ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଭଜତେ କଲ୍ପାଦିଷୁ ପୁନଃ ପୁନଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ ପୁଣିପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ବିଭାଜନ କରନ୍ତି।
ଭୂରାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଲୋକାନ୍ପୁନଃପୁନରକଲ୍ପଯତ୍
ସେ ପୁଣିପୁଣି ପୃଥିବୀ ଆଦି ଚାରିଟି ଲୋକକୁ ବିନ୍ୟାସ କରିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ଭଗଵାମ୍ ସିସୃକ୍ଷୁର୍ଵିଵିଧାଃ ପ୍ରଜାଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା, ଭଗବାନ୍, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ତସ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯତଃ ସର୍ଗଂ ତଦା ଵୈ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକମ୍
ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ସୃଷ୍ଟି ଉପଜିଲା, ସେ ବିଚାର କରି ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତମୋ ମୋହୋ ମହାମୋହସ୍ତାମିସ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧସଂଜ୍ଞିତଃ
ଅନ୍ଧକାର, ଭ୍ରମ, ଭୟଙ୍କର ମୂଢ଼ତା, ଅତି ଅନ୍ଧାର ଏବଂ ଯାହାକୁ ଅନ୍ଧ ବୁଝିବା ଅଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଏ।
ପଞ୍ଚଧାଵସ୍ଥିତଃ ସର୍ଗୋ ଧ୍ଯାଯତ ସାଭିମାନିନଃ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରରେ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅହଂକାର ଧରନ୍ତି।
ବହିରନ୍ତଶ୍ଚାପ୍ରକାଶସ୍ତଥାନିଃସଂଜ୍ଞ ଏଵ ଚ
ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ କୌଣସି ଆଲୋକ ନାହିଁ, ଏବଂ ସଚେତନତା ବି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ସଂଵୃତାତ୍ମାନୋ ନଗା ମୁଖ୍ଯାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ଏହିଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ପ୍ରଧାନ ଗଛମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅପ୍ରତୀ ତମନାଃ ସୋଥ ତଦୋତ୍ପତ୍ତିମମନ୍ଯତ
ଯେଉଁମାନେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ନିଜ ଜନ୍ମର ମୂଳ କୁହିଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ତିର୍ଯଗ୍ଵିଵର୍ତ୍ତେତ ତିର୍ଯକସ୍ରୋତସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ
ଏହା କାରଣ ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଧାରା ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଉତ୍ପାଦ୍ଯଗ୍ରାହିମଶ୍ଚୈଵ ତେ ଽଜ୍ଞାନେ ଜ୍ଞାନମାନିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ପାଦନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଧରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବନ୍ତି।
ଏକାଦଶନ୍ଦ୍ରିଯଵିଧା ନଵଧାତ୍ମାଦଯସ୍ତଥା
ଏକୋନଏଠି ପ୍ରକାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଏବଂ ନଉ ପ୍ରକାର ଆତ୍ମା ରୂପ ଅଛି।
ଅନ୍ତଃ ପ୍ରକାଶାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଆଵୃତାଶ୍ଚ ବହିଃ ପୁନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭିତରେ ଆଲୋକିତ, କିନ୍ତୁ ବାହାରେ ପୁଣି ଢାକାଯାଇଛନ୍ତି।
ତିର୍ଯକ୍ ସ୍ରୋତସ ଉଚ୍ଯନ୍ତେ ଵଶ୍ଯାତ୍ମାନସ୍ତ୍ରିସଂଜ୍ଞକାଃ
ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଧାରା ଥିବାମାନେ ସ୍ୱଯମ୍ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା, ତିନି ପ୍ରକାର ସଚେତନତା ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅଭିପ୍ରାଯମଥୋଦ୍ଭୂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଗଂ ତଥାଵିଧମ୍
ଏପରି ପ୍ରକାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖି।
ଊର୍ଦ୍ଧସ୍ରୋତସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ତଦ୍ଵୈ ଚୋର୍ଦ୍ଧଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ତୃତୀୟଟି ହେଉଛି ଉପରକୁ ଯିବା ଧାରା, ଏହା ଉପରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ।
ତାଃ ସୁଖଂ ପ୍ରୀତିବହୁଲା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ଵାଵୃତାଃ
ସେମାନେ ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଚୁର, ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ଢାକାଯାଇଛନ୍ତି।
ନଵଧାତାଦଯସ୍ତେ ଵୈ ତୁଷ୍ଟାତ୍ମାନୋ ବୁଧାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଏହି ନଉ ପ୍ରକାର ରୂପମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
ଊର୍ଦ୍ଧସ୍ରୋତଃସୁ ସୃଷ୍ଟେଷୁ ଦେଵେଷୁ ସ ତଦା ପ୍ରଭୁଃ
ଉପରକୁ ଧାରା ଥିବା ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହେବାବେଳେ, ସେଥିରେ ପ୍ରଭୁ।
ସର୍ଗମନ୍ଯଂ ସିମୃକ୍ଷୁସ୍ତଂ ସାଧକଂ ପୁନରୀଶ୍ଵରଃ
ପ୍ରଭୁ ପୁଣି ଏକ ନୂତନ, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୌ ଭୌତସର୍ଗଃ ସୋର୍ଵାକ୍ ସ୍ରୋତସ୍ତୁ ସାଧକଃ
ପଞ୍ଚଭୂତ ଆଧାରିତ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ସେଠାରେ ସିଧା ଧାରା ଥିଲା।
ତେ ଚ ପ୍ରକାଶବହୁଲାସ୍ତମସ୍ପୃଷ୍ଟରଜୋଧିକାଃ
ସେମାନେ ଆଲୋକରେ ପ୍ରଚୁର, ଅନ୍ଧକାର ଛୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ରଜୋଗୁଣ ପ୍ରଧାନ।
ପ୍ରକାଶା ବହିରନ୍ତଶ୍ଚ ମନୁଷ୍ଯାଃ ସାଧକାଶ୍ଚ ତେ
ଯେ ମଣିଷମାନେ ଏବଂ ସାଧକମାନେ, ସେମାନେ ବାହାରୁ ଓ ଭିତରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସିଦ୍ଧାତ୍ମାନୋ ମନୁଷ୍ଯାସ୍ତେ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସହ ଧର୍ମିଣଃ
ଯେ ମଣିଷମାନେ ଆତ୍ମାରେ ସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ଧର୍ମିକ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ଵିପର୍ଯଯେଣ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ସିଦ୍ଧ ମୁଖ୍ଯାସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଏହିଠାରେ ବିପରୀତ କ୍ରମରେ ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ଏଭଳି ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଧାନ।
ଭୂତାଦିକାନାଂ ସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଷଷ୍ଠଃ ସର୍ଗଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଭୂତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟି, ଏହାକୁ ଛଅଟିଏ ସୃଷ୍ଟି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରଥମୋ ମହତଃ ସର୍ଗୋ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁ ସଃ
ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି, ଏହିଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ବୋଲି ଜଣାଯିବ।
ଵୈକାରିକସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ଚୈଦ୍ରିଯଃ ସର୍ଗ ଉଚ୍ଯତେ
ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟିକୁ ବୈକାରିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି।
ମୁଖ୍ଯସର୍ଗଶ୍ଚ ତୁର୍ଥସ୍ତୁ ମୁଖ୍ଯା ଵୈ ସ୍ଥାଵରାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଚତୁର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି, ଏଠାରେ ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଚଳ ବୋଲି ମନାଯାନ୍ତି।
ତଥୋର୍ଦ୍ଧସ୍ରୋତସାଂ ସର୍ଗଃ ଷଷ୍ଠୋ ଦେଵତ ଉଚ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗତ ଧାରା ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକୁ ଛଅଟିଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର।