କ୍ଷୀଣେ ମନ୍ଵନ୍ତରେ ପୂର୍ଵେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଚାପରେ ପୁନଃ
ପୂର୍ବ ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ହେଲାପରେ ଓ ପୁଣି ନୂଆଟି ଆରମ୍ଭ ହେଲେ—
ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମନୁଶ୍ଚୈଵ କାଲାପେକ୍ଷାସ୍ତୁ ଯେ ସ୍ଥିତାଃ
ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯେଉଁ ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ମନୁ ରହନ୍ତି—
ମନ୍ଵନ୍ତରୋତ୍ସଵସ୍ଯାର୍ଥେ ସଂତତ୍ଯର୍ଥେ ଚ ସର୍ଵଦା
ମନ୍ବନ୍ତର ଉତ୍ସବ ଓ ସଦା ଚାଲିଥିବା ଅବିରତି ପାଇଁ—
ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେଷୁ ସଂପ୍ରଵୃତ୍ତେଷୁ ଉତ୍ପନ୍ନାସ୍ଵୌଷଧୀଷୁ ଚ
ଯେତେବେଳେ ଦମ୍ପତିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଔଷଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—
ଵାର୍ତ୍ତାଯାଂ ସଂପ୍ରଵୃତ୍ତାଯାଂ ଧର୍ମେ ଚୈଵୋପସଂସ୍ଥିତେ
ଯେତେବେଳେ ଜୀବିକା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଓ ଧର୍ମ ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ—
ଅଗ୍ରାମନଗରେ ଚୈଵ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଵର୍ଜିତେ
ଏବଂ ଗ୍ରାମ ଓ ନଗରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ଭେଦ ନାହିଁ—
ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମନୁଶ୍ଚୈଵ ସଂତାନାର୍ଥଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ମନୁ ସଦା ଅବିରତି ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ଉତ୍ପଦ୍ଯନ୍ତେ ହି ପୂର୍ଵେଷାଂ ନିଧନେଷ୍ଵିହ ପୂର୍ଵଵତ୍
ଏଠାରେ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେ ଶେଷ ହେଲେ, ପୁଣି ପୂର୍ବପରି ନୂଆ ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ସର୍ପା ଭୂତପିଶାଚାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାଃ
ସର୍ପ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ,
ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମନୁଶ୍ଚଵ ହ୍ଯାଦୌ ମନ୍ଵନ୍ତରସ୍ଯ ହି
ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ମନୁ ମନ୍ବନ୍ତରର ଆରମ୍ଭରେ,
ଋଷୀଣାଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ଗତ୍ଵାନୃଣ୍ଯଂ ତୁ ଵ ତଦା
ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ସମସ୍ତ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ।
ଶତଂଵର୍ଷସହସ୍ରାଣାଂ ଧର୍ମେ ଵର୍ଣାତ୍ମକେ ସ୍ଥିତାଃ
ସେମାନେ ଶତ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ନିଜ ଜାତି ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ ।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵାଶ୍ରମାଂଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵର୍ଗାଯ ଦେଧିରେ ମନଃ
ଆଶ୍ରମଗୁଡିକ ସ୍ଥାପନ କରି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ମନ ଲଗାଇଲେ ।
ପୂର୍ଵଦେଵାସ୍ତତସ୍ତେ ଵୈ ସ୍ଥିତା ଧର୍ମେଣ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ପୂର୍ବ ଦେବତାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ ।
ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସହୋର୍ଧ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ମହର୍ଲୋକମନାମଯମ୍
ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସେମାନେ ଉପରକୁ ନିର୍ମଳ ମହର୍ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ଅଵେକ୍ଷମାଣା ଵଶିନସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯା ଭୂତସଂପ୍ଲଵାତ୍
ସେମାନେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଦେଖିବା ସହ ଭୂତମାନଙ୍କର ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି ।
ଶୂନ୍ଯେଷୁ ଦେଵସ୍ଥାନେଷୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ତେଷୁ ସର୍ଵଶଃ
ତିନି ଲୋକର ଦେବସ୍ଥାନଗୁଡିକ ଶୂନ୍ୟ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ,
ତତସ୍ତେ ତପସା ଯୁକ୍ତାଃ ସ୍ଥାନାନ୍ଯାପୂରଯନ୍ତି ଚ
ତେବେ ସେମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ, ସେଠାକୁ ପୁଣି ପୂରଣ କରନ୍ତି ।
ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ମନୋଶ୍ଚୈଵ ଦେଵାନାଂ ପିତୃଭିଃ ସହ
ସପ୍ତ ଋଷି, ମନୁ, ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ସହିତ,
ତେଷାଂ ସଂତତ୍ଯଵିଚ୍ଛେଦ ଇହାମନ୍ଵନ୍ତରକ୍ଷଯାତ୍
ମନ୍ବନ୍ତରର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ବଂଶ ପ୍ରବାହ କେବେ ବିଛିନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଭୂତମାନଙ୍କର ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଅତୀତାନାଗତାନାଂ ଵୈ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେନ ତୁ
ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସମସ୍ତ ଦିନ ପାଇଁ ଏହି କଥା ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି ।
ଏଵଂ ସଂତତ୍ଯଵିଚ୍ଛେଦୋ ଭଵତ୍ଯାଭୂତସଂପ୍ଲଵାତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବଂଶ ପ୍ରବାହ ଭୂତମାନଙ୍କର ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହେ ।
ମହାଜନଂ ଚୈଵ ଜନାନ୍ତପଶ୍ଚ ଚୈକାନ୍ତଗାନି ପ୍ରଭଵନ୍ତି ସତ୍ଯେ
ମହାପୁରୁଷମାନେ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶେଷ ମାତ୍ର ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।
ସ୍ତ୍ଯେ ସ୍ଥିତା ନିତ୍ଯତଯା ତୁ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଵିକାରେ ପ୍ରତିସର୍ଗ କାଲେ
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ସେମାନେ ସଦା ସ୍ଥିର ରହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପୁନଃସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲେ,
ତତୋ ଽଭିଯୋଗା ଵିଷଯପ୍ରହାଣାଦ୍ଵିଶନ୍ତି ନାରାଯଣମେଵ ଦେଵମ୍
ତେବେ ବିଷୟରୁ ବିରକ୍ତି ଓ ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ କେବଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ।
କ୍ଷଣଂ ନ ଵୈ ତିଷ୍ଠତି ଜୀଵଲୋକଃ କ୍ଷଯୋଦଯାଭ୍ଯାଂ ପରିଵର୍ତମାନଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବ ଜଗତ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଥାଏ ନାହିଁ, ସେ ସବୁବେଳେ ନଶ୍ୱରତା ଓ ବୃଦ୍ଧିରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଛି।
ଵାଯୁପ୍ରଣୀତାନ୍ଯୁପଲଭ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯାଦ୍ ଦିଵ୍ଯୌଜସାଂ ଵ୍ଯାସସମାସଯୋଗୈଃ
ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ବ୍ୟାସଙ୍କର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଉପାୟ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ସୁରେଶସପ୍ତର୍ଷିପିତୃପ୍ରଜେଶୈର୍ଯୁକ୍ତାନି ସମ୍ଯକ୍ ପରିଵର୍ତ୍ତନାନି
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ସପ୍ତ ଋଷି, ପିତୃମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଏହି ଠିକ୍ ପରିଚଳନାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
କୀର୍ତିଦ୍ଯୁତିଖ୍ଯାତିଭିରର୍ଚିତାନାଂ ପୁଣ୍ଯଂ ହି ଵିଶ୍ଯାପନମୀଶ୍ଵରାଣାମ୍
ଯେଉଁମାନେ କୀର୍ତ୍ତି, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ହେଉଛି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିର ବିସ୍ତାର।