ନିଵୃତ୍ତିର୍ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ତଦଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ତପ ଉଚ୍ଯତେ
ନିବୃତ୍ତି ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ, ଏହିଏ ତପସ୍ୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମିଥ୍ଯା ନ ସଂପ୍ରଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ଶାମସ୍ଯୈତତ୍ତୁ ଲକ୍ଷମମ୍
ମିଥ୍ୟା କଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ, ଏହିଏ ଶାନ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ।
ନ କ୍ରୁଦ୍ଧ୍ଯେତ ପ୍ରତିହତଃ ସ ଜିତାତ୍ମା ଵିଭାଵ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥାଏ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ।
ତତ୍ତଦ୍ଗୁଣଵତେ ଦେଯମିତ୍ଯେତଦ୍ଦାନଲକ୍ଷଣମ୍
ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ଏହିଏ ଦାନର ଲକ୍ଷଣ।
ତତ୍ର ନୈଶ୍ରେଯସଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ କନିଷ୍ଠଂ ସ୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛି ପରମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଓ ଅପର ହେଉଛି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପୂରଣ ପାଇଁ।
ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତିଭ୍ଯାଂ ଵିହିତୋ ଧର୍ମୋ ଵର୍ମାଶ୍ରମାତ୍ମକଃ
ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧର୍ମ, ଜୀବନର ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ।
ଅପ୍ରଦ୍ଵେଷୋହ୍ଯନି ଷ୍ଟେଷୁ ତଥେଷ୍ଟସ୍ଯାଭିନନ୍ଦନମ୍
ଅପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରିବା ନାହିଁ, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେବା।
ସଂନ୍ଯାସଃ କର୍ମଣାଂ ନ୍ଯାସଃ କୃତାନାମକୃତୈଃ ସହ
ସମସ୍ତ କର୍ମ ଓ କରାଯାଇନଥିବା କର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ସଂନ୍ୟାସ କୁହାଯାଏ।
ଵ୍ଯକ୍ତା ଯେ ଵିଶେଷାସ୍ତେ ଵିକାରେ ଽସ୍ମିନ୍ନଚେତନେ
ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକି ଏହି ଜଡ଼ ବସ୍ତୁର ପରିବର୍ତ୍ତନ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗାନାଂ ତୁ ଧର୍ମସ୍ଯ ତ୍ଵିତ୍ଯେତଲ୍ଲକ୍ଷଣଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏମାନେ ଧର୍ମର ଉପାଙ୍ଗର ଲକ୍ଷଣ ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ଅତ୍ର ଵୋ ଵର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ଵିଧିଂ ମନ୍ଵନ୍ତରସ୍ଯ ଯଃ
ଏଠି ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ମନ୍ବନ୍ତରର ନିୟମ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବରଣା କରିବି।
ପ୍ରତିମନ୍ଵନ୍ତରେ ଚୈଵ ଶ୍ରୁତିରନ୍ଯା ଵିଧୀଯତେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପରମ୍ପରା ନିର୍ବାଚିତ ହୁଏ।
ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵସ୍ଯାପି ଵର୍ଜ୍ଯୈକଂ ଶତରୁଦ୍ରିଯମ୍
ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଅପବାଦ ରହିଥାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ତୋତ୍ରଂ ଗୁଣସ୍ତୋତ୍ରଂ ଫଲସ୍ତୋତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ
ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ଷ୍ଟୋତ୍ର, ଗୁଣ ପାଇଁ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏବଂ ଫଳ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଅଛି।
ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଯଥା ଦେଵା ଭଵନ୍ତି ଯେ
ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଯେଉଁ ଦେବତା ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହିପରି ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵଂ ମନ୍ତ୍ରଗଣାନାଂ ତୁ ସମୁତ୍ପତ୍ତିଶ୍ଚତୁର୍ଵିଧା
ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଚାରି ପ୍ରକାରର।
ଋଷୀଣାଂ ତପ୍ଯତାମୁଗ୍ରଂ ତପଃ ପରମଦୁଷ୍କରମ୍
ଋଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଏବଂ ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି।
ଅସଂତୋଷାଦ୍ଭଯା ଦ୍ଦୁଃଖାତ୍ସୁଖାଚ୍ଛୋକାଚ୍ଚ ପଞ୍ଚଧା
ଅସନ୍ତୋଷ, ଭୟ, ଦୁଃଖ, ସୁଖ ଏବଂ ଶୋକ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି କାରଣରୁ।
ଋଷୀଣାଂ ଯଦୃଷିତ୍ଵଂ ହି ତଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମୀହ ଲକ୍ଷଣୈଃ
ଏଠି ମୁଁ ଋଷିମାନଙ୍କର ଋଷିତ୍ୱର ଲକ୍ଷଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ଅତସ୍ତ୍ଵୃଷୀଣାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତତ୍ର ହ୍ଯାର୍ଷସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ତେଣୁ ଏଠି ମୁଁ ସେଠାରେ ଋଷିମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିବରଣା କରିବି।
ଅଵିଭାଗେ ତୁ ଵେଦାନାମନିର୍ଦେଶ୍ଯେ ତମୋମଯେ
ଯେତେବେଳେ ବେଦମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହନ୍ତି,
ଚେତନାବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵଂ ତୁ ଚେତନେନ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ
ସଚେତନତା ଓ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରଥମେ ଆସେ, ସଚେତନତା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଚେତନାଧିଷ୍ଠିତଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତି ଗୁଣାତ୍ମକମ୍
ସଚେତନତା ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ସତ୍ତ୍ୱ ନିଜ ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ଵିଷଯୋ ଵିଷଯିତ୍ଵାଚ୍ଚ ଅର୍ଥେର୍ଽଥତ୍ଵାତ୍ତଥୈଵ ଚ
ବିଷୟ ଓ ବିଷୟୀ, ଅର୍ଥ ଓ ଅର୍ଥତ୍ୱର ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା,
ସଂସିଧ୍ଯନ୍ତି ତଦା ଵ୍ଯକ୍ତାଃ କ୍ରମେଣ ମହଦାଦଯଃ
ତାପରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ମହତ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଭୂତଭେଦାଶ୍ଚ ଭୂତେଭ୍ଯୋ ଜଜ୍ଞିରେ ସ୍ମ ପରସ୍ପରମ୍
ଭୂତମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭୂତମାନେ ପରସ୍ପର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଯଥୋଲ୍ମୁକାତ୍ତୁ ତ୍ରୁଟଯଃ ଏକକାଲାଦ୍ଭଵନ୍ତି ହି
ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ତୁରୁଣିଆ ଆଗ ଏକାସାଥିରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ,
ଯଥାନ୍ଧକାରେ ଖଦ୍ଯୋତଃ ସହସା ସଂପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ଯେପରି ଅନ୍ଧକାରରେ ଅଚାନକ ଜୁଗନ୍ତି ଦେଖାଯାଏ।
ସ ମାହନ୍ସଶରୀରସ୍ତୁ ଯତ୍ରୈଵାଯମଵର୍ତ୍ତତ
ସେଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ନିଜ ଦେହରେ, ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ମହାଂସ୍ତୁ ତମସଃ ପାରେ ଵୈଲକ୍ଷଣ୍ଯାଦ୍ଵିଭାଵ୍ଯତେ
ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଅନ୍ଧକାରର ପାରେ, ତାହାର ବିଶେଷ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ।