ତସ୍ମିନ୍ହତେ ନାସ୍ତି ଶୁଭେ ପାତକଂ ଚୋପପାତକମ୍
'ଯଦି ମରୁଥିବା ଜଣେ ଶୁଭ ନୁହେଁ, ତେବେ କୌଣସି ପ୍ରଧାନ କିମ୍ବା ଉପପାପ ନାହିଁ।'
ଯଦି ମେ ଵଚନଂ ନାଦ୍ଯ କରିଷ୍ଯସି ଜଗଦ୍ଧିତମ୍
'ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱର ଭଲ ପାଇଁ କାମ ନ କର, —'
ଆତ୍ମାନଂ ପ୍ରଥଯିତ୍ଵେହ ପ୍ରଜା ଧାରଯିତା ସ୍ଵଯମ୍
'ଏଠାରେ ନିଜକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ପ୍ରଜାମାନେ ନିଜେ ଧାରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ।'
ସଂଜୀଵଯ ପ୍ରଜା ନିତ୍ଯଂ ଶକ୍ତା ହ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
'ପ୍ରଜାମାନେକୁ ସବୁବେଳେ ପୁନଃଜୀବନ ଦିଅ; ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସକ୍ଷମ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'
ନିଯଚ୍ଛେଯଂ ତ୍ଵଦ୍ଵଧାର୍ଥମୁଦ୍ଯନ୍ତଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍
ତୁମକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ଉଠିଛି, ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାକୁ ରୋକିଦେବି।
ସର୍ଵମେତଦହଂ ରାଜନ୍ଵିଧାସ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ରାଜା, ଏହି ସବୁ କାମ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିଦେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଥା ଵିସ୍ପନ୍ଦମାନଂ ମେ କ୍ଷୀରଂ ସର୍ଵତ୍ର ଭାଵଯେତ୍
ଯେପରି ବିଲେଇ ହେବା ସମୟରେ ଦୁଧ ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ,
ଧନୁଷ୍କୋଟ୍ଯା ତଥା ଵୈନ୍ଯସ୍ତେନ ଶୈଲା ଵିଵର୍ଦ୍ଧିତାଃ
ସେପରି ବେଣଙ୍କ ଧନୁଷର ଟିପରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ସ୍ଵଭାଵେନା ଭଵତ୍ତସ୍ଯାଃ ସମାନି ଵିଷମାଣି ଚ
ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୁଣରେ ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ସମତଳ, କେବେ ଅସମତଳ ହେଲେ।
ପ୍ରଵିଭାଗଃ ପୁରାଣାଂ ଵା ଗ୍ରାମାଣାଂ ଵାପି ଵିଦ୍ଯତେ
ପୁରୁଣା ଜମି ହେଉ କି ଗାଁ, ସବୁଠାରେ ବିଭାଜନ ରହିଛି।
ଚାକ୍ଷୁଷସ୍ଯାନ୍ତରେ ପୂର୍ଵମାସୀଦେତତ୍ପୁରା କିଲ
ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ପୂର୍ବରେ, ଏହି ଦେଶ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା।
ସମତ୍ଵଂ ଯତ୍ର ଯତ୍ରାସୀଦ୍ଭୂମେଃ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦେଵ ହି
ଯେଉଁଠାରେ ଭୂମିର ସମତା ଥିଲା, ସେଉଁଠି କେଉଁସି ସ୍ଥାନରେ,
ଆହାରଃ ଫଲ ମୂଲେ ତୁ ପ୍ରଜାନାମଭଵତ୍କିଲ
ଲୋକମାନେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇଥିଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵୈନ୍ଯାତ୍ପ୍ରଭୃତି ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ସର୍ଵସ୍ଯୈତସ୍ଯ ସଂଭଵଃ
ବେଣଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏହି ସଂସାରରେ ସବୁ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ପୃଥୁର୍ଦୁଦୋହ ସସ୍ଯାନି ସ୍ଵେ ତଲେ ପୃଥିଵୀଂ ତତଃ
ପୃଥୁ ନିଜ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ଦୁହି ଅନ୍ନ ଉପଜାଇଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଚାପି ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ଵସୁଂଧରା
ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁଣିଥରେ ଦୁହାଯାଇଥିଲା।
ଛନ୍ଦାସିପାତ୍ରମାସୀତ୍ତୁ ଗାଯତ୍ର୍ଯାଦୀନି ସର୍ଵଶଃ
ଘଡ଼ି ହେଲା ଛନ୍ଦ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଛନ୍ଦମାନେ।
ପୁନସ୍ତତୋ ଦେଵଗଣୈଃ ପୁରନ୍ଦରପୁରୋଗମୈଃ
ପୁଣିଥରେ ଦେବମାନେ, ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଏହା କଲେ।
ଵତ୍ସସ୍ତୁ ମଘଵାନାସୀଦ୍ଦୋଗ୍ଧା ଚ ସଵିତା ଵିଭୁଃ
ଏଠାରେ ବଛା ହେଲେ ମଘବାନ୍, ଦୁହୁଥିଲେ ସବିତା ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ପିତୃଭିଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଚାପି ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ଵସୁନ୍ଧରା
ପିତୃମାନେ କହନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁଣିଥରେ ଦୁହାଯାଇଥିଲା।
ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯମସ୍ତ୍ଵାସୀତ୍ତେଷାଂ ଵତ୍ସଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଛା ହେଲେ ବୈବସ୍ବତ ଯମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଅସୁରୈଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଚାପି ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ଵସୁନ୍ଧରା
ଅସୁରମାନେ କହନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁଣିଥରେ ଦୁହାଯାଇଥିଲା।
ଵିରୋଚନସ୍ତୁ ପ୍ରାହ୍ରାଦିର୍ଵତ୍ସସ୍ତେଷାଂ ମହାଯଶାଃ
ବିରୋଚନ ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଛା ହେଲେ, ଏବଂ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରହ୍ରାଦ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ।
ପାଯସା ତେ ଚ ମାଯାଭିଃ ସର୍ଵେ ମାଯାଵିନୋ ଽସୁରାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ମାୟାବୀ ଥିଲେ।
ନାଗୈସ୍ତୁ ଶ୍ରୂଯତେ ଦୁଗ୍ଧା ଵତ୍ସଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତକ୍ଷକମ୍
କୁହାଯାଏ, ନାଗମାନେ ଟକ୍ଷକଙ୍କୁ ବଛା କରି ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ତେଷାଂ ଵୈ ଵାସୁକିର୍ଦେଗ୍ଧା କାଦ୍ରଵେଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାସୁକି ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ତେନୈଵ ଵର୍ତ୍ତଯନ୍ତ୍ଯୁଗ୍ରା ମହାକାଯା ଵିଷୋଲ୍ବଣାଃ
ଏହା ଦ୍ୱାରା, ଭୟଙ୍କର, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଗମାନେ ନିଜେମାନେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଆମପାତ୍ରେ ପୁନର୍ଦୁଗ୍ଧା ତ୍ଵନ୍ତର୍ଧାନପ୍ରିଯଂ ମହୀ
ପୁଣିଥରେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଧନର ପ୍ରିୟ ଲୋକ ପାଇଁ ଆମ ଭୂମିକୁ କাঁচା ପାତ୍ରରେ ଦୁଧ ଧରାଯାଇଥିଲା।
ଦୋଗ୍ଧା ରଜତନାଭସ୍ତୁ ପିତା ମଣିଧରସ୍ଯ ଯଃ
ରୂପା ନାଭିଥିବା, ମଣିଧରଙ୍କ ପିତା ଦୁଧ ଧରିଥିଲେ।
ତେନ ତେ ଵର୍ତ୍ତଯନ୍ତୀତି ପରମର୍ଥତଯା ଚ ହ
ସେ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ସତ୍ୟ କୁହାଯାଏ।