ଦିଵ୍ଯାନୁସୁଷୁଵେ କନ୍ଯା କାଵ୍ଯସ୍ଯୈଵାନୁଜା ପ୍ରଭୋଃ
ଦିବ୍ୟ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ କାବ୍ୟଙ୍କ ଅନୁଜା ଥିଲେ ।
କ୍ରତୁଃ ଶୁଚିଃ ସ୍ଵମୂର୍ଦ୍ଧା ଚ ଵ୍ଯାଜଶ୍ଚ ଵସୁଦଶ୍ଚ ଯଃ
କ୍ରତୁ, ଶୁଚି, ସ୍ୱମୂର୍ଧ୍ଧା, ବ୍ୟାଜ ଓ ବସୁଦ ଏହିମାନେ ।
ଇତ୍ଯେତେ ଭୃଗଵୋ ଦେଵାଃ ସ୍ମୃତା ଦ୍ଵାଦଶ ଯଜ୍ଞିଯାଃ
ଏହି ଭୃଗୁମାନେ ଦ୍ୱାଦଶ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ବୋଲି ପରିଚିତ ।
ଵ୍ଯାଦିତଃ ସୋ ଽଷ୍ଟମେ ମାସିଗର୍ଭଃ କ୍ରୂରେଣ ରକ୍ଷସା
ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟମ ମାସରେ ଗର୍ଭରୁ ଛିଣି ନେଲା ।
ପ୍ରଚେତାଃ ଶ୍ଚ୍ଯଵନଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ଦଗ୍ଧଵାନ୍ପୁରୁଷାଦକାନ୍
ପ୍ରଚେତା ଓ ଚ୍ୟବନ, କ୍ରୋଧରେ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷମାନୋଁକୁ ଦହିଦେଲେ ।
ଆପ୍ରଵାନଂ ଦଧୀଚଂ ଚ ତାଵୁଭୌ ସାଧୁସଂମତୌ
ଆପ୍ରବାନ ଓ ଦଧୀଚି, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟତା ପାଇଥିଲେ ।
ଋଚୀ ପତ୍ନୀ ମହାଭାଗା ଅପ୍ରଵାନସ୍ଯ ନାହୁଷୀ
ଋଚୀ, ଆପ୍ରବାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପତ୍ନୀ, ନାହୁଷ ବଂଶର ଥିଲେ ।
ଔର୍ଵସ୍ଯାସୀଦୃଚୀକସ୍ତୁ ଦୀପ୍ତୋ ଽଗ୍ନିସମତେଜସା
ଔର୍ବଙ୍କ ପୁଅ ଋଚୀକ, ଅଗ୍ନି ସମାନ ତେଜ ଥିଲେ ।
ଭୃଗୋଶ୍ଚରୁଵିପର୍ଯାସେ ରୌଦ୍ରଵୈଷ୍ଣଵଯୌଃ ପୁରା
ଭୃଗୁଙ୍କ ହବି ଉଲ୍ଟା ହେବାରେ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ରୂପ—ଏକ ରୌଦ୍ର ଓ ଏକ ବିଷ୍ଣୁସଦୃଶ—ଉଦ୍ଭବ ହେଲା ।
ରେଣୁକାଜମଦଗ୍ନେଶ୍ଚ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍
ରେଣୁକା ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ପ୍ରତାପ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଥିଲା ।
ଓର୍ଵସ୍ଯାସୀତ୍ପୁତ୍ରଶତଂ ଜମଦଗ୍ନିପୁରୋଗମମ୍
ଔର୍ବଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜମଦଗ୍ନି ସର୍ବପ୍ରଧାନ ।
ଋଷ୍ଯତରେଷୁ ଵୈ ବାହ୍ଯା ବହଵୋ ଭାର୍ଗଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଋଷ୍ୟତରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଭାର୍ଗବ ବାହ୍ୟ ଭାବରେ ପରିଚିତ ।
ମିତ୍ରେଯୁଃ ସପ୍ତମା ହ୍ଯେତେ ପକ୍ଷା ଜ୍ଞେଯାସ୍ତୁ ଭାର୍ଗଵାଃ
ମିତ୍ରେୟୁ ସପ୍ତମ, ଏହିମାନେ ଭାର୍ଗବ ବଂଶର ଶାଖା ବୋଲି ଜଣା ।
ଯସ୍ଯାନ୍ଵଵାଯେ ସଂଭୂତା ଭାରଦ୍ଵାଜାଃ ସଗୌତମାଃ
ଯାହାଙ୍କ ବଂଶରୁ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଓ ଗୌତମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ।
ସୁରୂପା ଚୈଵ ମାରୀଚୀ କାର୍ଦମୀ ଚ ତଥା ସ୍ଵରାଟ୍
ସୁରୂପା, ମାରୀଚୀ, କାର୍ଦ୍ଦମୀ ଓ ସ୍ୱରାଟ୍ ମଧ୍ୟ ।
ଅଥର୍ଵଣସ୍ତୁ ଦାଯାଦାସ୍ତାସୁ ଜାତାଃ କୁଲୋଦ୍ଵହାଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ କୁଳର ଗୌରବ ଥିଲେ ।
ବୃହସ୍ପତିଂ ସୁରୂପାଯାଂ ଗୌତମଂ ସୁଷୁଵେ ସ୍ଵରାଟ୍
ସୁରୂପାଙ୍କୁ ବୃହସ୍ପତି ଓ ସ୍ୱରାଟ୍ଙ୍କୁ ଗୌତମ ଜନ୍ମିଲେ ।
ଧୃଷ୍ଣିଃ ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ପଥ୍ଯାଯାଃ ସଂଵର୍ତ୍ତଶ୍ଚୈଵ ମାନସଃ
ପଥ୍ୟାଙ୍କ ପୁଅ ଧୃଷ୍ଣି ଓ ମାନସଙ୍କୁ ସଂବର୍ତ୍ତ ଜନ୍ମିଲେ ।
ଅଥୋଶିଜୋ ଦୀର୍ଘତମା ବୃହଦୁକ୍ଥୋ ଵାମଦେଵଜଃ
ଏହାସହିତ ଉଶିଜ, ଦୀର୍ଘତମା, ବୃହଦୁକ୍ଥ ଏବଂ ବାମଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଉଛି।
ରଥକାରାଃ ସ୍ମୃତା ଦେଵା ଋଭଵୋ ଯେ ପରିଶ୍ରୁତାଃ
ଯେଉଁ ଋଭୁମାନେ ଦେବତା ରଥ ତିଆରି କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତା ଭାବେ ପରିଚିତ।
ବୃହସ୍ପତିଂ ସୁରୂପାଯାଂ ଗୌତମଂ ସୁଷୁଵେ ସ୍ଵରାଟ୍
ସ୍ୱରାଟ୍ ସୁରୂପାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଗୌତମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଆଧାର୍ଯାଯୁର୍ଦ୍ଦନୁର୍ଦକ୍ଷୋ ଦମଃ ପ୍ରାଣସ୍ତ ଥୈଵ ଚ
ଏହିପରି ଆଧାର୍ଯ୍ୟ, ଆୟୁ, ଧନୁର୍, ଦକ୍ଷ, ଦମ ଓ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଅଯାସ୍ଯାଶ୍ଚପ୍ଯୁତଥ୍ଯାଶ୍ଚ ଵାମଦେଵାସ୍ତଥୌଶିଜାଃ
ଏହାସହିତ ଅୟାସ୍ୟ, ଉତଥ୍ୟ, ବାମଦେବ ଓ ଉଶିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ମୁଦ୍ଗଲା ଵିଷ୍ଣୁଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚ ହରିତାଃ କପଯସ୍ତଥା
ମୁଦ୍ଗଳ, ବିଷ୍ଣୁବୃଦ୍ଧ, ହରିତ ଓ କପୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶାଖାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ଏତେ ଚାଙ୍ଗିରସାଂ ପକ୍ଷା ଵିଜ୍ଞେଯା ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
ଏହିମାନେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ଶାଖା ଭାବେ ଜଣାଯିବେ।
ମରୀଚେରପି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଭେଦ ମୁତ୍ତମପୂରୁଷମ୍
ଏବେ ମୁଁ ମରୀଚିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶାଖା ବିଷୟରେ କହିବି।
ମରୀଚିରାପଶ୍ଚକମେ ନାଭିଧ୍ଯାଯନ୍ପ୍ରଜେପ୍ସଯା
ମରୀଚି ସନ୍ତାନ ଆଶା କରି, ଜଳକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ସଂଯୁଜ୍ଯାତ୍ମାନମେଵନ୍ତୁ ତପସା ଭାଵିତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ସେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ତାସୁ ପ୍ରଣିହିତାତ୍ମାନମେକଂ ସୋ ଽଜନଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ସେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ମନକୁ ତାହାରେ ଲଗାଇ ଏକ ଜଣକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ମରୀଚିସ୍ତପସି ନିରତଃ ସୋ ଽପ୍ସ୍ଵତୀତପତ୍
ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ମରୀଚି ଜଳରେ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମାଇଲେ।