ଏଵଂପ୍ରଭାଵୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଽସାଵତୋ ଭୂଯୋ ନିବୋଧତ
ଏହିପରି ଶକ୍ତି ଥିଲା ସେହି ଦୈତ୍ୟର; ଏବେ ଆଉ ଶୁଣ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋର୍ଦୈତ୍ଯୈଃ ଶ୍ଲୋକୋ ଗୀତଃ ପୁରା ତ୍ଵିହ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବିଷୟରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବେ ଏଠାରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯୈ ତସ୍ଯୈ ତଦା ଦେଵା ନମଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମହର୍ଷିଭିଃ
ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମହାଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ନରାତ୍ତୁ ଯସ୍ମାଜ୍ଜନ୍ମାସ୍ଯ ନରମୂର୍ତ୍ତିଶ୍ଚ ଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ଯେଉଁଥିରୁ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ମଣିଷରୁ ହେଲା, ତାଙ୍କ ରୂପ ମଣିଷର, ସେହିପାଇଁ ସେ ପ୍ରଭୁ।
ସାଗରସ୍ଯ ଚ ଵେଲାଯାମୁଚ୍ଛ୍ରିତ ସ୍ତପସୋ ଵିଭୁଃ
ସାଗର କୂଳରେ, ତପସ୍ୟାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏକ ବଳବାନ।
ନାମ୍ନା ସୁଦର୍ଶନଂ ଚୈଵ ଵିଶ୍ରୁତଶ୍ଚ ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କ ନାମ ସୁଦର୍ଶନ, ବିଶ୍ରୁତ ଓ ମହାବଳୀ।
ନଖୈର୍ବିଭଦ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ନାର୍ଦ୍ରାଃ ଶୁଷ୍କା ନଖା ଇତି
ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ସେ ନଖରେ ଫାଟିଦେଲେ—ଭିଜା କିମ୍ବା ଶୁଷ୍କ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନଖ କୁହାଯାଏ।
ଶଂବରଃ ଶକୁନିଶ୍ଚୈଵ କାଲନାଭସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଶମ୍ବର, ଶକୁନି ଓ କାଳନାଭ ମଧ୍ୟ—
ହିରଣ୍ଯକ୍ଷସୁତା ହ୍ଯେତେ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦାଃ
ଏମାନେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କର ପୁଅ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରିନଥିଲେ।
ସ ଶତାନି ସହସ୍ରାଣି ନିହତାସ୍ତାରକାମଯେ
ତାରକା ସଂଗ୍ରାମରେ ସେମାନଙ୍କ ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପୂର୍ଵଜସ୍ତେଷାମନୁହ୍ନା ଦସ୍ତଥାପରଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଏବଂ ଅନୁହ୍ନା ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଥିଲେ।
ସୁଂଦୋ ନିସୁନ୍ଦଶ୍ଚ ତଥା ହ୍ରାଦପୁତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ସୁନ୍ଦ ଓ ନିସୁନ୍ଦ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ହ୍ରାଦଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମାରୀଚଃ ସୁନ୍ଦପୁତ୍ରସ୍ତୁ ତାଡକାଯାମଜାଯତ
ସୁନ୍ଦଙ୍କ ପୁଅ ମାରୀଚ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମାଁ ଥିଲେ ତାଡକା।
ମୂକୋ ଵିନିହତଶ୍ଚାପି କୈରାତେ ସଵ୍ଯସାଚିନା
ମୂକୁ କିରାତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉତ୍ପନ୍ନା ମହତା ଚୈଵ ତପସା ଭାଵିତାଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେମାନେ ଭାରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।
ତଥା ଦକ୍ଷୋ ସୁରଶ୍ଚଣ୍ଡଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଦେତ୍ଯନାଯକାଃ
ଏହିପରି, ଦକ୍ଷ, ସୁର ଓ ଚଣ୍ଡ—ଏହି ଚାରିଜଣ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଜିତ୍କ୍ରତୁଜିଚ୍ଚୈଵ ଦେଵାନ୍ତକନରାନ୍ତକୌ
ବ୍ରହ୍ମଜିତ, କ୍ରତୁଜିତ, ଦେବାନ୍ତକ ଓ ନରାନ୍ତକ—ଏହିମାନେ ଥିଲେ।
ରାଜାଜଶ୍ଚୈଵ ଗୋମଶ୍ଚ ଶଂଭୋଃ ପୁତ୍ରୌ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତୌ
ରାଜାଜ ଓ ଗୋମ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ବଲେଃ ପୁତ୍ରଶତଂ ଜଜ୍ଞେ ରାଜାନଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ
ବଳିଙ୍କ ଏକଶେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜା ହେଲେ।
ସହସ୍ରବାହୁଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଽଭୂଦ୍ବାଣୋ ରାଜା ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସହସ୍ରବାହୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାଣ ଥିଲେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା।
ଶକୁନୀ ପୂତନା ଚୈଵ କନ୍ଯେ ଦ୍ଵେ ତୁ ବଲେଃ ସ୍ମୃତେ
ଶକୁନୀ ଓ ପୂତନା, ବଳିଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣ କନ୍ୟା ଭାବେ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛନ୍ତି।
ବାଲେଯା ନାମ ଵିଖ୍ଯାତା ଗଣା ଵିକ୍ରାନ୍ତପୌରୁଷାଃ
ବାଳେୟମାନେ ଏକ ଦଳ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶୂର ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ଥିଲେ।
ଦିତିର୍ଵିହିତପୁତ୍ରା ଵୈ ତୋଷଯାମାସ କଶ୍ଯପମ୍
ଦିତି ନିଜ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଇ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଵରେଣ ଛନ୍ଦଯାମାସ ସା ଚ ଵଵ୍ରେ ଵରଂ ତତ
ସେ ବର ମାଗିଲେ, ସେଉଁଠାରେ ସେ ବର ଦେଲେ।
ଉକ୍ତେ ଵରେ ତୁ ମା ତୁଷ୍ଟା ଦିତିସ୍ତଂ ସମଭାଷତ
ବର ଦିଆଯିବା ପରେ ଦିତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହତପୁତ୍ରାସ୍ମି ଭଗଵନ୍ନାଦିତ୍ଯୈସ୍ତଵ ସୂନୁଭିଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ହରାଇଛି।
ସାହଂ ତପଶ୍ଚରିଷ୍ଯାମି ଗର୍ଭମାଧାତୁମର୍ହସି
ସେଇଠିପାଇଁ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ଆପଣ ମୋତେ ଗର୍ଭ ଦେବାକୁ ଉଚିତ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାରୀଚଃ କଶ୍ଯପସ୍ତଦା
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ମାରୀଚ ନାମକ କଶ୍ୟପ...
ଏଵଂ ଭଵତୁ ଗର୍ଭେ ତୁ ଶୁଚିର୍ଭଵ ତପୋଧନେ
ଏହିପରି ହେଉ — ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ ପବିତ୍ର ରୁହ, ଓ ତପସ୍ବୀ।
ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଶୁଚିର୍ଯଦି ଭଵିଷ୍ଯସି
ଯଦି ତୁମେ ପୂରା ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ରହିପାରିବ,