ଚାକ୍ଷୁଷସ୍ଯାନ୍ତରେ ପୂର୍ଵମାସୀଦେତତ୍ପୁରା କିଲ
ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ପୂର୍ବରେ, ଏହି ଦେଶ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା।
ସମତ୍ଵଂ ଯତ୍ର ଯତ୍ରାସୀଦ୍ଭୂମେଃ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦେଵ ହି
ଯେଉଁଠାରେ ଭୂମିର ସମତା ଥିଲା, ସେଉଁଠି କେଉଁସି ସ୍ଥାନରେ,
ଆହାରଃ ଫଲ ମୂଲେ ତୁ ପ୍ରଜାନାମଭଵତ୍କିଲ
ଲୋକମାନେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇଥିଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵୈନ୍ଯାତ୍ପ୍ରଭୃତି ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ସର୍ଵସ୍ଯୈତସ୍ଯ ସଂଭଵଃ
ବେଣଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏହି ସଂସାରରେ ସବୁ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ପୃଥୁର୍ଦୁଦୋହ ସସ୍ଯାନି ସ୍ଵେ ତଲେ ପୃଥିଵୀଂ ତତଃ
ପୃଥୁ ନିଜ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ଦୁହି ଅନ୍ନ ଉପଜାଇଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଚାପି ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ଵସୁଂଧରା
ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁଣିଥରେ ଦୁହାଯାଇଥିଲା।
ଛନ୍ଦାସିପାତ୍ରମାସୀତ୍ତୁ ଗାଯତ୍ର୍ଯାଦୀନି ସର୍ଵଶଃ
ଘଡ଼ି ହେଲା ଛନ୍ଦ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଛନ୍ଦମାନେ।
ପୁନସ୍ତତୋ ଦେଵଗଣୈଃ ପୁରନ୍ଦରପୁରୋଗମୈଃ
ପୁଣିଥରେ ଦେବମାନେ, ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଏହା କଲେ।
ଵତ୍ସସ୍ତୁ ମଘଵାନାସୀଦ୍ଦୋଗ୍ଧା ଚ ସଵିତା ଵିଭୁଃ
ଏଠାରେ ବଛା ହେଲେ ମଘବାନ୍, ଦୁହୁଥିଲେ ସବିତା ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ପିତୃଭିଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଚାପି ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ଵସୁନ୍ଧରା
ପିତୃମାନେ କହନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁଣିଥରେ ଦୁହାଯାଇଥିଲା।
ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯମସ୍ତ୍ଵାସୀତ୍ତେଷାଂ ଵତ୍ସଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଛା ହେଲେ ବୈବସ୍ବତ ଯମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଅସୁରୈଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଚାପି ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ଵସୁନ୍ଧରା
ଅସୁରମାନେ କହନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁଣିଥରେ ଦୁହାଯାଇଥିଲା।
ଵିରୋଚନସ୍ତୁ ପ୍ରାହ୍ରାଦିର୍ଵତ୍ସସ୍ତେଷାଂ ମହାଯଶାଃ
ବିରୋଚନ ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଛା ହେଲେ, ଏବଂ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରହ୍ରାଦ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ।
ପାଯସା ତେ ଚ ମାଯାଭିଃ ସର୍ଵେ ମାଯାଵିନୋ ଽସୁରାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ମାୟାବୀ ଥିଲେ।
ନାଗୈସ୍ତୁ ଶ୍ରୂଯତେ ଦୁଗ୍ଧା ଵତ୍ସଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତକ୍ଷକମ୍
କୁହାଯାଏ, ନାଗମାନେ ଟକ୍ଷକଙ୍କୁ ବଛା କରି ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ତେଷାଂ ଵୈ ଵାସୁକିର୍ଦେଗ୍ଧା କାଦ୍ରଵେଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାସୁକି ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ତେନୈଵ ଵର୍ତ୍ତଯନ୍ତ୍ଯୁଗ୍ରା ମହାକାଯା ଵିଷୋଲ୍ବଣାଃ
ଏହା ଦ୍ୱାରା, ଭୟଙ୍କର, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଗମାନେ ନିଜେମାନେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଆମପାତ୍ରେ ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ତ୍ଵନ୍ତର୍ଧାନପ୍ରିଯଂ ମହୀ
ପୁଣିଥରେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଧନର ପ୍ରିୟ ଲୋକ ପାଇଁ ଆମ ଭୂମିକୁ କাঁচା ପାତ୍ରରେ ଦୁଧ ଧରାଯାଇଥିଲା।
ଦୋଗ୍ଧା ରଜତନାଭସ୍ତୁ ପିତା ମଣିଧରସ୍ଯ ଯଃ
ରୂପା ନାଭିଥିବା, ମଣିଧରଙ୍କ ପିତା ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ତେନ ତେ ଵର୍ତ୍ତଯନ୍ତୀତି ପରମର୍ଥତଯା ଚ ହ
ସେ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ସତ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରାହ୍ଯାସ୍ତୁ ଵୈ ଦୋଗଧା ତେଷାମାସୀତ୍କୁବେରକଃ
ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ କୁବେର ସେମାନଙ୍କ ବଛା ଥିଲେ।
କପାଲପାତ୍ରେ ନିର୍ଦୁଗ୍ଧା ହ୍ଯନ୍ତର୍ଦ୍ଧନଂ ଚ ରାକ୍ଷସୈଃ
ଖୋପଡ଼ି ପାତ୍ରରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଭୂମି ଦୁଧ ଧରାଯାଇଥିଲା, ଯାହାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଧନ ମିଳିଥିଲା।
ପଦ୍ମପାତ୍ରେ ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ଗନ୍ଧର୍ଵୈଶ୍ଚାପ୍ସ ରୋଗଣୈଃ
ପୁଣିଥରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ପଦ୍ମ ପାତ୍ରରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ତେଷାଂ ଵସୁରୁଚିସ୍ତ୍ଵାସୀଦ୍ଦୋଗ୍ଧା ପୁତ୍ରୋ ମୁନେଃ ଶୁଭଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ମୁନିଙ୍କ ଶୁଭ ପୁତ୍ର ବସୁରୁଚି ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ଶୈଲୈଶ୍ଚ ଶ୍ରୂଯତେ ଦୁଗ୍ଧା ପୁନର୍ଦେଵୀ ଵସୁନ୍ଧରା
କୁହାଯାଏ, ପାହାଡ଼ମାନେ ପୁଣିଥରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ଵତ୍ସସ୍ତୁ ହିମଵାନାସୀଦ୍ଦୋଗ୍ଧା ମେରୁର୍ମହାଗିରିଃ
ହିମବନ୍ତ ବଛା ଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମେରୁ ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୂଯତେ ଵୃକ୍ଷଵୀରୁଦ୍ଭିଃ ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ଵସୁନ୍ଧରା
କୁହାଯାଏ, ଗଛ ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ପୁଣିଥରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
କାମଧୁକ୍ ପୁଷ୍ପିତଃ ଶାଲଃ ପ୍ଲକ୍ଷୋ ଵତ୍ସୋ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍
ଫୁଲିଥିବା ଶାଳ ଗଛ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗାଈ ଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ଲକ୍ଷ ଗଛ ବଛା ଥିଲା।
ସୈଵ ଧାତ୍ରୀ ଵିଧାତ୍ରୀ ଚ ଧାରଣୀ ଚ ଵସୁନ୍ଧରା
ସେ ଧାତ୍ରୀ, ବିଧାତ୍ରୀ, ଧାରଣୀ ଓ ଭୂମି ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଚରାଚରସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଯୋନିରେଵ ଚ
ସେ ଚରାଚର ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ଓ ଉତ୍ସ।