ଯସ୍ମାନ୍ମାନଭିସଂଧାଯ ସନ୍ଯାସାଦିଃ କୃତଃ ସୁରାଃ
ଅହଂକାର ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦେବତାମାନେ ବିରତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ଭଵିତା ଚ ସୁଖୋଦର୍କେ ଦିଵ୍ଯଭାଵେନ ଜାଯତାମ୍
ଏହାର ଫଳରେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସୁଖ ଆସିବ।
ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ସଂସିଦ୍ଧାଃ ସପ୍ତସ୍ଵାଵିର୍ଭଵିଷ୍ଯଥ
ମନ୍ବନ୍ତରଗୁଡିକରେ, ତୁମେ ସାତଟି ଦଳରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେବ।
ଏଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ତତ୍ର ଶ୍ଲୋକୋ ଗୀତଃ ପୁରାତନଃ
ଏପରି ଭାବରେ, ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ପୁରାତନ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଥିଲେ।
ଏତାନି ନିତ୍ଯୈଃ ମହସା ରଜୋଭିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵିଭୁର୍ଵସତେ ଽନ୍ଯତ୍ପ୍ରଶସ୍ତମ୍
ଏହି ନିତ୍ୟ, ମହାନ ଓ ରଜସ୍ବୀ ବସ୍ତୁ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ୟ ସବୁକୁ ଛାଡି ଏଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵୈଵସ୍ଵତେଂଽତରେତୀତେ ମତ୍ସମୀପମିହୈଷ୍ଯଥ
ଯେତେବେଳେ ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ହେବ, ତୁମେ ମୋ ସମ୍ନିପାତରେ ଆସିବ।
ପ୍ରପନ୍ନାଧାରଣାମାଦ୍ଯାଂ ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଯୋଗବଲାନ୍ଵିତାମ୍
ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆଦି ଆଧାରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପରେ,
ଜଯା ଇତି ସମାଖ୍ଯାତାଃ କୃତା ଏଵଂ ଵିସନ୍ନିଭାଃ
ଏପରି ଆକୃତି ରଖି, ସେମାନେ 'ଜୟ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ପୁନସ୍ତେ ତୁଷିତା ଦେଵା ଜାତାଃ ସ୍ଵାରୋଚିଷେଂଽତରେ
ପୁନି, ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ତୁଷିତ ଦେବତାମାନେ ଆଉଥରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତତଃ ସତ୍ଯାଃ ସ୍ମୃତା ଦେଵା ଔତ୍ତମେ ଚାନ୍ତରେ ମନୋଃ
ତାପରେ, ଉତ୍ତମ ମନୁଙ୍କର ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଦେବତାମାନେ 'ସତ୍ୟ' ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଗଲେ।
ହରଯୋନାମ ତେ ଦେଵା ଯଜ୍ଞଭାଜସ୍ତଦାଭଵନ୍
ତାପରେ, ହରି ନାମରେ ଦେବତାମାନେ ୟଜ୍ଞର ଭାଗୀ ହେଲେ।
ଵିକୁଣ୍ଠାଯାଂ ପୁନସ୍ତେ ଵୈ ଵରିଷ୍ଠା ଜଜ୍ଞିରେ ସୁରାଃ
ପୁନି, ବିକୁଣ୍ଠ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତତସ୍ତେ ଵୈ ପୁନର୍ଦେଵା ଵୈକୁଣ୍ଠାଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାକ୍ଷୁଷମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ବାଇକୁଣ୍ଠକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉପସ୍ଥିତେ ପୁନଃ ସର୍ଗେ ମନୋର୍ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ଯ ହ
ଯେତେବେଳେ ବୈବସ୍ବତ ମନୁଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ପୁନି ଆରମ୍ଭ ହେଲା,
ଜଜ୍ଞିରେ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯା ଵର୍ତ୍ତମାନେନ୍ତରଂ ସୁରାଃ
ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଶପ୍ତାଃ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ସାଧ୍ଯା ଜଜ୍ଞିରେ ଦ୍ଵାଦଶାମରାଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ଶାପ ପାଇଁ ସାଧ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାଦଶ ଅମର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଜଯାନାଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯଧ୍ଯାଯଂ ତୁ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ଜୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅଛି, ସେ ଏକେକ ଶିକ୍ଷାକୁ ଆଗକୁ ଯାଇଥାଏ।
ପରିକ୍ରାନ୍ତା ମଯା ଵୋ ଽଦ୍ଯା କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛଥ
ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କଥା କହିଦେଲି; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ସର୍ପଭୂତାପିଶା ଚାନାଂ ଵସୂନାଂ ପକ୍ଷିଵୀରୁଧାମ୍
ସର୍ପ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଵସୁ, ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ଗଛଗୁଡ଼ିକର —
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ସୂତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚର୍ଷିସତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସୂତ ତା ସମୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କଶ୍ଯପସ୍ଯାତ୍ମଜୌ ତୌ ତୁ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଵଜୌ ସ୍ମୃତୌ
କଶ୍ୟପଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ନାମ ପ୍ରଥିତଂ ପୃଥଗାସନମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ଅଲଗା ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।
ହିରଣ୍ଯ କଶିପୁସ୍ତସ୍ମାତ୍ କର୍ମଣା ତେନ ସ ସମୃତଃ
ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଭାଵଂ ଚୈଵ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଵିସ୍ତାରାଦ୍ବ୍ରୂହି ନଃ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଦେଇତ୍ୟର ଶକ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।
ଋଷିଭିଦେଂଵତାଭିଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୈରୁପଶୋଭିତଃ
ସେ ଋଷି, ଦେବତା ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଆସନାନ୍ଯୁପକୢପ୍ତାନି ସୌଵର୍ଣାନି ତୁ ପଞ୍ଚ ଵୈ
ପାଞ୍ଚଟି ସୁନାର ଆସନ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ମୁଖ୍ଯର୍ତ୍ଵିଜସ୍ତୁ ଚତ୍ଵାରସ୍ତେଷାଂ ତାନ୍ଯୁପକଲ୍ପଯନ୍
ଚାରିଜଣ ପ୍ରଧାନ ଅଫିତିମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆସନଗୁଡ଼ିକ ସଜାଇଥିଲେ।
ନିଷସାଦ ସଗର୍ଭୋ ଽତ୍ର ତତ୍ରାସୀନଃ ଶଶଂସ ଚ
ସେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭିଣୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ସେଠାରେ ବସିଲେ, ଏବଂ ବସି ଥିବାବେଳେ କଥା କହିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଋଷଯସ୍ତସ୍ଯ ନାମ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵର୍ଦ୍ଧିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ 'ବର୍ଧିତ' ନାମ ଦେଲେ।
ହିରଣ୍ଯକ୍ଷୋ ଽନୁଜସ୍ତସ୍ଯ ସିଂହିକା ତସ୍ଯ ଚାନୁଜା
ହିରଣ୍ୟକ୍ଷ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, ଏବଂ ସିଂହିକା ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭଉଣୀ।