ଵେଦଂ ଵ୍ଯାସଶ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ତୁ ଵ୍ଯସ୍ଯତେ ଦ୍ଵାପରାଦିଷୁ
ଦ୍ୱାପର ଓ ପରେ ବ୍ୟାସ ଚାରି ଭାଗରେ ବେଦକୁ ବାଣ୍ଟିଦେଇଥିଲେ।
ପ୍ରତିଷ୍ଠତେ ଗୁଣୈର୍ହୀନୋ ଧର୍ମୋ ଽସୌ ଦ୍ଵାପରସ୍ଯ ତୁ
ଦ୍ୱାପରରେ ଧର୍ମ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ତାହାର ଗୁଣ ନାହିଁ।
ଦ୍ଵାପରସ୍ଯାଵଶେଷେଣ ତିଷ୍ଯସ୍ଯ ତୁ ନିବୋଧତ
ଦ୍ୱାପରର ଶେଷରେ ଯାହା ରହିଯାଏ, ତିଷ୍ୟ ଯୁଗରେ ତାହା ବିଷୟରେ ଏବେ ଶୁଣ।
ହିଂସାସୂଯାନୃତଂ ମାଯା ଵଧଶ୍ଚୈଵ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ହିଂସା, ଇର୍ଷ୍ୟା, ମିଥ୍ୟା, ଚତୁରାଇ ଏବଂ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଘଟେ।
ଏଷ ଧର୍ମଃ କୃତଃ କୃତ୍ସ୍ନୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ ପରିହୀଯତେ
ଏହା ଧର୍ମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପତନ, ଧର୍ମ କ୍ଷୟ ପାଉଛି।
କଲୌ ପ୍ରମାରକୀ ରୋଗଃ ସତତଂ କ୍ଷୁଦ୍ଭଯାନି ଚ
କଳି ଯୁଗରେ ସବୁବେଳେ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ରୋଗ, ଅନ୍ନାଭାବ ଓ ଭୟ ରହିଥାଏ।
ନ ପ୍ରମାଣଂ ସ୍ମୃତେରସ୍ତି ତିଷ୍ଯେ ଲୋକେଷୁ ଵୈ ଯୁଗେ
ତିଷ୍ୟ ଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ସ୍ମୃତିକୁ କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ମାନନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।
ସ୍ଥଵିରାଃ କେ ଽପି କୌମାରେ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଵୈ କଲୌ ପ୍ରଜାଃ
କଳି ଯୁଗରେ କେତେକ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଶିଶୁବୟସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି।
ଵିପ୍ରାଣାଂ କର୍ମଦୋଷୈସ୍ତୈଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଜାଯତେ ଭଯମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର କର୍ମର ଦୋଷରୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତିଷ୍ଯେ ଭଵନ୍ତି ଜନ୍ତୂନାଂ ରାଗୋ ଲୋଭଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ତିଷ୍ୟ ଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନରେ ମୋହ ଓ ଲୋଭ ବଢ଼ିଯାଏ।
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଵୈ ପରମାଯୁସ୍ତଦା ନୃଣାମ୍
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେଠି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ହୁଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆୟୁ।
ଉତ୍ସୀଦନ୍ତି ନରାଶ୍ଚୈଵ କ୍ଷତ୍ରିଯାଶ୍ଚ ଵିଶଃ କ୍ରମାତ୍
ପରେ ପରେ ଲୋକ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଭଵନ୍ତୀହ କଲୌ ତସ୍ମିଞ୍ଛଯନାସନଭୋଜନୈଃ
ସେଇ କଳି ଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଶୁଅ, ବସିବା ଓ ଖାଇବା ପାଇଁ ମାତ୍ର ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି।
ଗୁଣହୀନାଃ ପ୍ରଜାଶ୍ଚୈଵ ତଦା ଵୈ ସଂପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ
ସେ ସମୟରେ ଗୁଣହୀନ ଲୋକମାନେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଚାରାଃ ଶୂଦ୍ରାଚାରାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ
ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁସରନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁସରନ୍ତି।
ଭୃତ୍ଯା ଏତେ ହ୍ଯସୁଭୃତୋ ଯୁଗାନ୍ତେ ସମଵସ୍ଥିତେ
ଯୁଗ ଶେଷରେ ଏହି ସେବକମାନେ ଭଲଭାବେ ରଖାଯାଉନାହାନ୍ତି।
ମାଯାଵିନ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗାନ୍ତେ ମୁନିସତ୍ତମ
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚତୁର ଠକିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ହେବେ।
ଶ୍ଵାପଦପ୍ରବଲତ୍ଵଂ ଚ ଗଵାଂ ଚୈଵ ହ୍ଯୁପକ୍ଷଯଃ
ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, ଗାଁମାନେ କମିଯିବେ।
ତଦା ଧର୍ମୋ ମହୋଦର୍କେ ଦୁର୍ଲଭୋ ଦାନମୂଲଵାନ୍
ସେ ସମୟରେ, ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରରେ, ଦାନରେ ଆଧାରିତ ଧର୍ମ ଦୁର୍ଲଭ ହେବ।
ତଦା ହ୍ଯଲ୍ପଫଲା ଭୂମିଃ କ୍ଵଚିଚ୍ଚାପି ମହାଫଲା
ସେବେଳେ ଭୂମି କମ୍ ଫଳ ଦେବ, କିନ୍ତୁ କିଛି ସ୍ଥାନରେ ବହୁତ ଫଳ ମିଳିବ।
ଯୁଗାନ୍ତେ ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଵରକ୍ଷଣପରାଯଣାଃ
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଲୋକମାନେ ନିଜ ପ୍ରତିରକ୍ଷାରେ ମାତ୍ର ଲାଗି ରହିବେ।
ଶୂଦ୍ରାଭିଵାଦିନଃ ସର୍ଵେ ଯୁଗାନ୍ତେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ସହିତ ଡାକିବେ।
ପ୍ରମଦାଃ କେଶଶୂଲାଶ୍ଚ ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ଯୁଗ ଶେଷ ଆସିଲେ, ମହିଳାମାନେ ଖୋଲା କେଶ ଓ ଶୂଳ ଧରିବେ।
ଯତଯଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ବହଵୋ ଽସ୍ମିନ୍କଲୌ ଯୁଗେ
ଏହି କଳିଯୁଗରେ, ବହୁତ ଲୋକ ସନ୍ୟାସ ନେବେ।
ସର୍ଵେ ଵାଣିଜକାଶ୍ଚା ପି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯଧମେ ଯୁଗେ
ଏହି ଅଧମ ଯୁଗରେ, ସମସ୍ତେ ବ୍ୟବସାୟୀ ହେବେ।
କୁଶୀଲଚର୍ଯାପାଖଣ୍ଡୈର୍ଵ୍ଯାଧରୂପୈଃ ସମାଵୃତମ୍
ମିଥ୍ୟା ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଠକ ଲୋକମାନେ ଶିକାରୀ ଭଳି ଦେଖାଯିବେ ଏହି ଜଗତରେ।
ବାହୁଯାଚନକୋ ଲୋକୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ପରସ୍ପରମ୍
ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପର ଭିକ୍ଷା ମାଗିବେ, ହାତ ଫାଇଲି ଦାନ ଆଶା କରିବେ।
ନ କୃତେ ପ୍ରତିକର୍ତ୍ତା ଚ ଯୁଗେ କ୍ଷୀଣେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯୁଗ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ, କୌଣସି ଉପକାର ପାଇଁ ଉପକାର କରିବା ଲୋକ ରହିବେ ନାହିଁ।
ତତଃ ଶୂନ୍ଯ ଵସୁମତୀ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵସୁନ୍ଧରା
ତାପରେ, ବିଶାଳ ଭୂମି ଶୂନ୍ୟ ହେଇଯିବ।
ହର୍ତ୍ତାରଃ ପରରତ୍ନାନାଂ ପରଦାରଵିମର୍ଶକାଃ
ଅନ୍ୟର ରତ୍ନ ଚୋରି କରିବା ଓ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀକୁ ଚାହିଁବା ଲୋକମାନେ ହେବେ।