ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପୂର୍ଵଜସ୍ତେଷାମନୁହ୍ନା ଦସ୍ତଥାପରଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଏବଂ ଅନୁହ୍ନା ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଥିଲେ।
ସୁଂଦୋ ନିସୁନ୍ଦଶ୍ଚ ତଥା ହ୍ରାଦପୁତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ସୁନ୍ଦ ଓ ନିସୁନ୍ଦ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ହ୍ରାଦଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମାରୀଚଃ ସୁନ୍ଦପୁତ୍ରସ୍ତୁ ତାଡକାଯାମଜାଯତ
ସୁନ୍ଦଙ୍କ ପୁଅ ମାରୀଚ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମାଁ ଥିଲେ ତାଡକା।
ମୂକୋ ଵିନିହତଶ୍ଚାପି କୈରାତେ ସଵ୍ଯସାଚିନା
ମୂକୁ କିରାତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉତ୍ପନ୍ନା ମହତା ଚୈଵ ତପସା ଭାଵିତାଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେମାନେ ଭାରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।
ତଥା ଦକ୍ଷୋ ସୁରଶ୍ଚଣ୍ଡଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଦେତ୍ଯନାଯକାଃ
ଏହିପରି, ଦକ୍ଷ, ସୁର ଓ ଚଣ୍ଡ—ଏହି ଚାରିଜଣ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଜିତ୍କ୍ରତୁଜିଚ୍ଚୈଵ ଦେଵାନ୍ତକନରାନ୍ତକୌ
ବ୍ରହ୍ମଜିତ, କ୍ରତୁଜିତ, ଦେବାନ୍ତକ ଓ ନରାନ୍ତକ—ଏହିମାନେ ଥିଲେ।
ରାଜାଜଶ୍ଚୈଵ ଗୋମଶ୍ଚ ଶଂଭୋଃ ପୁତ୍ରୌ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତୌ
ରାଜାଜ ଓ ଗୋମ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ବଲେଃ ପୁତ୍ରଶତଂ ଜଜ୍ଞେ ରାଜାନଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ
ବଳିଙ୍କ ଏକଶେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜା ହେଲେ।
ସହସ୍ରବାହୁଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଽଭୂଦ୍ବାଣୋ ରାଜା ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସହସ୍ରବାହୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାଣ ଥିଲେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା।
ଶକୁନୀ ପୂତନା ଚୈଵ କନ୍ଯେ ଦ୍ଵେ ତୁ ବଲେଃ ସ୍ମୃତେ
ଶକୁନୀ ଓ ପୂତନା, ବଳିଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣ କନ୍ୟା ଭାବେ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛନ୍ତି।
ବାଲେଯା ନାମ ଵିଖ୍ଯାତା ଗଣା ଵିକ୍ରାନ୍ତପୌରୁଷାଃ
ବାଳେୟମାନେ ଏକ ଦଳ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶୂର ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ଥିଲେ।
ଦିତିର୍ଵିହିତପୁତ୍ରା ଵୈ ତୋଷଯାମାସ କଶ୍ଯପମ୍
ଦିତି ନିଜ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଇ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଵରେଣ ଛନ୍ଦଯାମାସ ସା ଚ ଵଵ୍ରେ ଵରଂ ତତ
ସେ ବର ମାଗିଲେ, ସେଉଁଠାରେ ସେ ବର ଦେଲେ।
ଉକ୍ତେ ଵରେ ତୁ ମା ତୁଷ୍ଟା ଦିତିସ୍ତଂ ସମଭାଷତ
ବର ଦିଆଯିବା ପରେ ଦିତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହତପୁତ୍ରାସ୍ମି ଭଗଵନ୍ନାଦିତ୍ଯୈସ୍ତଵ ସୂନୁଭିଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ହରାଇଛି।
ସାହଂ ତପଶ୍ଚରିଷ୍ଯାମି ଗର୍ଭମାଧାତୁମର୍ହସି
ସେଇଠିପାଇଁ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ଆପଣ ମୋତେ ଗର୍ଭ ଦେବାକୁ ଉଚିତ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାରୀଚଃ କଶ୍ଯପସ୍ତଦା
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ମାରୀଚ ନାମକ କଶ୍ୟପ...
ଏଵଂ ଭଵତୁ ଗର୍ଭେ ତୁ ଶୁଚିର୍ଭଵ ତପୋଧନେ
ଏହିପରି ହେଉ — ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ ପବିତ୍ର ରୁହ, ଓ ତପସ୍ବୀ।
ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଶୁଚିର୍ଯଦି ଭଵିଷ୍ଯସି
ଯଦି ତୁମେ ପୂରା ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ରହିପାରିବ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତେଜାସ୍ତଥା ସମଭାଵତ୍ତଦା
ଏପରି କହି, ସେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ସେଇଁଠି ଏହିପରି କାମ କଲେ।
ଗତେ ଭର୍ତ୍ତରି ସା ଦେଵୀ ଦିତିଃ ପରମହର୍ଷିତା
ପତି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ଦେବୀ ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶକ୍ରସ୍ତୁ ସମୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ସଂଵାଦଂ ତଂ ତଯୋଃ ପ୍ରଭୁଃ
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ର, ସେ ପ୍ରଭୁ, ସେମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ତେ କରିଷ୍ଯାମି ମାନୁଜ୍ଞାଂ ଦାତୁମର୍ହସି
ମୁଁ ତୁମକୁ ସେବା କରିବି; ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଅ।
ଯଥା ତ୍ଵଂ ମନ୍ଯସେ ଵତ୍ସ ସୁଶ୍ରୂଷାଭିରତୋ ଭଵ
ତୁମେ ଯେପରି ଭଲ ଭାବ, ମୁଁ ସେଇଁପରି ସେବାରେ ଲାଗି ରହିବି।
ଵରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତ ଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ମାତୁଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରହର୍ଷିତଃ
ମାଆଙ୍କର ଏହି ଦୟା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଣି, ଶକ୍ର ଖୁସି ହେଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷତେ ତୁ ତାଂ ଶକ୍ରଃ ସର୍ଵକାଲମନୁଵ୍ରତଃ
ଶକ୍ର ସମସ୍ତ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରି, ସଦା ନିଷ୍ଠାରେ ରହିଲେ।
ଗାତ୍ରସଂଵାହନଂ କାଲେ ଶ୍ରମାପନଯନେ ତଥା
ଠିକ୍ ସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କର ଦେହ ମାସାଜ୍ କରି, କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିଦେଲେ।
କିଞ୍ଚିଚ୍ଛିଷ୍ଟେ ଵ୍ରତେ ଦେଵୀ ତୁଷ୍ଟା ଶକ୍ରମୁଵାଚ ହ
ଅଳ୍ପ ଉପବାସ ବାକି ଥିଲାବେଳେ, ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଵଶିଷ୍ଠାନି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଭ୍ରାତରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ତତଃ
ଯେଉଁଠି ଅଧିକ ଅଛି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେଠି ତୁମେ ତୁମ ଭାଇକୁ ଦେଖିବ।