ସଂହରେତ ପୁନଃ ସର୍ଵ୍ଵାନ୍ସୂର୍ଯ୍ଯୋ ଜ୍ଯୋତିର୍ଗଣାନିଵ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁନଃ ଆପସେ ନେଇବା ଉଚିତ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକର ଦଳକୁ ଆପସେ ନେଇଥାଏ।
ସର୍ଵେ ମନ୍ତ୍ରଶରୀରାସ୍ତେ ସ୍ମୃତା ମନ୍ଵନ୍ତରେଷ୍ଵିହ
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମନ୍ବନ୍ତର ମାନେ ଶରୀର ରୂପେ ବିବେଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଚିତିଶ୍ଚ ସୁଚିତିଶ୍ଚୈଵ ହ୍ଯାକୂତିଃ କୂତିରେଵ ଚ
ଚିତି, ସୁଚିତି, ଆକୂତି ଓ କୂତି ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଦାରାଗ୍ନିହୋତ୍ରସଂବନ୍ଧଂ ଵିତତ୍ଯ ଯଜତେତି ଚ
ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରର ସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ବଳି ଦେବା ନିର୍ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ତତସ୍ତେ ନାଭ୍ଯନନ୍ଦନ୍ତ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ପରମେଷ୍ଠିନଃ
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କର କଥାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଲେ ନାହିଁ।
ଯମେଷ୍ଵଂଵାଵନ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତେ ଦୋଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ କର୍ମସୁ
କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୋଷ ଦେଖି, ସେମାନେ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ଜୁଗୁପ୍ସଂତଃ ପ୍ରସୂତିଂ ଚ ନିଃସତ୍ତ୍ଵା ନିର୍ମମାଭଵନ୍
ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସାରହୀନ ଓ ମମତାହୀନ ହେଇଗଲେ।
ଅର୍ଥଂ ଧର୍ମଂ ଚ କାମଂ ଚ ହିତ୍ଵା ତେ ଵୈ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ସେମାନେ ଧନ, ଧର୍ମ ଓ କାମକୁ ଛାଡି, ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ତମଭିପ୍ରାଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ତୁ କୋପିତଃ
ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଜାର୍ଥମିହ ଯୂଯଂ ଵୈ ମଯା ସୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ଥ ନାନ୍ଯଥା
ମୁଁ ଏଠାରେ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ତୁମମାନେକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ଅନ୍ୟ କାରଣରେ ନୁହେଁ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଵାକ୍ଯମନାଦୃତ୍ଯ ମମ ଵୈରାଗ୍ଯମାସ୍ଥିତାଃ
ମୋ କଥାକୁ ଅଗ୍ରହ କରି, ତୁମେ ବିରାଗରେ ଲାଗିଛ।
କର୍ମଣାଂ ନ କୃତୋ ଽଭ୍ଯାସୋ ହ୍ଯମୃତତ୍ଵାଭିକାଙ୍କ୍ଷଯା
ଅମୃତତ୍ୱ ଆଶାରେ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଇନି।
ତେ ଶପ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଣା ଦେଵା ଜଯାସ୍ତଂ ଵୈ ପ୍ରସାଦଯନ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶାପରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ପ୍ରଣତାନ୍ଵୈ ସାନୁନଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ତାନବ୍ରଵୀତ୍ପୁନଃ
ସେମାନେ ନମ୍ରତା ସହ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ପୁନଃ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ମଯାଗତଂ ତୁ ସର୍ଵଂ ହି କଥମଚ୍ଛନ୍ଦତୋ ମମ
ମୋଠୁ ଯାହା ଆସିଛି, ତାହା କିପରି ମୋ ଇଚ୍ଛା ବିପରୀତ ହେବ?
ଲୋକେ ଯଦପି କିଞ୍ଚିଦ୍ଵୈଶଂ ଵା ଶଂ ଵା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ଭଲ କି ମନ୍ଦ, ସେ ସବୁ ସ୍ଥିର ଅଛି।
ଭୂତାନା ମୀହିତଂ ଯଚ୍ଚ ଯଚ୍ଚାପ୍ଯେଷାଂ ଵିଚିନ୍ତିତମ୍
ଯେ କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଯେ କିଛି ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେ ସବୁ
ମଯା ବଦ୍ଧମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଚଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ବସ୍ତୁକୁ ଏକାଠି କରିଛି, ଏହି ସବୁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା ଅଛି।
ଯସ୍ମାଦ୍ଵହତି ଦୃପ୍ତୋ ଵୈ ସର୍ଵାର୍ଥମିହ ନାନ୍ଯଥା
ଯେହেতୁ ଅହଂକାରୀ ସମସ୍ତ କାମକୁ ଏଠାରେ ବହନ କରେ, ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବା ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ତାନ୍ଦେଵାନ୍ ଜଯାନଧ୍ଯାତ୍ମଚେତସଃ
ଏପରି ଭାବରେ, ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଜୟ ପାଇଁ ଚିତ୍ତ ଏକାଗ୍ର କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମାନଭିସଂଧାଯ ସନ୍ଯାସାଦିଃ କୃତଃ ସୁରାଃ
ଅହଂକାର ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦେବତାମାନେ ବିରତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ଭଵିତା ଚ ସୁଖୋଦର୍କେ ଦିଵ୍ଯଭାଵେନ ଜାଯତାମ୍
ଏହାର ଫଳରେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସୁଖ ଆସିବ।
ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ସଂସିଦ୍ଧାଃ ସପ୍ତସ୍ଵାଵିର୍ଭଵିଷ୍ଯଥ
ମନ୍ବନ୍ତରଗୁଡିକରେ, ତୁମେ ସାତଟି ଦଳରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେବ।
ଏଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ତତ୍ର ଶ୍ଲୋକୋ ଗୀତଃ ପୁରାତନଃ
ଏପରି ଭାବରେ, ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ପୁରାତନ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଥିଲେ।
ଏତାନି ନିତ୍ଯୈଃ ମହସା ରଜୋଭିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵିଭୁର୍ଵସତେ ଽନ୍ଯତ୍ପ୍ରଶସ୍ତମ୍
ଏହି ନିତ୍ୟ, ମହାନ ଓ ରଜସ୍ବୀ ବସ୍ତୁ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ୟ ସବୁକୁ ଛାଡି ଏଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵୈଵସ୍ଵତେଂଽତରେତୀତେ ମତ୍ସମୀପମିହୈଷ୍ଯଥ
ଯେତେବେଳେ ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ହେବ, ତୁମେ ମୋ ସମ୍ନିପାତରେ ଆସିବ।
ପ୍ରପନ୍ନାଧାରଣାମାଦ୍ଯାଂ ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଯୋଗବଲାନ୍ଵିତାମ୍
ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆଦି ଆଧାରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପରେ,
ଜଯା ଇତି ସମାଖ୍ଯାତାଃ କୃତା ଏଵଂ ଵିସନ୍ନିଭାଃ
ଏପରି ଆକୃତି ରଖି, ସେମାନେ 'ଜୟ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ପୁନସ୍ତେ ତୁଷିତା ଦେଵା ଜାତାଃ ସ୍ଵାରୋଚିଷେଂଽତରେ
ପୁନି, ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ତୁଷିତ ଦେବତାମାନେ ଆଉଥରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତତଃ ସତ୍ଯାଃ ସ୍ମୃତା ଦେଵା ଔତ୍ତମେ ଚାନ୍ତରେ ମନୋଃ
ତାପରେ, ଉତ୍ତମ ମନୁଙ୍କର ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଦେବତାମାନେ 'ସତ୍ୟ' ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଗଲେ।