ରତ୍ୟାହାର ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଚତୁର୍ଯୁଗସହସ୍ରତି ସହ ମନ୍ଵନ୍ତରୈଃ ପୁରା
ପୂର୍ବେ, ଚାରିଯୁଗର ହଜାର ସମୂହ ଓ ମନ୍ବନ୍ତର ସହିତ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତଦା ଦେଵା ଆସନ୍ଵୈମାନିକାସ୍ତୁ ଯେ
ସେ ସମୟରେ ଦେବମାନେ, ଯେମାନେ ଆକାଶରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଛିଥିଲେ ।
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିରେଵୈତାଃ କୋଟ୍ଯସ୍ତୁ ସୁକୃତାତ୍ମ ନାମ୍
ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଟେଇ କୋଟି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଦେବମାନେ ଥିଲେ ।
ତ୍ରୀଣି କୋଟିଶତାନ୍ଯାସନ୍ କୋଟ୍ଯୋ ଦ୍ଵିନଵତିସ୍ତଥା
ତିନିଶେ କୋଟି ଏବଂ ଦୁଇନବେ କୋଟି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ।
ଏକୈକସ୍ମିଂସ୍ତୁ କଲ୍ପେ ଵୈ ଦେଵା ଵୈମାନିକାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ, ଏହି ଆକାଶବାସୀ ଦେବମାନେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ପିତରଶ୍ଚୈଵ ଋଷଯୋ ଽମୃତପାସ୍ତଥା
ଦେବ, ପିତୃ, ଋଷି ଏବଂ ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ ।
ଵର୍ଣାଶ୍ରମାତିରିକ୍ତାଶ୍ଚ ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତୁ ଖେ ସୁରାଃ
ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ସୀମା ଛାଡ଼ି ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଥିବା ଦେବମାନେ ଥିଲେ ।
ତୁଲ୍ଯନିଷ୍ଠାଭଵନ୍ସର୍ଵେ ପ୍ରାପ୍ତେ ହ୍ଯାଭୂତସଂପ୍ଲଵେ
ବଡ଼ ବିନାଶ ଆସିବାବେଳେ ସମସ୍ତେ ସମାନ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵାସିନୋ ଦେଵା ଇହ ତାନାଭିମାନିନଃ
ତିନି ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଦେବମାନେ, ନିଜ ଦେହକୁ ଅଭିମାନ କରୁଥିବା ସେମାନେ, ଏଠାରେ ଥିଲେ ।
କଲ୍ପାଵସାନିକା ଦେଵାସ୍ତ ସ୍ମିନପ୍ରାପ୍ତେ ହ୍ଯୁପପ୍ଲଵେ
ଯେଉଁ ଦେବମାନେ କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ବିନାଶ ଆସିଲେ, ଏହି ଦିଗରେ ଗଲେ ।
ମହର୍ଲୋକାଯ ସଂଵିଗ୍ନାସ୍ତତସ୍ତେ ଦଧିରେ ମନଃ
ସେମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ମହର୍ଲୋକରେ ମନ ଲଗାଇଲେ ।
ଵିଶୁଦ୍ଧିବହୁଲାଃ ସର୍ଵେ ମାନସୀଂ ସିଦ୍ଧିମାସ୍ଥିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ, ମନରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଵୈଶ୍ଯୈସ୍ତଦ୍ଭଵୈଶ୍ଚାପରୈର୍ଜନୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ଥିଲେ ।
ସ୍ତତସ୍ତେ ଜନଲୋକାଯ ସୋଦ୍ଵେଗା ଦଧିରେ ମନଃ
ତାପରେ, ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଜନଲୋକରେ ମନ ଲଗାଇଲେ ।
ଏଵଂ ଦେଵଯୁଗାନାଂ ତୁ ସହସ୍ରାଣି ପରସ୍ପରମ୍
ଏଭଳି, ଦେବମାନେର ଯୁଗ ହଜାରେ ହଜାର ବେଳେ ପରସ୍ପର ପରେ ଗଲା ।
ତୈଃ କଲ୍ପଵାସିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜନ ଆସାଦିତସ୍ତୁ ଵୈ
କଳ୍ପରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଜନଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଗତ୍ଵା ତେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵୈ ଅପରାଵର୍ତ୍ତିନୀଂ ଗତିମ୍
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁଣି ଫେରା ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ ।
ଭଵନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଣା ତୁଲ୍ଯା ରୂପେଣ ଵିଷଯେଣ ଚ
ସେମାନେ ରୂପ ଓ ଅନୁଭୂତିରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ହେଲେ ।
ଆନନ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ।
ମାନାର୍ଚନାଭିଃ ସଂବଦ୍ଧାସ୍ତଦା ତତ୍କାଲଭାଵିତାଃ
ମାପ ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ ସେଇ ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ ଅନୁଭୂତ ହେଲେ।
ତଥାତୁ ଭାଵିତେ ସେଵାଂ ତଥାନନ୍ଦଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ, ସେବା କରାଯାଏ ଏବଂ ସେଇପରି ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।