ମରୀଚିମାଦିତଃ କୃତ୍ଵା ଦେଵାଶ୍ଚ ଋଷିଭିଃ ସହ
ପ୍ରଥମେ ମରୀଚିଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଦେବତାମାନେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ,
ତସ୍ମିନ୍ ଯଜ୍ଞେ ମହାଭାଗା ଦେଵାଶ୍ଚ ଋଷଯଶ୍ଚ ଯେ
ସେହି ଯଜ୍ଞରେ, ମହାମାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ—
ତଵ ତେନୈଵ ରୂପେଣ ସ୍ଥାପଯେଯୁରିମାଃ ପ୍ରଜାଃ
ତୁମର ସେଇ ରୂପରେ, ସେମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଽବ୍ରଵୀଲ୍ଲୋକଗୁରୁଃ ପରମିତ୍ଯଭିଧାର ଯନ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ 'ପରମ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଭଵତାଂ ଵଂଶସଂଭୂତାଃ ପୁନରେତେ ମହର୍ଷଯଃ
ତୁମ ଗୋତ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ମହାର୍ଷିମାନେ ପୁଣି—
ଵିସ୍ତରେଣାନୁପୂର୍ଵ୍ଯା ଚ ପ୍ରଥମସ୍ଯ ପ୍ରଜାପତେଃ
ପ୍ରଥମ ପ୍ରଜାପତିଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଏକ ପରେ ଏକ କଥା କହିବେ—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋ କନ୍ଯା ଦିଵ୍ଯା ନାମ ପରିଶ୍ରୁତା
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଦିବ୍ୟା, ସେ ବହୁତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଭୃଗୋସ୍ତ୍ଵଜନଯଦ୍ଦିଵ୍ଯା ପୁତ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵରମ୍
ଦିବ୍ୟା, ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଶୁକ୍ର ଏଵୋଶନା ନିତ୍ଯମତଃ କାଵ୍ଯୋ ଽପି ନାମତଃ
ସେ ସଦା ଶୁକ୍ର ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ, ଏବଂ କାବ୍ୟ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ।
ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଗୌର୍ନାମ ଵିଜଜ୍ଞେ ଚତୁରଃ ସୁତାନ୍
ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗୌରୀ ନାମକ, ସେ ଚାରିଜଣ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତେଜସାଦିତ୍ଯସଂକାଶା ବ୍ରହ୍ମକଲ୍ପାଃ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ।
ଵରତ୍ରିଣଃ ସୁତା ହ୍ଯେତେ ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠା ଦୈତ୍ଯଯାଜକାଃ
ଏହି ବରତ୍ରିଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କ ପୂଜାରୀ ଥିଲେ।
ନିରସ୍ଯମାନଂ ଵୈ ଧର୍ମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେନ୍ଦ୍ରୋ ମନୁମାବ୍ରଵୀତ୍
ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତୁ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦେଶାଦପାକ୍ରମନ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗ୍ରହେଣ ମୋଚଯିତ୍ଵା ଚ ତତଶ୍ଚାନୁସସାର ତାମ୍
ବନ୍ଧନରୁ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ।
ତାନାଗତାନ୍ପୁନର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଷ୍ଟାନିନ୍ଦ୍ରୋ ଵିହସ୍ଯ ତୁ
ସେମାନେ ପୁଣି ଫେରିଆସିଲେ ବୋଲି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ହସିଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଧୃଷ୍ଯମାଣାନାଂ ତତ୍ର ଶାଲାଵୃକୈଃ ସହ
ସେଠାରେ, ଶାଳାବୃକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵରତ୍ରିଣଃ ପୁତ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ନିହତାଃ ପୁରା
ଏଭଳି, ବରତ୍ରିଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପୁରୁଣାକାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିଲେ।
ତ୍ରିଶିରା ଵିଶ୍ଵରୂପସ୍ତୁ ତ୍ଵଷ୍ଟୁଃ ପୁତ୍ରୋ ଽଭଵନ୍ମହାନ୍
ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କର ପୁଅ, ବଡ଼ ମହାନ ତ୍ରିଶିରା ବିଶ୍ୱରୂପ ଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୂପାନୁଜଶ୍ଚୈଵ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଚ ଯଃ ସ୍ମୃତଃ
ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ବୋଲି ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ।
ଦିଵ୍ଯାନୁସୁଷୁଵେ କନ୍ଯା କାଵ୍ଯସ୍ଯୈଵାନୁଜା ପ୍ରଭୋଃ
ଦିବ୍ୟ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ କାବ୍ୟଙ୍କ ଅନୁଜା ଥିଲେ ।
କ୍ରତୁଃ ଶୁଚିଃ ସ୍ଵମୂର୍ଦ୍ଧା ଚ ଵ୍ଯାଜଶ୍ଚ ଵସୁଦଶ୍ଚ ଯଃ
କ୍ରତୁ, ଶୁଚି, ସ୍ୱମୂର୍ଧ୍ଧା, ବ୍ୟାଜ ଓ ବସୁଦ ଏହିମାନେ ।
ଇତ୍ଯେତେ ଭୃଗଵୋ ଦେଵାଃ ସ୍ମୃତା ଦ୍ଵାଦଶ ଯଜ୍ଞିଯାଃ
ଏହି ଭୃଗୁମାନେ ଦ୍ୱାଦଶ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ବୋଲି ପରିଚିତ ।
ଵ୍ଯାଦିତଃ ସୋ ଽଷ୍ଟମେ ମାସିଗର୍ଭଃ କ୍ରୂରେଣ ରକ୍ଷସା
ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟମ ମାସରେ ଗର୍ଭରୁ ଛିଣି ନେଲା ।
ପ୍ରଚେତାଃ ଶ୍ଚ୍ଯଵନଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ଦଗ୍ଧଵାନ୍ପୁରୁଷାଦକାନ୍
ପ୍ରଚେତା ଓ ଚ୍ୟବନ, କ୍ରୋଧରେ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷମାନୋଁକୁ ଦହିଦେଲେ ।
ଆପ୍ରଵାନଂ ଦଧୀଚଂ ଚ ତାଵୁଭୌ ସାଧୁସଂମତୌ
ଆପ୍ରବାନ ଓ ଦଧୀଚି, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟତା ପାଇଥିଲେ ।
ଋଚୀ ପତ୍ନୀ ମହାଭାଗା ଅପ୍ରଵାନସ୍ଯ ନାହୁଷୀ
ଋଚୀ, ଆପ୍ରବାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପତ୍ନୀ, ନାହୁଷ ବଂଶର ଥିଲେ ।
ଔର୍ଵସ୍ଯାସୀଦୃଚୀକସ୍ତୁ ଦୀପ୍ତୋ ଽଗ୍ନିସମତେଜସା
ଔର୍ବଙ୍କ ପୁଅ ଋଚୀକ, ଅଗ୍ନି ସମାନ ତେଜ ଥିଲେ ।
ଭୃଗୋଶ୍ଚରୁଵିପର୍ଯାସେ ରୌଦ୍ରଵୈଷ୍ଣଵଯୌଃ ପୁରା
ଭୃଗୁଙ୍କ ହବି ଉଲ୍ଟା ହେବାରେ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ରୂପ—ଏକ ରୌଦ୍ର ଓ ଏକ ବିଷ୍ଣୁସଦୃଶ—ଉଦ୍ଭବ ହେଲା ।
ରେଣୁକାଜମଦଗ୍ନେଶ୍ଚ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍
ରେଣୁକା ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ପ୍ରତାପ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଥିଲା ।