ଶକୁନୀ ପୂତନା ଚୈଵ କନ୍ଯେ ଦ୍ଵେ ତୁ ବଲେଃ ସ୍ମୃତେ
ଶକୁନୀ ଓ ପୂତନା, ବଳିଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣ କନ୍ୟା ଭାବେ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛନ୍ତି।
ବାଲେଯା ନାମ ଵିଖ୍ଯାତା ଗଣା ଵିକ୍ରାନ୍ତପୌରୁଷାଃ
ବାଳେୟମାନେ ଏକ ଦଳ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶୂର ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ଥିଲେ।
ଦିତିର୍ଵିହିତପୁତ୍ରା ଵୈ ତୋଷଯାମାସ କଶ୍ଯପମ୍
ଦିତି ନିଜ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଇ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଵରେଣ ଛନ୍ଦଯାମାସ ସା ଚ ଵଵ୍ରେ ଵରଂ ତତ
ସେ ବର ମାଗିଲେ, ସେଉଁଠାରେ ସେ ବର ଦେଲେ।
ଉକ୍ତେ ଵରେ ତୁ ମା ତୁଷ୍ଟା ଦିତିସ୍ତଂ ସମଭାଷତ
ବର ଦିଆଯିବା ପରେ ଦିତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହତପୁତ୍ରାସ୍ମି ଭଗଵନ୍ନାଦିତ୍ଯୈସ୍ତଵ ସୂନୁଭିଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ହରାଇଛି।
ସାହଂ ତପଶ୍ଚରିଷ୍ଯାମି ଗର୍ଭମାଧାତୁମର୍ହସି
ସେଇଠିପାଇଁ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ଆପଣ ମୋତେ ଗର୍ଭ ଦେବାକୁ ଉଚିତ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାରୀଚଃ କଶ୍ଯପସ୍ତଦା
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ମାରୀଚ ନାମକ କଶ୍ୟପ...
ଏଵଂ ଭଵତୁ ଗର୍ଭେ ତୁ ଶୁଚିର୍ଭଵ ତପୋଧନେ
ଏହିପରି ହେଉ — ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ ପବିତ୍ର ରୁହ, ଓ ତପସ୍ବୀ।
ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଶୁଚିର୍ଯଦି ଭଵିଷ୍ଯସି
ଯଦି ତୁମେ ପୂରା ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ରହିପାରିବ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତେଜାସ୍ତଥା ସମଭାଵତ୍ତଦା
ଏପରି କହି, ସେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ସେଇଁଠି ଏହିପରି କାମ କଲେ।
ଗତେ ଭର୍ତ୍ତରି ସା ଦେଵୀ ଦିତିଃ ପରମହର୍ଷିତା
ପତି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ଦେବୀ ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶକ୍ରସ୍ତୁ ସମୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ସଂଵାଦଂ ତଂ ତଯୋଃ ପ୍ରଭୁଃ
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ର, ସେ ପ୍ରଭୁ, ସେମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ତେ କରିଷ୍ଯାମି ମାନୁଜ୍ଞାଂ ଦାତୁମର୍ହସି
ମୁଁ ତୁମକୁ ସେବା କରିବି; ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଅ।
ଯଥା ତ୍ଵଂ ମନ୍ଯସେ ଵତ୍ସ ସୁଶ୍ରୂଷାଭିରତୋ ଭଵ
ତୁମେ ଯେପରି ଭଲ ଭାବ, ମୁଁ ସେଇଁପରି ସେବାରେ ଲାଗି ରହିବି।
ଵରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତ ଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ମାତୁଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରହର୍ଷିତଃ
ମାଆଙ୍କର ଏହି ଦୟା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଣି, ଶକ୍ର ଖୁସି ହେଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷତେ ତୁ ତାଂ ଶକ୍ରଃ ସର୍ଵକାଲମନୁଵ୍ରତଃ
ଶକ୍ର ସମସ୍ତ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରି, ସଦା ନିଷ୍ଠାରେ ରହିଲେ।
ଗାତ୍ରସଂଵାହନଂ କାଲେ ଶ୍ରମାପନଯନେ ତଥା
ଠିକ୍ ସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କର ଦେହ ମାସାଜ୍ କରି, କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିଦେଲେ।
କିଞ୍ଚିଚ୍ଛିଷ୍ଟେ ଵ୍ରତେ ଦେଵୀ ତୁଷ୍ଟା ଶକ୍ରମୁଵାଚ ହ
ଅଳ୍ପ ଉପବାସ ବାକି ଥିଲାବେଳେ, ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଵଶିଷ୍ଠାନି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଭ୍ରାତରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ତତଃ
ଯେଉଁଠି ଅଧିକ ଅଛି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେଠି ତୁମେ ତୁମ ଭାଇକୁ ଦେଖିବ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯଂ ପୁତ୍ର ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ସହ ତେନ ଵୈ
ମୋ ପୁଅ, ସେ ସହିତ ତୁମେ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରି ଆନନ୍ଦ କରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦିତିଃ ଶକ୍ରଂ ମଧ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵାକରେ
ଏପରି କହି, ଦିତି ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କେଶାନ୍କୃତ୍ଵା ତୁ ପାଦସ୍ଥାନ୍ସା ସୁଷ୍ଵାପ ଚ ଦେଵତା
ସେ ତାଙ୍କର କେଶ ପାଦ ତଳେ ରଖି, ଦେବୀ ଶୁଇ ପଡିଲେ।
ତତସ୍ତାମଶୁଚିଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୋଂତରଂ ତଦମନ୍ଯତ
ତାପରେ, ସେ ଅପବିତ୍ର ହେବାକୁ ଜାଣି, ସେ ସମୟକୁ ଅବସର ଭାବିଲେ।
ଗର୍ଭଂ ନିହନ୍ତୁ ଵୈ ଦେଵ୍ଯା ସ ହି ଦୋଷୋ ଽତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ
ସେ ଭାବିଲେ — ଦେବୀଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି, କାରଣ ସେଠି ଏହି ଦୋଷ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚାପି ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଭମିନ୍ଦ୍ରୋ ମହୌଜସମ୍
ତାପରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସେ ଗର୍ଭକୁ ଦେଖିଲେ।
ମ ଗର୍ଭୋ ଭିଦ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଵଜ୍ରଣଶତପର୍ଵଣା
ଗର୍ଭକୁ ଶତସାଖା ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭେଦିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ ।
ମାରୋଦ ମାରୋଦ ଇତି ଗର୍ଭଂ ଶକ୍ରୋ ଽଭ୍ଯଭାଷତ
‘କାନ୍ଦିନାହିଁ, କାନ୍ଦିନାହିଁ’ ବୋଲି ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ ।
କୁଲିଶେନ ବିଭେଦେନ୍ଦ୍ରସ୍ତତୋ ଦିତିରବୁଧ୍ଯତା
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଦିତି ଜାଗିଉଠିଲେ ।
ନିଷ୍ପପାତ ତତୋ ଵଜ୍ରୀ ମାତୁର୍ଵଚନଗୌରଵାତ୍
ମାଆଙ୍କର ଆଦେଶକୁ ମାନି ବଜ୍ରଧାରୀ ସେଠାରୁ ହଟିଗଲେ ।