ଦେଵର୍ଷିଭ୍ଯସ୍ତଯୋର୍ଜନ୍ମ ଯସ୍ମାନ୍ନାରଦପର୍ଵତୌ
ଦେବଋଷିମାନଙ୍କୁ ଆଗରୁ ଜନ୍ମିଥିବାରୁ ସେମାନେ ନାରଦ ଓ ପର୍ବତ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଵିନତାଯାଶ୍ଚ ପୁତ୍ରୌ ଦ୍ଵୌ ଅରୁଣୌ ଗରୁଡଶ୍ଚ ହ
ବିନତାଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ହେଲେ—ଅରୁଣ ଏବଂ ଗରୁଡ଼।
ଵ୍ଯଵହାର୍ଯାଣି ସର୍ଵାଣି ଋଜୁସନ୍ନିହିତାନି ଚ
ସମସ୍ତ କାମକାଜ ଏବଂ ବ୍ୟବହାର ସରଳ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅଟେ।
ଅନେକଶିରସାଂ ତେଷାଂ ଖେଚରାଣାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଆକାଶରେ ଚଳାଉଥିବା ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକଙ୍କର ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଅଛି।
ତେଷାଂ ପ୍ରଧାନା ନାଗାନାଂ ଶେଷଵାସୁକିତକ୍ଷକାଃ
ସେହି ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶେଷ, ବାସୁକି ଓ ତକ୍ଷକ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରମୁଖ।
ଐରାଵତୋ ମହାପଦ୍ମଃ କଂବଲାଶ୍ଵତରାଵୁଭୌ
ଏହିମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏଇରାବତ, ମହାପଦ୍ମ ଓ କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର ଦୁଇଏ ଅଛନ୍ତି।
ମହାକର୍ଣମହାନୀଲୌ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରବଲାହକୌ
ମହାକର୍ଣ୍ଣ, ମହାନୀଳ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ବଳାହକ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛନ୍ତି।
ସୂନାମୁଖୋ ଦଧିମୁଖଃ କାଲିଯଶ୍ଚାଲିପିଣ୍ଡକଃ
ସୂନାମୁଖ, ଦଧିମୁଖ, କାଳିୟ ଓ ଅଲିପିଣ୍ଡକ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରହ୍ରାଦସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଣାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଽଥ ମଣିସ୍ଥକଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବ୍ରହ୍ମଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମଣିଷ୍ଠକ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛନ୍ତି।
କାଦ୍ରଵେଯାଃ ସମାଖ୍ଯାତାଃ ଖଶାଯାସ୍ତୁ ନିବୋଧତ
ଏହିମାନେ କାଦ୍ରବେୟ ସର୍ପ; ଏବେ ଖଶାୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପଶ୍ଚିମସଂଧ୍ଯାଯାଂ ପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ଚ କନୀଯସମ୍
ପଶ୍ଚିମ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ପୂର୍ବ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ।
ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଚତୁଷ୍ପାଦଂ କିଞ୍ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦଂ ଦ୍ଵିଧାଗତିମ୍
ଚାରିଟି ହାତ, ଚାରିଟି ପାଁ, ହଳକା ଚଳନ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଚାଲିବା ଢଙ୍ଗ।
ସ୍ଵଚ୍ଛଶୀର୍ଷଂ ମହାକର୍ଣଂ ମୁଞ୍ଜକେଶଂ ମହାବଲମ୍
ସ୍ପଷ୍ଟ ମୁଣ୍ଡ, ବଡ଼ କାନ, ମୁଞ୍ଜ ଦଳ ଭଳି କେଶ ଓ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ରକ୍ତପିଙ୍ଗାକ୍ଷପାଦଂ ଚ ସ୍ଥୂଲଭ୍ରୂଦୀର୍ଘନାସିକମ୍
ଲାଲ ଓ ହଳଦିଆ ଆଖି ଓ ପାଁ, ମୋଟ ଭୌହ, ଲମ୍ବା ନାକ।
ଏଵଂଵିଧଂ ଖଶାପୁତ୍ରଂ ଜଜ୍ଞେ ଽସାଵତିଭୀଷଣମ୍
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଖଶାର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ତ୍ରିଶୀର୍ଷଂ ଚ ତ୍ରିପାଦଂ ଚ ତ୍ରିହସ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଲୋଚନମ୍
ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ, ତିନିଟି ପାଁ, ତିନିଟି ହାତ ଓ କଳା ଆଖି।
ହ୍ରସ୍ଵକାଯଂ ପ୍ରବାହୁଂ ଚ ମହାକାଯ ମହାରଵମ୍
ଛୋଟ ଦେହ, ଲମ୍ବା ହାତ, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର।
ସ୍ଥୂଲୌଷ୍ଠମଷ୍ଟଦଂଷ୍ଟ୍ର ଚ ଜିହ୍ମାସ୍ଯଂ ଶଙ୍କୁକର୍ଣକମ୍
ମୋଟ ଠୋଠ, ଆଠଟି ଦାଁତ, ବାଙ୍କା ମୁଁହ ଓ ଶଂଖ ଭଳି କାନ।
ମହାସ୍କନ୍ଧଂ ମହୋରସ୍କଂ ପୃଥୁଘୋଣଂ କୃଶୋଦରମ୍
ମୋଟ କନ୍ଧ, ଚଉଡ଼ା ଛାତି, ବଡ଼ ନାକ ଓ ପତଳା ପେଟ।
ଏଵଂଵିଧଂ କୁମାରଂ ସା କନିଷ୍ଠଂ ସମସୂଯତ
ଏପରି ଏକ କନିଷ୍ଠ ପୁଅ ସେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଉପଯୌଗସମର୍ଥାଭ୍ଯାଂ ଶରୀରାଭ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ
ଉଭୟ ଦେହ ମିଶିବା ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ।
ତଯୋଃ ପୂର୍ଵସ୍ତୁ ଯଃ କ୍ରୂରୋ ମାତରଂ ସୋ ଽଭ୍ଯ କର୍ଷତ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ସେ ମାଆକୁ ଟାଣିଲେ।
ନ୍ଯଷେଧଯତ୍ପୁନର୍ହ୍ଯେନଂ ସ୍ଵଯଂ ସ ତୁ କନିଷ୍ଠକଃ
ତାପରେ ସେ ନିଜେ, ସେଠାରେ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଭାଇଁକୁ ପୁନି ରୋକିଦେଲେ।
ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପରିଗୃହ୍ଯୈନଂ ମାତରଂ ସୋ ଽଭ୍ଯଭାଷଯତ୍
ସେ ଦୁଇଟି ହାତରେ ମାଆଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିକୃତା କାରୌ ଖଶାଂ ତାମଭ୍ଯଭାଷତ
ସେ ଦୁଇଟି ବିକୃତ ହାତକୁ ଦେଖି, ସେ ଖଶା ଜନନୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ମାତୁରେଵ ପୁନଶ୍ଚାଙ୍ଗେ ପ୍ରଲୀଯେତାଂ ସ୍ଵମାଯଯା
ମାଆଁଙ୍କ ଦେହରେ ଏହି ଦୁଇଟି ଆଉଥରେ ନିଜ ମାୟାରେ ଲୟ ହେଉ।
ସର୍ଵମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵେନ ତଵୈଵାଯଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଃ
ସତ୍ୟସତ୍ୟ ସବୁ କଥା ମତେ କହ, ଏହି ଅପରାଧ କେବଳ ତୁମର।
ଯଥାଶୀଲା ଭଵେନ୍ମାତା ତଥାଶୀଲୋ ଭଵେତ୍ସୁତଃ
ମାଆଁର ଚରିତ୍ର ଯେମିତି, ପୁଅର ଚରିତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେମିତି ହୁଏ।
ମାତୄଣାଂ ଶୀଲଦୋଷେଣ ତଥା ରୂପଗୁଣୈଃ ପୁନଃ
ମାଆଁଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କ ରୂପ ଓ ଗୁଣ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଖଶାମପ୍ରତିମସ୍ତଦା
ଏଭଳି କହି, ସେ ସମୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଖଶା ଭଗବତୀ କହିଲେ।