ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଯଜତସ୍ତସ୍ଯ ଵୈ ମଖେ
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବେଳେ,
ତସ୍ମିନ୍ନେଵଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନେ ପୁନର୍ଜଜ୍ଞେ ଽଥ ମାଗଧଃ
ଏପରି ଘଟଣା ଘଟିବା ପରେ, ପୁଣି ମାଗଧ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ସମାଗତେ ସମୁତ୍ପନ୍ନସ୍ତସ୍ମାନ୍ମାଗଧ ଉଚ୍ଯତେ
ସେମାନେ ଏକଠା ହେବା ପରେ, ସେଠାରୁ ମାଗଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ଏହି ନାମ ପାଇଲେ।
ଜୁହାଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ଦୈଵେନ ତତଃ ସୂତୋ ଵ୍ଯଜାଯତ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହବି ଦେଲେ, ତାପରେ ସୂତ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶିଷ୍ଯହଵ୍ଯେନ ଯତ୍ପୃକ୍ତମଭିଭୂତଂ ଗୁରୋର୍ହଵିଃ
ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ହବି ସହିତ ମିଶିଥିବା ଯାହା, ଗୁରୁଙ୍କ ହବିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲା।
ଯଚ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରାତ୍ସମଭଵଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଂ ହୀନଯୋନିତଃ
ଯାହା କ୍ଷତ୍ରିୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଗର୍ଭରେ, ସେହି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଥିଲା।
ମଧ୍ଯମୋ ହ୍ଯେଷ ସୂତସ୍ଯ ଧର୍ମଃ କ୍ଷେତ୍ରୋପଜୀଵନମ୍
ସୂତଙ୍କର ମଧ୍ୟମ ଧର୍ମ ହେଉଛି କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଜୀବିକା ଚାଲାଇବା।
ପୃଥୁସ୍ତଵାର୍ଥଂ ତୌ ତତ୍ର ସମାହୂତୌ ମହର୍ଷିଭିଃ
ପୃଥୁ, ତୁମ ପାଇଁ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ସେଠାକୁ ଡାକିଥିଲେ।
କର୍ମୈତଦନୁରୂପଂ ଚ ପାତ୍ରଂ ଚାଯଂ ନରାଧିପଃ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ, ଏବଂ ଏହି ରାଜା ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଆଵାଂ ଦେଵାନୃଷୀଂଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରୀଣଯାଵଃ ସ୍ଵକର୍ମତଃ
ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯେନାସ୍ଯ କୁର୍ଯାଵ ପ୍ରୋଚୁସ୍ତେଜସ୍ଵିନୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
କେଉଁ ଶ୍ଲୋକରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବୁ? ତେଜସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଚାରିଲେ।
ଜ୍ଞାନଶୀଲୋ ଵଦାନ୍ଯଶ୍ଚ ସଂଗ୍ରାମେଷ୍ଵପରଜିତଃ
ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମିକ, ଉଦାର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।
ଯାନି କର୍ମାଣି କୃତଵାନ୍ ପୃଥୁଃ ପଶ୍ଚାନ୍ମହାବଲଃ
ପୃଥୁ ମହାବଳୀ ପରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କରିଥିଲେ।
ତତସ୍ତଵାନ୍ତେ ସୁପ୍ରୀତଃ ପୃଥୁଃ ପ୍ରାଦାତ୍ପ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଶେଷରେ, ପୃଥୁ ପ୍ରଜାପତି ଖୁସି ହୋଇ ଦାନ କଲେ।
ତଦାଦି ପୃଥିଵୀପାଲାଃ ସ୍ତୂଯନ୍ତେ ସୂତମାଗଧୈଃ
ସେହି ସମୟଠାରୁ, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ସୂତ ଓ ମାଗଧମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ହେଉଛନ୍ତି।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମପ୍ରୀତାଃ ପ୍ରଜା ଊଚୁର୍ମହର୍ଷଯଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଜା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ।
ତତୋ ଵୈନ୍ଯଂ ମହାଭାଗଂ ପ୍ରଜାଃ ସମଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ତାପରେ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ ବୈନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ସୋ ଽଭିଦ୍ରୁତଃ ପ୍ରଜାଭିସ୍ତୁ ପ୍ରଜାହିତଚିକୀର୍ଷଯା
ପ୍ରଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ବୈନ୍ୟ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତୋ ଵୈନ୍ଯଭଯତ୍ରସ୍ତା ଗୌର୍ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ମହୀ
ତାପରେ, ବୈନ୍ୟଙ୍କ ଭୟରେ ଭୂମି ଗାଈର ଆକାର ଧାରଣ କରି ପଳାଇଗଲା।
ସା ଲୋକାନ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦୀନ୍ଗତ୍ଵା ଵୈନ୍ଯଭଯାତ୍ତଦା
ସେ, ବୈନ୍ୟଙ୍କ ଭୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଦି ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲା।
ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିର୍ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଦୀପ୍ତତେଜସମଚ୍ଯୁତମ୍
ତେଜସ୍ୱୀ ବୈନ୍ୟ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଅଲବନ୍ତୀ ତୁ ସା ତ୍ରାଣଂ ଵୈନ୍ଯମେଵାନ୍ଵପଦ୍ଯତ
ସେ କୌଣସି ରକ୍ଷା ନ ପାଇ, ଶେଷରେ ବୈନ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା।
ଉଵାଚ ଵୈନଂ ନାଧର୍ମଃ ସ୍ତ୍ରୀଵଧେ ପରିପଶ୍ଯତି
ସେ ବୈନ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲା: 'ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମାଡ଼ିବାରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ।'
ମଯି ଲୋକାଃ ସ୍ଥିତା ରାଜନ୍ମଯେଦଂ ଧାର୍ଯତେ ଜଗତ୍
'ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୋ ଭିତରେ ଅବସ୍ଥିତ; ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ।'
ସ ମାଂ ନର୍ହସି ଵୈ ହନ୍ତୁଂ ଶ୍ରେଯସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଚିକୀର୍ଷସି
'ତୁମେ ମୋତେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଭଲ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।'
ଉପାଯତଃ ସମାରବ୍ଧା ସର୍ଵେ ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତ୍ଯୁପକ୍ରମାଃ
'ଯେତେବେଳେ ଠିକ୍ ଉପାୟ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।'
ଅନ୍ତର୍ଭୂତା ଭଵିଷ୍ଯାମି ଜହି କୋପଂ ମହାଦ୍ଯୁତେ
'ମୁଁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବସିବି; ତୁମେ ତୁମର କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼, ହେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ।'
ସତ୍ତ୍ଵଷୁ ପୃଥିଵୀପାଲ ଧମ ନ ତ୍ଯକ୍ତୁମର୍ହସି
'ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କର; ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
କ୍ରୋଧଂ ନିଗୃହ୍ଯ ଧର୍ମାତ୍ମା ଵସୁଧାମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରି, ଧାର୍ମିକ ବୈନ୍ୟ ଭୂମିକୁ କହିଲେ।
ଏକଂ ପ୍ରାଣୀ ବହୂନ୍ଵାପି କର୍ମ ତସ୍ଯାସ୍ତି ପାତକମ୍
'ଏକ କିମ୍ବା ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ହେଉ, ମାରିବା କାମରେ ପାପ ଲାଗେ।'